Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

De Waarheidsvriend / Kerkblad Noorden

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

De Waarheidsvriend / Kerkblad Noorden

5 minuten leestijd

De Waarheidsvriend

De uitzending van The Passion op Witte Donderdag trok maar liefst 2,3 miljoen tv-kijkers. In De Waarheidsvriend (orgaan van de Gereformeerde Bond binnen de Protestantse Kerk), blikt drs. P. J. Vergunst terug.

„Ik maak dan onderscheid tussen de musical zelf en de gesprekken die later ontstaan, de mogelijkheden tot nazorg voor de kerken. Dat laatste is namelijk van belang. Waar 2,3 miljoen Nederlanders op deze wijze met Jezus en Zijn dood geconfronteerd zijn, ontstaan er op de werkplek, in de trein, in de sportkantine of waar dan ook gesprekken over het doel van ons leven.

Maar wezenlijk is dan wel dat benadrukt wordt dat The Passion een eigentijdse vertolking van Jezus’ levenseinde is, níét Zijn levensgeschiedenis zelf. In The Passion zingen artiesten Nederlandse popliedjes, die een algemene strekking hebben. Zo zong René van Kooten, de artiest die de rol van Jezus speelde, een lied van Nick & Simon: Dus pak maar m’n hand/ stel niet te veel vragen/ je kunt niet als enige de wereld dragen/ pak nou maar m’n hand/ laat mij de weg wijzen.

Het verhaal van Jezus’ levenseinde werd tijdens The Passion verteld door de Nederlandse cabaratier Jörgen Raymann. Mensen die in hun persoonlijk leven niets met Jezus hebben, krijgen een plaats in de lijdensgeschiedenis – wat overigens bij de uitvoering van de Matthäus Passion ook geldt. Het verschil is niettemin dat dit laatste een cultureel evenement is en The Passion een missionaire spits heeft.

Nergens in het Woord van God lezen we dat de apostelen ongelovigen inzetten voor de verbreiding van het evangelie. Dat lijkt me een punt waarover het gesprek gevoerd mag worden. Hoe schadelijk dit kan zijn, blijkt uit de optredens van deze artiesten op andere dagen. Daags voor The Passion beweert Raymann in het Nederlands Dagblad „dat geen enkele religie de waarheid in pacht heeft.” „Ik vind het fijn om te denken dat Jezus voor onze zonden is gestorven, of het nou klopt of niet. Het geeft me het gevoel dat we altijd een tweede kans kunnen krijgen, dat uiteindelijk alles goed komt.”

Erger maakte René van Kooten het. Twee dagen nadat hij de rol van Jezus speelde, figureerde hij in de tv-show van Paul de Leeuw, die op zaterdagavond meer dan een miljoen kijkers van zinnige dingen afhield. Na de vraag hoe het was „in het koude Den Haag de slachtofferrol van Jezus te spelen”, volgen slechts godslasterlijke passages. (...)

Dan blijft dé vraag staan: die naar onze omgang met het lijden van de Heiland der wereld. In de laatste twaalf uur van Zijn leven kwam de inhoud van de drinkbeker van de toorn van God naar Jezus toe. Hij besefte het: „Nu is mijn ziel in beroering en wat zal Ik zeggen? Vader, verlos Mij uit dit uur!” Niettemin gaat Jezus de weg tot het einde. Dan past geen eigentijds spektakel.”

Kerkblad v/h Noorden

Voedsel kan heel wat stof doen opwaaien, schrijft dr. A. Versluis in het christelijke gereformeerde Kerkblad voor het Noorden. Paardenvlees dat verkocht wordt als rundvlees bijvoorbeeld. „Maar in de Bijbel lijkt het eten van sommige dieren op zichzelf een probleem. Waarom eigenlijk?”

„Israël wordt door de apart gezette dieren herinnerd aan zijn eigen positie. Elke maaltijd herinnert aan de bijzondere positie en verantwoordelijkheid om het volk van God te zijn. (...)

Het Nieuwe Testament maakt duidelijk dat de voedselwetten niet letterlijk van toepassing zijn op de christelijke gemeente vandaag. Mógen mensen zich er dan niet aan houden, zoals bijvoorbeeld sommige Messsiasbelijdende Joden wel doen? Op zichzelf kan dat, maar dan niet in het kader van Israëls aparte positie, of om op die manier beter Gods wet te houden. Het kan bijvoorbeeld wel als Messiasbelijdende Joden geen aanstoot willen geven aan hun volksgenoten. Tegelijk zijn de reden en de motivering van deze wetten blijvend van belang. In het Nieuwe Testament wordt immers van de gelovigen ook gezegd dat ze een heilig volk zijn voor de Heere, en klinkt de oproep om in heel ons leven de Heere te dienen. Deze wetten laten ons zien dat de Heere het niet over een stukje, maar over heel mijn leven voor het zeggen heeft. Híj bepaalt dus ook wat rein of onrein is, niet ik. En Gods genade blijkt tot in mijn dagelijks voedsel.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 13 april 2013

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

De Waarheidsvriend / Kerkblad Noorden

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 13 april 2013

Reformatorisch Dagblad | 14 Pagina's

PDF Bekijken