Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Doodsangst in de ogen van een meisje in het bos

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Doodsangst in de ogen van een meisje in het bos

3 minuten leestijd Arcering uitzetten

APELDOORN - "Elke ochtend voel ik weer de schok van de bittere werkelijkheid. Elke keer moet ik me opnieuw realiseren dat Sybine spoorloos is. Ik vergelijk het met een geamputeerd been dat je soms nog denkt te voelen."

Het is de hartenkreet van Arjen Jansons, de vader van de in 1999 vermoorde 13-jarige Sybine. Hij schrijft dit in zijn boek "In het bos zijn de wilde dieren. De moord op Sybine Jansons".

De zedenmisdadiger Martin C. werd in het najaar van 1999 opgepakt en uiteindelijk veroordeeld tot 17,5 jaar cel en tbs voor doodslag van Sybine Jansons en verkrachting van twee andere jonge vrouwen.

"Hoe kan iemand zo zijn?" vraagt vader Jansons zich vertwijfeld af. "Ik kan het niet bevatten. Hoe kan iemand zomaar een meisje, ons meisje, vermoorden, alleen voor een goed gevoel, een kick?"

Van meet af aan gaat vader Jansons zelf op onderzoek uit, om een spoor van zijn dochter te vinden. Met anderen zoekt hij op de avond van 19 januari 1999 in de bossen tussen Doorn, waar Sybine op school zat, en haar ouderlijke woning in Maarn. Hij verhaalt hoe de batterijen van de zaklampen van de zoekers dreigen leeg te raken. Hoe de lichtkegel van een helikopter in het nachtelijk duister tussen de bomen schijnt. Hoe hij langs de deuren gaat, in de hoop op een snipper informatie over zijn verdwenen dochter. Zijn vrouw raadpleegt diverse paragnosten.

Tijdens zijn zoektocht spreekt Jansons twee meisjes, die hij via de kerk op het spoor is gekomen. Zij hebben op 19 januari 1999 rond halfvijf in het bos tussen Doorn en Maarn een "angstaanjagende" schreeuw van een man gehoord. Even later zagen ze een meisje voorbij fietsen. "Ze zien grote angst, doodsangst, maar ook iets van woede in haar ogen." Het meisje op de fiets wordt achtervolgd door een donkere vijfdeursauto. De bestuurder zit voorovergebogen met zijn neus op het stuur. Vader Jansons heeft het sterke vermoeden dat het meisje zijn dochter moet zijn geweest, achtervolgd door haar moordenaar.

Op de avond van 24 februari 1999 vertellen twee politiemensen de familie Jansons dat Sybine niet meer in leven is. Een passant heeft haar lichaam gevonden in de Grote Heicop, een afwateringskanaal. "Ik had me erop voorbereid", schrijft Jansons, "maar nu het blijkbaar echt zo is, word ik overvallen door een gevoel van diepe droefheid. Het laatste sprankje hoop is nu echt verdwenen. Maar wat ook verdwijnt, is de onzekerheid."

Wat er precies met Sybine is gebeurd, zal mogelijk nooit worden opgehelderd. Zelf beweert Martin C. -na jarenlang zwijgen- in 2003 dat hij het meisje heeft ontvoerd naar zijn huis in Nieuwegein. Ook C.'s vriendin zou de hand hebben gehad in de gijzeling. Vader Jansons gelooft helemaal niets van C.'s verhaal en is ervan overtuigd dat hij alleen heeft gehandeld, net als in andere gevallen waarin hij vrouwen verkrachtte.

Begin 2007 ontmoet vader Jansons, samen met zijn vrouw Tineke en dochter Hanna, in de Scheveningse gevangenis de moordenaar. Ze spreken een uur met Martin C., "een gewetenloze crimineel." De zedenmisdadiger vertelt onder meer dat hij zich als politieagent verkleedde om Sybine om de tuin te leiden.

In het op beheerste toon geschreven boek vertelt vader Jansons hoe het geloof voor het gezin van "onmetelijk belang" was. "We zijn dankbaar voor iedereen die voor Sybine en ons heeft gebeden in kerken door het hele land, zowel protestants als katholiek. De dag dat het Koninkrijk van God zal aanbreken en doorbreken op heel de aarde, zal de dag zijn dat er niet meer wordt gelogen, gestolen, verkracht en gedood."

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van maandag 19 januari 2009

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

Doodsangst in de ogen van een meisje in het bos

Bekijk de hele uitgave van maandag 19 januari 2009

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's