Een Hernieuwde Bezinning Op de Politieke Grondslag: De Dordtse Leerregels

De Dordtse Leerregels (1618-1619) vormen samen met de Heidelbergse Catechismus (1563) en de Nederlandse Geloofsbelijdenis (1561) de Drie Formulieren van Enigheid. Zoals bekend vormen deze formulieren de grondslag van veel (Nederlandse, maar ook buitenlandse) kerken, scholen, stichtingen, verenigingen en organisaties. De SGP bijvoorbeeld heeft in haar statuten staan, in artikel 2, dat zij deze formulieren geheel en onvoorwaardelijk onderschrijft. Naast de SGP had tot voor kort als politieke partij ook de CU dit gereformeerd belijden in de grondslag opgenomen. Maar helaas heeft deze partij recent de Drie Formulieren uit de grondslag verwijderd. Hierdoor wordt de principiële kloof met de SGP verdiept en verbreed. De CU schuift op naar een meer algemeen ‘katholiek’ belijden waarin helaas voor meer stromingen binnen en ook buiten het protestantisme (onder andere voor rome) ruimte is dan alleen voor de gereformeerde waarheid. Nu is het altijd nodig om te bezinnen en te herbezinnen op het gereformeerd belijden. Maar het signaleren van genoemde verschuiving binnen een politieke partij als de CU moet in elk geval ook oproepen tot een hernieuwde bezinning op het gereformeerd belijden in de politieke grondslag. Dit blad stelt zich tot doel de bevordering van de staatkundig gereformeerde beginselen. Het woord gereformeerd geeft aan dat het gaat om beginselen die uitdrukkelijk gereformeerd worden genoemd en zijn. Dat bijvoeglijke naamwoord staat er niet voor niets. De gereformeerde waarheid is de beste uitdrukking van de zuivere waarheid van Gods Woord. Zij is het meest onvervalst Bijbels, zo geloven en belijden wij met het voorgeslacht ‘naar de zin en mening van Gods Geest’. De gereformeerde waarheid is bovendien exclusief, dat wil zeggen principieel onverdraagzaam naar valse leringen en dwalingen. Vandaar dat deze dwalingen in de Drie Formulieren openlijk worden genoemd en nadrukkelijk worden bestreden. Hoewel de politieke vergaderzalen geen kerken zijn, zouden ze wel gestempeld en doorzuurd moeten zijn door de gereformeerde waarheid. Dat behoort het existentiële en principiële vertrekpunt te zijn van de politicus en daarom ook de confessionele basis, naar binnen en buiten, van de politieke partij.De politieke grondslag om pragmatische redenen veranderdIn de oude grondslag van de ChristenUnie van voor juni 2015, die officieel Uniefundering heet, stond nog: “De ChristenUnie erkent Gods heerschappij over het staatkundig leven, dat de overheid door God is gegeven en in Zijn dienst staat en dat Christenen de verantwoordelijkheid hebben actief te zijn in de samenleving. Zij fundeert haar politieke overtuiging op de Bijbel, het geïnspireerde en gezaghebbende Woord van God, die door de Drie Formulieren van Eenheid wordt nagesproken en die ook voor het staatkundig leven wijsheid bevat.” In de nieuwe grondslag wordt echter niet meer verwezen naar de Drie Formulieren van Enigheid. Deze luidt: “Gedreven door Gods liefde en Christus’ koningschap wil de ChristenUnie zich inzetten voor de samenleving en het bestuur van ons land. Zij erkent dat de overheid door God is gegeven en in Zijn dienst staat om recht te doen en vrijheid en vrede te beschermen, wereldwijd. De ChristenUnie baseert haar politieke principes op de Bijbel, Gods geïnspireerde en gezaghebbende Woord. Haar leden verenigen zich vanuit het christelijk geloof, zoals kernachtig verwoord in de Geloofsbelijdenis van Nicea.” De Drie Formulieren staan nu alleen nog in een nieuwe preambule voorafgaand aan het bestaande kernprogramma van de CU. In dat kernprogramma staan de beginselen van de partij. 1 Dat betekent ook dat de Drie Formulieren niet meer onderschreven hoeven te worden door de leden. Aldus werd besloten op het partijcongres van 13 juni 2015 te Zwolle.Het Landelijke bestuur was met het nu aangenomen voorstel gekomen om de statuten zo aan te passen dat leden in de toekomst niet meer de Uniefundering en de Unieverklaring hoefden te onderschrijven, maar een nieuw geformuleerde grondslag. Er was namelijk onvrede ontstaan over de passage in de Uniefundering dat de Bijbel wordt ‘nagesproken’ door de Drie Formulieren van Eenheid. Potentiële leden ervoeren hier een drempel om lid te worden van de partij. De bezwaren richtten zich vooral op de theologische keuzes en de ‘verwerping der dwalingen’ die geen politieke relevantie hebben, zo valt te lezen in de toelichting van het voorstel door het Landelijk Bestuur. 2 Bijvoorbeeld de keuze voor de kinderdoop en de verwerping van de geloofsdoop als ‘ketterij’ (Artikel 34 van de Nederlandse Geloofsbelijdenis).De CU heeft nu een theologische drempel geslecht, waardoor potentiële leden die eerder geen lid konden worden vanwege bezwaren tegen het gereformeerde belijden, dat nu wel kunnen worden.Het gereformeerd belijden als politieke basisWat hier gebeurt, is geen onverschillige, onbelangrijke of middelmatige zaak. Hier gaat een wissel om. Het gereformeerde belijden, zoals uitgedrukt in de Drie Formulieren van Enigheid, werd eerder door de CU blijkbaar als relevant beschouwd voor het politieke, staatkundige en maatschappelijke handelen. Dit kwam dan tot uiting in het ondertekenen van de grondslag waarin ook de Drie Formulieren lagen verankerd. Politiek is immers meer dan alleen pragmatisch bezig zijn. Politiek handelen vindt altijd plaats vanuit bepaalde beginselen. Politiek handelen vindt plaats op basis van een bepaalde grondslag. Het onderschrijven van de grondslag is meer dan alleen het formele tekenen en zetten van een handtekening. Als het goed is, is het een uitdrukking van een levend geloof waarvoor de belijder zich niet schaamt, maar integendeel hier met hart en mond en in geschrift, dus ook in de politiek, belijdenis van doet. Het is in die zin dan ook onverklaarbaar als het gereformeerd belijden door belijders van deze waarheid op een gegeven moment wordt ondergewaardeerd of als minder relevant wordt beschouwd. Dit gebeurt in feite als de grondslag niet meer expliciet gereformeerd is te noemen. Wat mij betreft, is dit een baken in zee van hoe het niet moet. In feite wordt hier de gereformeerde waarheid (de Drie Formulieren in de grondslag) verkwanseld voor een schotel linzenmoes (meer leden). De volgende ontwikkeling ligt nu voor de hand. Nu het gereformeerd belijden binnen de CU niet meer onderschreven hoeft te worden, kunnen tal van nietgereformeerden lid van de partij worden. Dit zal de partij nog meer laten verkleuren en breder maken. Voor kwantitatieve politiek is dit misschien winst, maar voor kwalitatieve politiek is dit een groot verlies te noemen. Bovendien gebeurt hier iets wat niet kan. De gereformeerde waarheid is namelijk exclusief. Zij sluit dwalingen buiten. Zij geeft niet toe aan de postmoderne gedachtegang dat niet één stroming de waarheid alleen heeft. Daarom worden in de Drie Formulieren tal van theologische dwalingen benoemd en bestreden.Bezwaren tegen het gereformeerd belijdenWie zelf de gereformeerde waarheid van het geloof belijdt en onderschrijft, zal weten dat er vanuit verschillende geloofsrichtingen bezwaar gemaakt kan worden tegen het gereformeerde belijden. De Nederlandse Geloofsbelijdenis en de Heidelbergse Catechismus gaan bijvoorbeeld expliciet in tegen de dwalingen van rome, alsook tegen die van de doopsgezinden en de luthersen. Roomsen, doopsgezinden en luthersen zullen hier dus - als het goed is - een theologische drempel ervaren om lid te worden van een partij die deze belijdenisgeschriften in de grondslag heeft opgenomen. Dan zullen ze iets moeten onderschrijven en onderteken waar ze principieel niet achterstaan, iets wat ze volstrekt niet geloven en voor Bijbelse waarheid kunnen houden. En dat is principieel onmogelijk. Deze uiterlijke scheiding tussen gereformeerd en nietgereformeerd komt te vervallen waar het onderschrijven van deze belijdenisgeschriften niet meer nodig is. Hetzelfde geldt ook van het derde en laatste belijdenisgeschrift van de Drie Formulieren van Enigheid: De Dordtse Leerregels. Deze leerregels kunnen een goed wapen zijn om remonstrantse belijders buiten de deur te houden. Maar nu ook deze leerregels niet langer meer onderschreven hoeven te worden binnen de CU, wordt de deur nog verder opengezet niet alleen voor de remonstrantse broederschap en kerk, maar juist ook voor de linkse vleugel van het protestantisme, namelijk de evangelische en charismatische richting.Natuurlijk heeft deze ontwikkeling zich niet in één dag voltrokken. Niettemin is het te betreuren dat de CU nu deze theologische en politieke koers wil varen. Laat het voor allen die de naam van gereformeerd willen dragen en willen hooghouden, een baken in zee zijn. Laten we toch standvastig mogen vasthouden aan de gereformeerde waarheid waarvoor onze gereformeerde vaderen hebben gestreden. De waarheid die met goed en bloed is verdedigd.De Dordtse LeerregelsIn dit artikel wil ik verder ingaan op de voornaamste geschilpunten tussen de remonstranten en de contraremonstranten zoals die verwoord zijn in de Dordtse Leerregels. Natuurlijk ging het in deze twist tussen remonstranten en contraremonstranten niet alleen om theologische vraagstukken, maar ook om de verhouding kerk en staat. Daarmee hangen veel ontwikkelingen samen die toen speelden: onder andere de strijd met Spanje en de strijd tussen de landsadvocaat Van Oldenbarnevelt en prins Maurits. We gaan daar echter hier niet op in. We beperken ons in dit artikel alleen tot het theologische geschil.Het gaat hier niet om haarkloverij en scherpslijperij. Het gaat om wezenlijke punten. Het gaat om de kernen van het Evangelie. In dankbaarheid aan wat God ons gaf in de gereformeerde vaderen, mogen we nu nog gebruikmaken van het document dat toen opgesteld is tegen de dwalingen van de remonstranten.De Dordtse Leerregels zijn in het begin van de 17e eeuw in Nederland tot stand gekomen in de jaren 1618 en 1619 tijdens de Nationale Synode in Dordrecht. De leerregels zijn opgezet als een reactie tegen de dwalingen van de remonstranten. Tegenover de vijf hoofdstukken van de remonstrantse leer staan vijf hoofdstukken van de leer van de contraremonstranten. Aan de ene kant geven deze een positieve weergave van de rechte en zuivere leer. Aan de andere kant is er de verwerping van de dwalingen van de remonstranten.De Dordtse Leerregels zijn niet tot stand gekomen door theologen uit één plaats, maar door een keur van kwalitatief hoogstaande theologen uit binnen- en buitenland. Het zou te ver voeren alle afgevaardigden hier weer te geven, maar om een globale indruk te geven, noem ik alleen de afgevaardigde Nederlandse professoren en de landen waar afgevaardigden vandaan kwamen. Als Nederlandse professoren waren afgevaardigd: Sibrandus Lubbertus (1555-1625), Johannes Polyander (1568-1646), Franciscus Gomarus (1563-1641), Antonius Thysius (1565-1640) en Antonius Walaeus (1573-1639). 3 Uit het buitenland waren afgevaardigden uit Groot-Brittannië, De Palts, Hessen, Zwitserland, Genève, Bremen, Nassau-Wetteravie en Emden. 4 De leerregels werden door alle afgevaardigden, zowel de Nederlandse als de buitenlandse, ondertekend. Ook de Franse kerken, die niet aanwezig konden zijn, hebben op de Synode van Alais van 6 oktober 1620 hun instemming betuigd met de leerregels en beloofd deze te zullen onderhouden in alle kerkelijke arbeid. 5Remonstranten of arminianen?De naam remonstranten werd pas gebruikt vanaf het jaar 1610 toen ds. Joh. Wtenbogaert met een groep van ruim veertig predikanten een stuk opstelde gericht aan de Staat: de remonstrantie. In dit stuk vinden wij een weergave van de geloofspunten die aan de orde zijn. 6 In vijf punten zetten de remonstranten uiteen welke visie zij afwijzen. En daartegenover plaatsen zij hun eigen visie. Hun standpunten zijn bekend geworden als de vijf artikelen van de remonstranten. Als reactie hierop dienden de tegenstanders van dit stuk in 1611 op de zogenaamde Haagse conferentie een ander stuk in: de contraremonstrantie. 7De remonstranten worden ook wel arminianen genoemd naar Jakobus Arminius (1560-1609) en de contraremonstranten Gomaristen naar Fransiscus Gomarus (1563-1641). Arminius overleed op 19 oktober 1609, nog voor de opstelling van de remonstrantie en de contraremonstrantie. Het is daarom anachronistisch om Arminius zelf al een remonstrant te noemen. Wel kunnen we zeggen dat remonstranten in theologische zin volgelingen van Arminius en in die zin wel arminianen genoemd kunnen worden. Maar het is zuiverder om hen remonstranten te noemen naar hun leer zoals uiteengezet in de remonstrantie.1. Uitverkiezing: onvoorwaardelijk of voorwaardelijk?Het eerste punt waar de wegen van de remonstranten en contraremonstranten uiteengaan, betreft de vraag naar de verkiezing. Welke personen heeft God uitverkoren tot de eeuwige zaligheid en welke niet? De remonstranten geven als antwoord dat God diegenen zalig maakt die in Jezus geloven en in dat geloof en de gehoorzaamheid van het geloof tot het einde toe volharden. De onbekeerden en ongelovigen laat God in de zonde onder de toorn. Ze worden verdoemd als zijnde vreemd van Christus.In feite wordt hier Gods eeuwig en onveranderlijk besluit gelijkgesteld aan de voorwaarde (geloven), de bedreiging (de verdoemenis) en de belofte (de zaligheid) die er aan het Evangelie zijn verbonden. Dat God de gelovigen zalig maakt en de ongelovigen verdoemt, is waar. Maar dat dit Gods eeuwig en onveranderlijk besluit is, is niet waar. De verkiezing is heel iets anders. De verkiezing, Gods eeuwig en onveranderlijk besluit, ligt voor de geboorte al vast. En dat is niet afhankelijk van iets goeds of kwaads dat de kinderen gedaan hebben. Zoals het staat in Romeinen 9 vers 13: Jakob heb Ik liefgehad, en Ezau heb Ik gehaat. De remonstranten maken de verkiezing wel afhankelijk van iets goeds of kwaads in de mens. Daarom is hun leer van de uitverkiezing voorwaardelijk. Iemand is pas verkoren als er een voorwaarde aan de kant van de mens is vervuld, namelijk het geloof. Iemand die deze voorwaarde niet vervult, is dientengevolge ook niet verkoren.Een remonstrant zal echter niet zeggen dat God vooraf, toen er nog niets goeds of kwaads door de mens gedaan was, ja al vóór de grondlegging van de wereld, bepaald heeft dat sommigen het geloof van God zouden ontvangen en anderen niet.In de Dordtse Leerregels staat juist dat de verkiezing de fontein is waaruit het geloof en het eeuwige leven als vruchten vloeien (hfdst. 1, art. 9). De verkiezing gaat als oorzaak aan alles vooraf. Het geloof is een effect of gevolg van de verkiezing. God heeft van eeuwigheid bepaald om aan sommigen die van zichzelf geen geloof hebben of bezitten, het geloof uit genade te schenken. Het is een grote troost voor hen om wanneer zij dat geloof hebben geschonken gekregen, te mogen zeggen dat het was ‘door God, door God alleen, om het eeuwig welbehagen’. Dat het een vrucht was van eeuwige verkiezing. Zij hadden geen geloof, maar God besloot van eeuwigheid hun het geloof uit genade te schenken.2. Verzoening: bijzonder of algemeen?Het tweede punt waar de wegen van de remonstranten en de contraremonstranten uiteengaan, is de uitgestrektheid van de verzoening. Voor wie is Jezus gestorven? De remonstranten leren dat Jezus voor ieder mens is gestorven. Door Zijn kruisdood heeft Jezus voor allen de verzoening en de vergeving van zonden verworven. Echter wel zo dat de vergeving der zonden alleen genoten wordt door de gelovigen. De verzoening en de vergeving is breed voor iedereen verworven. Maar de toepassing hiervan is er alleen voor de gelovigen. Waarbij niet duidelijk wordt gemaakt dat God alleen de uitverkorenen het rechtvaardigmakend geloof schenkt. En ook dat dit geloof een genadeweldaad is die door Christus’ dood alleen voor de uitverkorenen verworven is. Alleen voor de uitverkorenen die God van eeuwigheid op het oog had en die Hij gaf aan de Zoon om voor hen te betalen, te lijden en te sterven (hfdst. 2, art. 8). De kracht van Christus’ dood strekt zich alleen uit tot de uitverkorenen.In feite zeggen de remonstranten: de verzoening is universeel voor wat betreft de verwerving. Maar ze is tegelijk exclusief alleen voor de gelovigen. Daarmee is er een scheiding tussen de verwerving van de verzoening enerzijds en de toepassing daarvan anderzijds. De verwerving voor iedereen is ruimer dan de toepassing voor alleen de gelovigen. In de Dordtse Leerregels zit er geen scheiding tussen verwerving en toepassing. De verwerving is niet ruimer dan de toepassing. Voor wie Christus het verworven heeft, bij hen wordt het ook zeker toegepast uit kracht van het werk van Christus. Zij ontvangen het geloof als een vrucht van het lijden en sterven van Christus. En door het geloof genieten ze dan ook de vergeving en de verzoening.Wel zeggen de contraremonstranten dat het offer van Christus genoegzaam is tot verzoening en vergeving van de zonden van heel de wereld. Dat betekent echter niet dat het offer van Christus ook effectief is tot verzoening en vergeving van de zonden van heel de wereld. Dat zou alverzoening betekenen. In feite leren de remonstranten de alverzoening als zij zeggen dat Jezus voor ieder mens is gestorven en voor allen verzoening en vergeving heeft verworven. Vervolgens gooien ze dit leerstuk weer om en betrekken de toepassing alleen op de gelovigen. Dit doet afbreuk aan het werk van Christus. Hij stierf blijkbaar wel voor iedereen, maar dat betekent niet dat ook iedereen daadwerkelijk vergeving der zonden ontvangt en effectief met God verzoend wordt. De remonstrantse leer is daarom een vernietiging van de troost van Gods Kerk dat God alleen de uitverkorenen op het oog had om hen door de kracht van Christus’ offer te verzoenen en de vergeving der zonden en het ware geloof te schenken.3/4. Genadewerking: onweerstaanbaar of weerstaanbaar?Het derde en vierde punt worden samengenomen. De wegen tussen de remonstranten en de contraremonstranten gaan daar uiteen op het punt van de manier en wijze waarop de genade werkt. De remonstranten ontkennen niet dat het nodig is voor een mens dat hij door de Heilige Geest herboren en vernieuwd wordt in verstand, wil, gevoel en alle krachten. De remonstranten ontkennen wel dat de Geest onweerstandelijk werkt met een beroep op onder andere Handelingen 7, waar staat dat vele mensen de Heilige Geest weerstaan hebben. Genade is volgens de remonstranten dus weerstaanbaar en onweerstaanbaar.Volgens de contraremonstranten is het bij de wedergeboorte, vernieuwing, nieuwe schepping of levendmaking zo dat het niet in de macht van de mens is wedergeboren of niet wedergeboren te worden, bekeerd te worden of niet bekeerd te worden. Het is namelijk een zeer krachtige werking die niet minder of geringer in kracht is dan de schepping of de opwekking van de doden (hfdst. 3/4, art. 12).Dat betekent niet dat de Goddelijke genade de wil en zijn eigenschappen vernietigt. Er is geen sprake van dwang en geweld. De wil wordt weliswaar krachtig, maar tegelijk ook lieflijk gebogen, zodat de tegenstand van het vlees niet langer de overhand heeft, maar de oprechte gehoorzaamheid des Geestes (hfdst. 3/4, art. 16).Wij belijden dat Gods wil onweerstandelijk werkt in de bekering en het geloof. Niet de Godevijandige en verdorven wil geeft de doorslag, maar Gods wil die krachtig doorwerkt tot bekering en geloof, is bepalend. Daardoor worden vijanden en haters van God en de naaste veranderd in vrienden en liefhebbers. Gelukkig dat God zich niet laat tegenhouden door de mens. God werkt onweerstandelijk en tegelijk lieflijk.5. Het geloof: verliesbaar of onverliesbaar?Het vijfde punt waar de remonstranten en de contraremonstranten uiteengaan, is de verliesbaarheid of onverliesbaarheid van het rechtvaardigmakend geloof. De remonstranten uiten hun twijfels bij de onverliesbaarheid van dat geloof.De contraremonstranten stellen vast dat God getrouw is, dat Hij de Zijnen bevestigt en tot het einde toe krachtig bewaart (hfdst. 5, art. 3). Er is geen afval der heiligen. Gods voornemen van de verkiezing is onveranderlijk. En de verdienste, voorbidding en bewaring van Christus wordt niet krachteloos gemaakt (hfdst. 5, art. 6 en 8). De volharding van de ware gelovigen is daarmee een vrucht van de verkiezing, een gave Gods, door de dood van Christus verworven.Tot troost van de Kerk mag in dit artikel beleden worden dat niets hen van de liefde Gods in Christus scheiden kan en zal (Rom. 8). En dat niemand hen uit de hand van Christus of uit die van God de Vader kan en zal rukken. Christus geeft Zijn schapen het eeuwige leven en zij zullen niet verloren gaan in eeuwigheid (Joh. 10).UitleidingWaar deze leer verdwijnt en niet meer krachtig beleden wordt, blijft er een arm en verschraald remonstrants evangelie over dat geen Evangelie genoemd kan worden. De leer van de remonstranten is een valse leer die van de enige troost in leven en sterven berooft. De Dordtse Leerregels getuigen van een diep verstaan en grondig inzicht in de waarheid en van Gods Woord. Op evenwichtige wijze wordt de leer uiteengezet. Laat allen die de naam van gereformeerd dragen, deze waarheid standvastig mogen vasthouden, verdedigen en hooghouden. En moge het onderschrijven en ondertekenen van de Drie Formulieren van Enigheid door kerken, scholen, verenigingen, stichtingen en organisaties een uiting zijn van het ware geloof. En moge dit ook de basis zijn van het politieke, staatkundige en maatschappelijke handelen. Om met vrijmoedigheid met hart en mond hiervan te mogen getuigen. Om te (blijven) staan voor de gereformeerde waarheid en het exclusief gereformeerd belijden. Voor de waarheid die principieel onverdraagzaam is naar elke leugenleer en dwaling.Laat de SGP zich daarom ook bezinnen op haar Europese, provinciale en lokale lijstverbintenissen met een partij als de CU die principieel zeker nu niet meer gereformeerd genoemd kan worden. Daarbij kunnen Ezra 9 en 10 als goed uitgangspunt dienen. Toen Israël opnieuw met God in het verbond trad, moest het de verkeerde verbintenissen beëindigen. De verzwagering kon niet langer in stand blijven. Want de vermenging was niet legitiem. Bij het belijdenis doen hoorde daarom onlosmakelijk de afscheiding van alles wat geen Israël was. De CU is van een andere niet gereformeerde geest en moet daarom de scheidbrief ontvangen. Laat de SGP principiële en kwalitatieve politiek bedrijven en geen pragmatische en kwantitatieve. Dan kan de partij met recht staatkundig gereformeerd genoemd worden.Noten:1) Zie: ‘Verwijzing naar Drie Formulieren uit grondslag ChristenUnie’, in: RD, 20 april 2015. Zie ook: ‘Christen-Unie stemt royaal in met nieuwe grondslag’, in: RD, 13 juni 2015.2) Zie: ‘ChristenUnie. Voorstel 1 - Grondslag en preambule kernprogramma’, 31e Partijcongres ChristenUnie, 13 juni 2015. Te downloaden van www.Christenunie.nl.3) H. Florijn, ‘De afgevaardigden en geciteerden’, in: De Synode van Dordrecht in 1618 en 1619, Houten 1987, p. 84-86 (hierna: Florijn)4) Florijn, p. 62-705) W. van ’t Spijker, ‘De synode en de remonstranten’, in: De Synode van Dordrecht in 1618 en 1619, Houten 1987, p. 117 (hierna: Van ’t Spijker)6) Van ’t Spijker, p. 38-397) Van ’t Spijker, p. 41-42Fotoverantwoording:a) Foto: A.P. Roukema / ChristenUnieVolharden in de leer der apostelenDs. S. van Dorp: “Wij mogen de leer van de grote Profeet der zaligheid, de leer van de profeten en van de apostelen, de leer van onze belijdenisgeschriften, de Drie Formulieren van Enigheid: de Heidelbergse Catechismus, de Nederlandse Geloofsbelijdenis en de Vijf Artikelen tegen de remonstranten, wel in hoge waarde houden. De Koning van Zijn kerk heeft ons daarin een onberekenbare schat gegeven waarvan wij wel ootmoedig mogen getuigen: ‘Schoon ik de reeks dier schatten, kan tellen noch bevatten.’ De apostel Paulus vermaant zijn geestelijke zoon Timotheüs en allen die Godzalig willen leven in Christus Jezus, aldus: Maar blijft gij in hetgeen gij geleerd hebt en waarvan u verzekering gedaan is, wetende van wien gij het geleerd hebt, en dat gij van kinds af de heilige Schriften geweten hebt, die u wijs kunnen maken tot zaligheid, door het geloof hetwelk in Christus Jezus is (2 Tim. 3:14-15). (…) Wat wij u bidden mogen van Christuswege, de grote Profeet: Heb acht op uzelven en op de leer, volhard in deze; want dat doende zult gij én uzelven behouden én die u horen. Zo schreef Paulus aan Timotheüs, zijn oprechte zoon in het geloof (1 Tim. 4:16).-Ds. S. van Dorp, ‘Volharden in de leer der apostelen’, in: De Banier, 25 juli 1957 (herspeld)-

Uitgebreid zoeken

Uitgebreid zoeken

Standaard operator

Zoekwoorden

Datum

Bronnen

Een Hernieuwde Bezinning Op de Politieke Grondslag: De Dordtse Leerregels

Artikel niet beschikbaar

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 juli 2015

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 juli 2015

Ook interessant voor u