Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Pro life is problematisch

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie

Pro life is problematisch

4 minuten leestijd

Het begrip ”pro life” maakt sommigen enthousiast, anderen zien het als iets van het verleden: de jaren tachtig en negentig in de vorige eeuw, toen voor- en tegenstanders van abortus en euthanasie lijnrecht tegenover elkaar stonden.

Of je het begrip nu koestert of niet, pro life is in de praktijk problematisch. Pro life dekt niet de lading van alle medisch-ethische vraagstukken waar je als christen tegenaan loopt, zoals orgaandonatie en vaccinatie. Goede zorg rond het levenseinde is ook niet enkel op ”leven” gericht, maar we geven ruimte aan een ”natuurlijk” stervensproces. Op oudere leeftijd en in broze gezondheidssituaties is reanimatie vaak geen zinvolle medische behandeling. Bij buitenstaanders valt het begrip pro life vaak samen met ”christenfundamentalisme”, met de daarbij behorende beeldvorming van protesterende, ongenuanceerde mensen. Ook al kijken jonge generaties nu een stuk genuanceerder tegen abortus aan, het hardnekkige beeld is vaak gebleven.

Het viel me op in het radioprogramma ”Door de week” van de EO vorige week donderdag. NRC-columniste Rosanne Hertzberger was ook te beluisteren in de uitzending. Een paar jaar geleden heeft ze een goede column geschreven waarin ze haar moeite met abortus als ‘vrouwenrecht’ verwoordde. Volgens haar zou het recht van ongeboren leven meer aandacht moeten krijgen, als tweede persoon in het probleem van een ongeplande of ongewenste zwangerschap. In de uitzending van vorige week liet ze zich opnieuw kritisch uit. In haar kritiek op de huidige abortuspraktijk en -argumenten kon ik me goed vinden. Ze kon het alleen niet laten een beeld van de ”christenfundamentalisten” neer te zetten als niet serieus te nemen bevolkingsgroep. Jammer! Wat is dat toch? Waarom kan ik met Hertzberger niet simpelweg inhoudelijke argumenten wisselen, met respect voor de verschillende levensbeschouwingen van waaruit we redeneren?

Ik heb sterk behoefte aan een positieve communicatieboodschap waar we binnen en buiten ons werk in de zorg wat mee kunnen. Met ”zorg voor het leven” zet de NPV een warme en betrokken boodschap neer. In de coalitie ”Van betekenis tot het einde” trekken we met meerdere organisaties gezamenlijk op met de boodschap: goed sterven heeft te maken met aandacht voor waarden zoals vertrouwen, wederkerigheid, respect, autonomie, eigenheid, compassie, verantwoordelijkheid, waardigheid, kwetsbaarheid en betrokkenheid. Het gaat ook om levensvragen. Hoe kijk ik terug op mijn leven? Hoe kan ik van betekenis zijn en blijven? Hoe kan ik naar het einde toegroeien? Wat heb ik nodig om mijn leven goed af te sluiten?

Tijdens het congres Geloof in Zorg op 3 oktober bleek in het gesprek met werkers in de gezondheidszorg dat er ook behoefte te is aan nieuwe begrippen en boodschappen. Een huisarts vertelde dat hij zich niet graag als prolife-arts voorstelde, alsof zijn collega’s ”contra life”, tegen het leven, zouden zijn en geen goede zorg zouden leveren. Een jonge arts in opleiding stelde het woord ”life-care” voor, een hippe term voor ”zorg voor het leven”.

Ondertussen is het interessant om te zien wat er in Amerika gebeurt. Het aantal abortussen is daar in de afgelopen jaren fors afgenomen door betere informatievoorziening en voorlichting. Een seculiere ”prolifebeweging” is daar actief met de boodschap: „We want to live in a society not just where abortion is illegal, but where abortion is unthinkable” (Wij willen een samenleving waarin abortus niet enkel illegaal is, maar waarin abortus een ondenkbare optie is). Het zou in Nederland een geweldige stap voorwaarts zijn als de politiek dit ook zou nastreven: omdat er zo veel betere opties zijn, voor zowel moeder als kind.

Een kleine stap in Nederland die ik toejuich is de ontwikkeling van een richtlijn voor huisartsen om toe te passen in de spreekkamer als een vrouw met een ongeplande zwangerschap zich meldt. Als we het dan toch moeten hebben over vrouwenrechten, dan is recht op informatie een belangrijke. Een kwart van de vrouwen is onzeker en staat open voor deskundig advies. Schenk daar tijd en aandacht aan. Zo wordt de huidige wettelijke bedenktijd goed ingevuld en is het niet enkel ‘wachttijd’.

Enige actiebereidheid is in Nederland ook niet verkeerd. Op 6 december is de jaarlijkse Mars voor het Leven. Eerlijk gezegd ben ik niet het type om vooraan in demonstraties te lopen, maar dit jaar ga ik het gewoon doen, ongeacht de beeldvorming. Ik sta op voor de zorg voor het leven en spreek me uit voor het recht op leven van een ongeboren kind. Het gaat hier om een fundamentele waarde. Het gaat hier om menselijke waardigheid. Dan ben ik maar een christenfundamentalist.

Esmé Wiegman-van Meppelen Scheppink, directeur NPV | Zorg voor het leven. Reageren? rubriekforum@refdag.nl

Esmé Wiegman-van Meppelen Scheppink

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 8 oktober 2014

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

Pro life is problematisch

Bekijk de hele uitgave van woensdag 8 oktober 2014

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

PDF Bekijken