Bekijk het origineel

In doodsangst op zolder

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

In doodsangst op zolder

5 minuten leestijd

"Meer dan dertig uur zaten we op zolder. We keken vol spanning of het water nóg verder zou stijgen", vertelt Leen van der Singel (69). Hij overleefde de watersnoodramp. Kinderen van de School met de Bijbel in Nieuwerkerk herdachten maandag de ramp die op 1 februari 1953 een deel van Nederland onder water zette.

Lachend staan de leerlingen van groep 7 en 8 te wachten bij het Nieuwerkerkse dorpshuis. Of ze het belangrijk vinden om de ramp te herdenken? Meteen staan hun gezichten serieus. "Ja, want er zijn heel veel mensen gestorven door het water. Ook hier is het water geweest."

In de muur van het Dorpshuis zit een grijze steen. Hoog boven de hoofden van de kinderen. De steen laat zien hoe hoog het water in het dorp stond. Bijna elke leerling heeft wel een opa of oma die de watersnoodramp meemaakte.

In een lange rij lopen de kinderen naar de begraafplaats. Bij het monument van een grote stenen meeuw vindt de herdenking plaats. Een muziekkorps speelt gezangen. Twee kinderen van de christelijke basisschool en twee van de openbare school mogen kransen leggen. Anderen dragen een zelfgemaakt gedicht voor: "Vandaag denken we aan die vreselijke nacht. Wat heeft die veel verdriet gebracht." En: "De zekerheid van baksteen viel als een kaartenhuis uiteen." Ondanks de kou luisteren de kinderen aandachtig.

Na afloop lopen de leerlingen langs de grafstenen van de mensen die omgekomen zijn tijdens de watersnoodramp. In het dorp zelf zijn bijna 300 mensen verdronken. In heel Nederland kwamen er 1800 mensen om en 100.000 mensen verloren hun huis en bezittingen.

Na de herdenking komen de kinderen op temperatuur in het Dorpshuis. Ze mogen daar vragen stellen aan mensen die de ramp meemaakten. Verlegen zoeken ze iemand op, maar al snel zitten ze met open mond aandachtig te luisteren.

Leen van der Singel gaat er zelfs bij staan als hij zijn ervaringen vertelt. "Het is benauwend geweest, kinders!" begint hij. "Op zaterdagmiddag 31 januari 1953 stormde het met orkaankracht. Het water moest laag zijn, maar het ging niet meer weg.

's Nachts kwam het zelfs over de dijken heen. Het was erg angstig toen. Veel mensen verdronken meteen omdat hun huis instortte. Maar ons huis bleef staan. Ik was twaalf jaar en zat met mijn opa, ouders en vijf broertjes en zusjes op zolder. Onder de zolder hadden we allerlei kasten en boeken gezet, omdat we bang waren dat we er doorheen zouden zakken.

Het water kwam steeds hoger en er was nog maar een kleine driehoek onder het schuine dak droog. We konden niet meer naar buiten, dus als het water nog meer zou stijgen, zouden we verdrinken!

Zo'n 32 uur hebben we er in angst gezeten. Toen liep de polder in Bruinisse vol. Dat was onze redding, want daardoor zakte het water bij ons. Mijn vader heeft ons toen één voor één wadend door het ijskoude water naar een veilige plaats gebracht. Ik zat op zijn schouders, want het water stond hoger dan mijn hoofd.

We kwamen in een café waar warmte was. Dat was een droom! Later werden we naar Rotterdam bij vreemde mensen gebracht. De volgende ochtend werd ik wakker en ik kon niet begrijpen dat ik het overleefd had. God zij dank!"

kits.nl/ramp voor nog een gedicht.


Marissa van der Paauw, 12 jaar Nieuwerkerk, School met de Bijbel

Vind je het belangrijk om elk jaar de ramp te herdenken?

"Ja, want er zijn veel mensen omgekomen."

Ben jij zelf wel eens bang voor een nieuwe watersnoodramp?

"Soms wel. Als het hard waait, denk ik wel eens: Het kan zo weer een keer gebeuren. Mijn oma heeft het meegemaakt en die was ook altijd bang als het stormde."

Ruben Verton, 12 jaar Nieuwerkerk, School met de Bijbel

Ken jij iemand die de watersnoodramp heeft meegemaakt?

"Ja, mijn opa en oma. Oma weet er heel veel van en vertelde er ook een keer bij ons op school over."

Wat lijkt jou het ergste aan het meemaken van zo'n ramp?

"Dat ik heel veel spullen kwijt zou zijn en dat er mensen die ik ken, zouden sterven. Dat lijkt me heel erg."

Arie Maliepaard, 11 jaar Nieuwerkerk, School met de Bijbel

Ben jij wel eens bang dat de dijken weer breken?

"Soms wel en soms niet. De stormvloedkering is wel sterk, maar toch kunnen de dijken breken. Het water is hier heel diep en ijskoud. Je kunt kramp krijgen als je erin valt."

Wat zou jij doen als de dijken breken?

"Als mijn broertjes en zusje nog zouden slapen, zou ik hen snel wakker maken en een vlot bouwen. Ik wilde niet dat er iemand van ons gezin omkwam."


Watersnoodherdenking 2010

De zekerheid van baksteen,

viel als een kaartenhuis uiteen.

Zoals veel kinderdromen,

die nooit zijn uitgekomen.

Die nacht toen de stormwind beukte

en de dijk het begaf - half Zeeland verzonk.

Zelfs de zolder bleek geen veilig honk.

Spullen dreven de huizen uit,

mens en dier kermden luid.

Velen verdronken in de golven,

het water had hun graf gedolven.

Wij willen u laten weten,

we mogen de ramp niet vergeten.

Velen verloren huis, vriend en bekende.

De Heere alleen kan troosten in de ellende.

Meriam de Jonge, Heather van Vliet en Naómi Boot, groep 7

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 6 februari 2010

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

In doodsangst op zolder

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 6 februari 2010

Reformatorisch Dagblad | 12 Pagina's

PDF Bekijken