ANDERS GE­ZEGD

H. M. Kuitert, ANDERS GE­ZEGD, 211 blz., f 12, 95, J. H. Kok, Kampen, 1970.

De ondertitel van dit boek luidt: Een verzameling theologische opstellen voor de welwillende lezer. Kuitert heeft in diverse tijdschriften en bladen opstellen gepubliceerd, die hy nu in dit boek heeft gebundeld. Ook enkele niet gepubliceerde lezingen zijn er in opgenomen.

Opmerkelijk is, dat hij deze bundel aanbiedt aan de welwillende lezer. Voordat dit boek ter hand genomen wordt, dient men zich dus eerst af te vragen, of men zich tot deze welwillende lezers kan rekenen. Ik vind dit een moeilijke vraag. Laat ik zeggen, dat ik opnieuw geprobeerd heb dit boek zo onbevangen mogelijk te lezen. En dan is mgn conclusie allereerst, dat ik er veel van geleerd heb en dat ik bewondering heb voor de helderheid, waarin Kuitert schrijft en waardoor hij de kunst verstaat om moeilijke onderwerpen eenvoudig en indringend aan de orde te stellen. En dat h^j daarbij de problemen niet uit de weg gaat, zal u duidelijk worden, als u de onderwerpen beziet, die hij in dit boek aan de orde stelt. De vragen rondom de dood en de nieuwe levensstijl, de resultaten van de wetenschap in confrontatie met de geloofsinzichten hieromtrent, stuk voor stuk onderwerpen, die in de crisis zyn geraakt.

Toch heb ik dit grote Viezwaar tegen dit boek, dat de inhoud ervan niet door de titel gedekt wordt, of anders gezegd: Kuitert stelt het voor, alsof hij hetzelfde

wil zeggen als door de gereformeerde theologie altijd al is gezegd. Alleen doet hij het op een andere manier. En dat is nodig. Daar vraagt deze tijd om.

Ik ben dit niet met Kuitert eens. Wat hij schrijft, is boeiend en raakt de problematiek. En het ligt voor zijn verantwoording om er zo over te schrijven zoals hy erover schrijft. Persoonlijk heeft hij daarin do vrijheid. Maar hij moet het niet zo vooi'stellen alsof hij hetzelfde, inhoudelijk, zegt als vóór hem is gezegd. Dat is niet waar. Dat is niet een kwestie van onwelwillendheid. Om een lief ding zou ik willen, dat Kuitert dat eens aannam van een groot deel van zijn critici. Maar dit is een kwestie van waarheid.

"Vraagt men nu naar het kernpunt, waarin Kuitert inhoudelijk afwgkt, dan zouden er een aantal dingen genoemd kunnen worden, maar het centrale punt van verschil is de hermeneutische benadering van de Schrift. Kuitert wil deze hermeneutiek zo beoefenen, dat de mondige mens van vandaag daarin aan zijn trekken komt. En met die mondige mens wordt dan niet do gelovige alleen, maar de ontwikkelde mens van deze eeuw bedoeld. Hierin wijkt Kuitert af van de reformatorische schriftbenadering, waarin in het middelpunt stond en staat de (mdervverping, ook van ons denken, aan het goddelijk getuigenis van de Schrift.

Dit verschil werkt zich uit in allerlei concrete behandelingen van de diverse theologische problemen, die Kuitert aan do orde stelt. Het duidelijkst wel in zijn De taal van de prediking, die hij eerder [)ubliceerde in de hervormde Postille van 1968-'69. Het laatste onderwerp, dat Kuitert behandelt, is de vraag: Is de gereformeerde wereld veranderd? Op deze vraag wordt bevestigend geantwoord en Kuitert zelf is daarvan een duidelijk bewijs. Toch is deze verandering niet in strijd met deze gereformeerde wereld. De gereformeerde wereld, waarvan Kuyper destijds de inaugurator geweest is, is een wereld die van begin af aan de synthese gezocht heeft met de geest van de tijd. En in die zin blijft Kuitert gereformeerd, in noo-kuyperiaanse zin.

A.

C.G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen