Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Van Bommel

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Van Bommel

3 minuten leestijd Arcering uitzetten

Zeggen wat je bedoelt en bedoelen wat je zegt. Iedereen weet dat dit lastig kan zijn. Zeker voor een diplomaat of een politicus die soms niet het achterste van zijn tong kan laten zien.

SP-Kamerlid Van Bommel ontkent niet dat hij twee weken geleden tijdens een anti-Israëldemonstratie opgeroepen heeft tot een intifada. Alleen is volgens hem die oproep anders opgevat dan hij hij heeft bedoeld. Van Bommel zegt dat hij met het gebruik van de term intifada pleitte voor "geweldloos verzet."

Echt overtuigend is dat natuurlijk niet. Iedere gemiddelde krantenlezer weet dat het begrip "intifada" tegenwoordig wordt gebruikt voor de gewapende en gewelddadige strijd van Palestijnen tegen Israël. Dan mag toch zeker van een parlementariër, die zich al jaren bezighoudt met buitenlandse zaken, verwacht worden dat hij die term dan ook in die context gebruikt. Doet hij dat niet, dan is hij niet alleen naïef maar zelfs ongeloofwaardig.

Inmiddels heeft de Amsterdamse strafpleiter Moszkowicz aangifte gedaan tegen Van Bommel. De advocaat, zelf van Joodse komaf, vindt dat de SP'er zich schuldig heeft gemaakt aan het aanzetten tot haat, discriminatie en geweld.

Bovendien rekent hij het Kamerlid aan dat deze leiding gaf aan een demonstratie waar de leus "Hamas, Hamas, Joden aan het gas" werd gescandeerd.

Van Bommel heeft gisteravond in een televisie-uitzending toegegeven niet handig te zijn geweest. Bovendien zei hij best geschrokken te zijn van de aangifte die tegen hem is gedaan.

Dat laatste is maar goed ook. Een Kamerlid, zeker als dat zoals Van Bommel jarenlang ervaring heeft, moet beseffen dat hij niet alles kan zeggen en dat hij zich zeker moet hoeden voor uitspraken die opgevat kunnen worden als het aanzetten tot haat.

Of het tot een veroordeling komt? Daarover zijn rechtsgeleerden het niet eens. Tekenend is wel dat dit nu kennelijk minder duidelijk ligt dan vroeger.

In 1996 werd de Centrumdemocraat Janmaat veroordeeld omdat hij aanwezig was bij een demonstratie tegen de multiculturele samenleving waar leuzen als "Vol is vol"en "Eigen volk eerst" geroepen werden. Dat rekende de rechter Janmaat destijds zwaar aan. Het vonnis werd in 1999 bekrachtigd door de Hoge Raad.

Wanneer er nu discussie moet zijn of Van Bommel vrijuit gaat terwijl achter hem luid werd opgeroepen tot het vergassen van de Joden, dan is onze samenleving de decadentie en onverdraagzaamheid ver voorbij.

Het gaat er nu niet om of men voor of tegen Israël is. Het gaat er ook niet om of Joden een voorkeursbehandeling moeten hebben vanwege het trauma van de Holocaust.

In deze kwestie staat de fundamentele vraag ter discussie of in een democratische samenleving burgers en politici mogen oproepen om anderen te vermoorden.

Hoezeer ook de oproep van Janmaat in 1996 viel af te keuren, zeggen dat ons land vol is en het eigen volk voor anderen gaat, is nog iets anders dan aan te sporen tot het doden van Joden. Dat kan nooit worden getolereerd. Hier moet de rechter optreden.

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 16 januari 2009

Reformatorisch Dagblad | 20 Pagina's

Van Bommel

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 16 januari 2009

Reformatorisch Dagblad | 20 Pagina's