Frinsel ontsluit verdwenen Jordaan

Niet dat je nog veel van die tijd kunt zien. De yuppen die de nu duurbetaalde woningen bevolken, staan in schril contrast met de verhalen over kleine kamertjes waar begin vorige eeuw hele gezinnen huisden; met watergebrek en ratten in overvloed.

Geen betere sleutel tot die vervlogen Jordaan dan Frinsel. De rasverteller -81 jaar oud- heeft zijn vuur nog niet verloren. Moeiteloos zingt hij de Jordanese liedjes uit zijn jeugd. Of hij bootst met luide uithalen een visverkoper van vroeger na. De jonge gasten van jeugdhostel Shelter Jordan kijken geamuseerd toe als Frinsel vol passie vertelt over zijn jeugd in de smalle straatjes.

In het gebouw aan de Bloemstraat -eigendom van stichting Tot Heil des Volks- voelt de schrijver zich thuis. Niet alleen omdat hij er jaren geleden zelf als directeur van de stichting het christelijke hostel stichtte. In dit gebouw liggen zijn meest dierbare herinneringen aan juffrouw Huisman van de christelijke kleuterschool. "Zij is degene die me voor het eerst over de Heere Jezus vertelde, en dat ben ik nooit meer vergeten. Toen al is er bij mij, als kleine jongen, iets veranderd." Puur genade, zegt Frinsel. Hij zal het later nog een paar keer herhalen: "Wat is de Heere goed voor me geweest."

Extra bijzonder omdat het helemaal niet voor de hand lag dat hij naar een christelijke kleuterschool mocht. "Thuis waren we echte socialisten hoor", lacht hij. "Zo rood als karmozijn."

Zeventien jaar is de rasverteller al niet meer in 'zijn' wijkje geweest. Niet wat je verwacht van iemand die naam maakte met zijn straatverhalen uit de Jordaan. Voor wie Frinsel vroeger hoorde vertellen op radio of cd, gaat bij het horen van zijn stem alleen al een wereld open. De wereld van Kassie Sparreburg -"Zo'n jongen uit de Jordaan"-, Kokkie Huisman -"genoemd naar m'n juf"-, bokser Vuissie en Ome Daan.

"Die ome Daan was trouwens echt mijn oom, wist je dat?" zegt Frinsel bij het huis in de Eerste Bloemdwarsstraat waar hij opgroeide. "Hij woonde hier bij zijn voddenpakhuis. En wij er tegenover, met z'n vijven in een eenkamerappartement van vier bij drie. Daar gebeurde alles: Slapen, eten, leren. Je deed er je behoefte net zo goed als de kookwas. Geen luxe, maar niet ongebruikelijk toen."

Maar goed dat die harde tijd voorbij is, zegt Frinsel. "Ik herinner me een buurman die als vrachtrijder een paar dagen weg moest. Toen hij terugkwam waren twee van zijn kinderen overleden en begraven. Difterie. Vreselijk. Zodra mensen het konden, gingen ze weg. Wij ook."

Ome Daan blijkt niet de enige persoon die echt heeft bestaan. "Als ik Kassie stoer met een zeepwagen die brug daar af liet roetsjen, dan ging het natuurlijk over mij. Met dat verschil dat hij het kon, en ik niet. Ik was zo'n slungel die ergens tegenop knalde en jankend thuiskwam."

De verhalen over de oude Jordaan zijn bij Frinsel nog lang niet opgedroogd. Maar die Jordaan is verdwenen. Na een lange wandeling is dat de conclusie die Frinsel trekt. "Het schilderachtige is eraf. Zo is het eigenlijk de Jordaan niet meer."

Dit is het eerste deel van een serie over de Amsterdamse wijk de Jordaan. Dinsdag deel twee.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen