Naturalis wekt verwondering en verbazing

EINDELOZE DIVERSITEIT VAN DIEREN EN PLANTEN...

Het gebouw is aan de buitenkant al een lust voor het oog. Architectenbureau Neutelings Riedijk heeft zich uitgeleefd in spannende vormen. De verdiepingen van de nieuwe vleugel lijken op elkaar gestapeld en zijn van een spannende, rossig-rode steensoort gemetseld met witte lagen ertussen. Daarachter en daarboven torent het atrium. Dat lijkt ogen te hebben – of is het een soort patroon van kevers?

Eenmaal binnen verrast de hal door het licht en de ruimte. De langzaam stijgende trappen trekken het oog naar boven. Daar komt door het opengewerkt bloempatroon in het plafond gefilterd zonlicht naar binnen. Boven aan de trap bij de negende verdieping staat een bezoeker met een fotocamera die de hal probeert te vangen in 2D.

WALVIS

De hal is vrij toegankelijk. Bij een flitsbezoek aan Leiden is het dus ook mogelijk om alleen beneden rond te snuffelen. Daar is behalve de verplichte museumshop en het restaurant ook de zaal ”Live Science”. Op grote stellages ligt een bonte verzameling opgezette beesten en skeletten opgetast alsof het een magazijn van IKEA is. Verder doen medewerkers van Naturalis hier onderzoek onder toeziend oog van het publiek.

Josien Schraverus, perswoordvoerder bij het museum, vertelt dat er begin september in Live Science een directe verbinding was met het team van Naturalis dat in Ter Heijde een walvis moest bergen. Op een groot scherm konden Naturalisbezoekers de verrichtingen van de conservatoren in en om de walvis volgen. „Vragen als: „Hoeveel vlees komt eraf?” en „Hoe ruikt het daar?” konden de onderzoekers direct beantwoorden.”

In het achterste deel van de ruimte zijn bij toerbeurt medewerkers bezig met hun eigen onderzoek. Bezoekers kunnen een bijzondere schelp of een bot van onbekende herkomst door hen laten determineren. Vandaag zit onderzoeksvrijwilliger Marian een lade vol piepkleine, grijze schelpjes uit te zoeken. „Ik vind dit leuk werk. Ik heb zelf naar deze schelpjes gegraven bij Winterswijk. Ik vind het mooi om nu m’n werk af te maken tot aan de collectie hier in Naturalis.”

Marians werk ligt deze dagen op het grensvlak van de twee onderdelen van Naturalis. Voor het onderzoek zijn depotruimtes en de 60 meter hoge toren in gebruik, goed voor zo’n 16.000 vierkante meter. De publiekskant, het museum, heeft een oppervlakte van 17.000 vierkante meter. Museum Naturalis verwelkomde tot aan de sluiting zo’n 400.000 bezoekers per jaar. Ongetwijfeld krijgt dat aantal een flinke boost door de gedaantewisseling die het museum heeft ondergaan.

VERWANT

Het wordt tijd om een kijkje te gaan nemen in de zalen. Bij de langzaam stijgende trappen lijkt op de eerste verdieping een herdershond rustig te wachten tot z’n baasje weer terugkomt. Het opgezette dier is veilig te knuffelen – een echte kindervriend. Bij het binnenkomen van de eerste zaal met het thema ”Leven” staat een gedichtje op de muur:

„In deze wonderwereld Is al wat leeft verwant Elke dingo, honingbij Bacterie, beer of beverrat Madeliefje, poema Jij”

Het gedichtje laat mooi zien wat de doelstelling is van het museum: mensen bewust maken van de nauwe samenhang die er is in de natuur. Tegelijk doet het bezoekers die geloven in Schepper en schepping beseffen dat in Naturalis de grens tussen mens en dier flinterdun is. Dat het uitgangspunt de evolutietheorie is, ligt er niet altijd duimendik bovenop, maar is wel door het hele museum aanwezig. Toch hoeft dat geen reden te zijn om weg te blijven. De eindeloze diversiteit en de genialiteit van al die verschillende dieren en planten wekt een diepe verwondering. Op de eerste en tweede verdieping word je als bezoeker langzaam naar boven geleid, van de maanvis via allerlei landdieren tot aan vogels en vlinders op de tweede verdieping.

De ontwerpers van deze zaal zijn creatief te werk gegaan: in de onderwaterwereld lijkt het of boven je regendruppels neerspatten of plompebladeren voorbijdrijven. Kleurige vissen, duikende zeehonden, roggen en een zeeschildpad van meer dan een meter groot trekken hier de aandacht. Een stukje hoger kijk je juist boven op dat water en staat een giraffe in drinkhouding uit datzelfde ‘water’, met de regendruppels en de plompebladeren, te drinken.

Een Afrikaanse olifant die twee jaar geleden nog in een Tsjechische dierentuin rondstruinde domineert nu de tentoonstelling. De route leidt verder langs een groepje echt knuffelbare dieren: een sint-bernard en een basset, een lammetje, een alpaca en twee poezen mogen aangeraakt worden. De goudbruine, donzige vacht van de alpaca is heerlijk om je handen doorheen te laten glijden. Een eindje verder prijken handgrote, blauwe vlinders met hun vleugels.

Met de zaal op de eerste en tweede verdieping is een kleurrijk palet geschilderd van de natuur. In andere zalen komen thema’s als geologie, dino’s en de ijstijd aan de orde. Door de veelheid aan informatie en het overweldigende van sommige ‘belevenissen’ treedt er na drie zalen wel wat verzadiging op. Naturalis is een museum dat vraagt om een tweede of derde bezoek en om vooraf keuzes te maken: waar gaan we vandaag bij kijken? Door van tevoren te kijken op www.naturalis. nl/museum/museumzalen is het makkelijker om een beslissing te maken. Al zullen ook de tweede of derde keer die zijdezachte oren van de alpaca wel weer lokken om toch even te komen aaien in de eerste zaal.

De verleiding; leuk voor kinderen

Een enorm warenhuis in art decostijl is te vinden op de zevende verdieping. In de etalages is te zien welke wapens dieren in de strijd gooien om de ideale man of vrouw te vinden. Op een oud Johannusorgel kun je groen geverfde pedalen intoetsen om het verleidelijke geluid van een brulaap, een nachtegaal of een burlend hert te horen.

Wanneer je door de poort het warenhuis binnenkomt staat het uiteindelijke resultaat van alle hofmakerij centraal: de babydieren. De donzige kuikens van de trompetzwaan met hun lichtgrijze vacht, zwarte kraaloogjes en schattige kleine zwemvliesjes. Een babyzebra die in de benen probeert te komen. Door een ‘verrekijker’ is het mogelijk een blik te werpen in de baarmoeder. Je ziet een ongeboren olifantje, een paardje in ontwikkeling, maar ook een menselijk embryo van zes weken en een foetus van acht maanden. Wat is dat mooi! Alles in deze zaal werkt vertederend.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen