De tiende ure

De tiende ure was voor Johannes het ogenblik dat Christus Zich aan hem openbaarde. Tientallen jaren later weet hij zich dat tijdstip nog precies te herinneren. Het ogenblik waarop een zondaar voor het eerst op Jezus mag zien, staat onuitwisbaar in het geheugen gegrift. Onvergetelijk is het ogenblik waarop een verloren zondaar voor het eerst mag blikken in de rijkdom die in Christus is. Kent u die tiende ure in uw leven?
Dat is dus wat anders dan het ogenblik van de wedergeboorte. Geestelijk leven te kennen is nog iets anders dan Christus te kennen. We kunnen aangename tijden in ons leven gehad hebben, waarop het Woord kracht deed op onze ziel, waarop we onze zonden zo hartelijk voor de Heere mochten bewenen, waarop we iets van Gods goedertierenheid mochten ervaren, en toch Christus nog niet kennen. En daarheen moet het toch in ons leven.
Buiten Christus kan en mag er geen rust zijn.
Het leven is alleen in Hem en buiten Hem is het leven niet.
En nu is het waar: die hartelijke tranen waarmee de zonde wordt beweend, die uitgangen van het hart tot de Heere, dat hopen op Gods goedertierenheid, dat alles is wel van Christus, maar het is Christus Zelf niet. De vruchten van het werk van Christus zijn de Persoon nog niet.
Ik moet de Persoon van Christus leren kennen.
Daar hebt u de betekenis van die tiende ure.
En daarom de persoonlijke vraag: Kent u zo'n tiende ure, waarop Christus Zich openbaarde aan uw ziel?
Daaraan gaat wel wat vooraf. In het begin kunnen we zo bezig zijn het leven te zoeken in die aangename gestalten, die hartelijke tranen, die uitgangen tot de Heere. En het is ook zo aangenaam. We zouden het zo graag willen vasthouden. En heimelijk maken we er de grond van.
Een mens is toch steeds weer geneigd rust te zoeken waar de rust niet is.
Maar wat doet nu de Heere als Hij plaats gaat maken voor Christus? Dan neemt Hij de grond weg uit al mijn bevindingen en genietingen.
Het is alsof de glans eruit wordt genomen. En ik houd een lege ziel over. Ik kan het er niet meer mee doen.
Al meer gaan we dan zien het tekort, het gemis. Met al onze genietingen en vertroostingen komen we weer in het gemis terecht. We dachten al aardig gevorderd te zijn op de weg der bekering, maar we worden weer onbekeerd.
En als we onszelf dan weer terugkrijgen en ons verdorven bestaan de kop weer opsteekt, dan komen er soms zonden voor de dag waar we vroeger geen weet van hadden. Onze ouden zeiden wel: Dan horen zij honden bassen die zij nog nooit eerder hadden gehoord. We hadden er geen weet van dat het zo erg met ons was. Het wordt werkelijkheid.
Daarbij komt de heiligheid van Gods Wet, die ons aanklaagt en schuldig stelt aan alle geboden. We krijgen te doen met de rechtvaardigheid Gods, waarvoor we niet kunnen bestaan.
Wat kunnen we dan nog doen met onze vertroostingen en bevindingen? Niets!
Alles gaat ons ontvallen. We kunnen er niet mee bestaan voor een heilig en rechtvaardig God. Er moet betaald worden. Er moet voldaan worden aan Gods gerechtigheid. En waar zal ik ooit betaling kunnen vinden?
Als de Heere plaats gaat maken voor Christus dan houden wij niets meer over dan een hemelhoge schuld en niets om die schuld te betalen. Dan wordt het aan onze kant omkomen.
Er blijft een naakte en schuldige zondaar over en meer niet!
Maar dan wordt het wonder ook zo onuitsprekelijk als de Heere het licht doet vallen op Christus. U voelde de grond onder uw voeten wegzinken, maar toen werd uw oog geopend voor de schoonheid van Christus. Zou u dat ooit kunnen vergeten? Dat ogenblik waarop de zondaar voor het eerst op Christus mag zien is onvergetelijk.
Dan horen we Johannes vele jaren later vol verwondering zeggen: En het was omtrent de tiende ure. Wie zal die blijdschap en verwondering beschrijven? Wat gaat er dan voor een diep verloren mens in Christus een ruimte open. Ik kan mijn schuld niet betalen, maar bij Hem is volkomen betaling. Ik moet met alles wat er in mijn leven is gebeurd toch omkomen, maar bij Hem is verlossing. Hij baande de weg, waar geen weg was. Hij voldeed aan Gods recht, waaronder ik moest verteren. Hij heeft de hitte van Gods gramschap geblust. Hij heeft alles volbracht, wat ik nooit meer zou kunnen volbrengen.
Als de zondaar op Jezus mag zien dan is het een onuitsprekelijke vrede en blijdschap die het hart vervult. Alles wat aan Hem is, is gans begeerlijk. Hij is blank en rood. Hij is de Schoonste der mensenkinderen, want genade is op Zijn lippen uitgestort en van genade alleen moet ik het hebben.
Zou u dat ogenblik ooit kunnen vergeten dat u vanuit uw verlorenheid voor het eerst op Christus mocht zien? En als het eerste zien al zo'n diepe verwondering baart, hoeveel te meer als we Hem in de oefeningen van het geloof al meer leren kennen!
Nooit komen we uitgeleerd in de kennis van Christus! En hoe meer we ervan leren, hoe dieper we gaan buigen.
En het was omtrent de tiende ure! Of is er nooit een tiende ure in uw leven geweest? Dan mag nog de nodiging klinken: Wendt u naar Mij toe, daar is plaats bij MIJ!
Ik wens u geen rust dan alleen in Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen