Een dankbaar mens "ik durf te stellen dat de Heere me heeft gewekt"

"Die brand heeft een enorme impact gehad, dat zal ik niet ontkennen. Toch heb ik geen last gehad van bange dromen. Dat is geen verdienste; ik heb die rust mogen ontvangen. De oorzaak van de brand is nooit duidelijk geworden. Het heeft weinig zin om te speculeren, dus dat doe ik ook niet. Het is gebeurd, we zijn gespaard en de Heere heeft alles op een bijzondere manier geleid. Was ik twee minuten later wakker geworden, dan zouden mijn jongste zoon en ik er niet meer zijn geweest. Ik durf te stellen dat de Heere me heeft gewekt. Mijn zoon is via een dakkapel ontkomen, ik heb me door het raam van mijn slaapkamer over het rieten dak naar beneden laten rollen. Mijn gezicht was zwart en volgens mijn buurman had ik geen pupillen meer. Mijn ogen waren holle gaten. Neef Roelof, die in hetzelfde huis ter wereld kwam, was destijds bevelvoerder van de brandweer. Hij vreesde dat we in de vlammen waren omgekomen en heeft het bevel meteen overgedragen. In de loop van de ochtend was het nablussen klaar. Terug in de kazerne kreeg Roelof, die intussen wist dat wij nog leefden, een telefoontje van Jouk Boer van Boer Staphorst, een groot bouw- en woonwarenhuis. Hij liet Roelof weten dat moeder Boer en haar familie een gemeubileerde woning voor ons beschikbaar hadden gesteld. Van ons huis, de monumentale boerderij waar ik ben geboren en mijn leven lang heb gewoond, was niets over."

Ruiterembolie

„In het brandwondencentrum van Beverwijk hebben ze me tien dagen in slaap gehouden. Toen ik wakker werd, was ik al geopereerd aan mijn handen en mijn gezicht, met huid die van mijn bovenbenen is gehaald. Na vier weken mocht ik naar huis; de eerste tijd heb ik bij mijn oudste dochter gelogeerd.

Twee maanden later moest ik naar de oogarts. Die stelde vast dat mijn ogen geen schade hadden opgelopen. Volgens de artsen in Beverwijk zou mijn herstel zo'n drie jaar in beslag nemen. Na anderhalf jaar reed mijn broer Hendrik me voor de laatste keer naar Beverwijk. Mijn handen blijven wat gevoelig, dat is het enige wat ik aan de brand heb overgehouden.

De dag nadat ik uit het ziekenhuis in Beverwijk was ontslagen, voelde ik me heel naar. Aan het eind van de middag kwam een verpleegkundige van de thuiszorg voor het behandelen van de wonden. Ze zag dat ik helemaal niet goed was, belde naar de dokter en vroeg om een ambulance. De hele avond hebben ze in het ziekenhuis van Zwolle onderzoeken gedaan, maar ze konden geen duidelijke diagnose stellen. Het leek op een longembolie. De volgende morgen is een ruiterembolie vastgesteld; daar had ik nog nooit van gehoord. Er waren drie mogelijkheden. Het losschieten van het stolsel richting het hart zou direct mijn dood betekenen. Verder aankoeken van het stolsel zou tot verstikking leiden. De derde mogelijkheid was dat het stolsel door bloedverdunning zou verdwijnen. Maar weinig mensen overleven zo'n ruiterembolie. Het is een Godswonder dat ik hier zit, en zelfs vitaler ben dan veel leeftijdsgenoten."

Onderwijzer

„Deze woning is gebouwd op de plek van de vorige, in dezelfde stijl. In 2017 konden we erin. Het is een gerieflijk huis, maar ik mis een aantal dierbare dingen, zoals oude foto's. Heel bijzonder vind ik dat onze trouwfoto die daar staat, ongeschonden is gebleven. Van al het aardse ben ik losser geraakt. We hadden een aantal prachtige kabinetten, maar materieel bezit is zo betrekkelijk. Het verlies van mijn vrouw, in 2011, weegt mij vele malen zwaarder. Het verdriet wordt verzacht door de w etenschap dat ze juicht voor Gods troon. En ik heb een goede band met alle 7 kinderen, de aangetrouwde kinderen en de 24 kleinkinderen. Die betekenen heel veel voor me. Ook de band met de dorpsgemeenschap is hecht. Diestond na het overlijden van mijn vrouw en na de brand als één man om ons heen. We hebben ook veel steun uit andere delen van het land ervaren. De naaste buren hebben het vee gered, daar ben ik heel dankbaar voor. De dieren zijn tijdelijk ondergebracht bij mijn broer Harm en na drie maanden verkocht. Ik was intussen bijna 65 en heb besloten te stoppen. Dat vond ik niet zo moeilijk, hoewel ik het vee eerst erg miste. Ik wilde als jongen onderwijzer worden, maar dat vond mijn vader geen goed idee. Een echte boer ben ik nooit geworden. Mijn parttimebaan als vertegenwoordiger bij Talen Tools en het bestuurlijke werk waarin ik verzeild raakte, trok me meer. Gelukkig had mijn vrouw goed zicht op de boerderij. De dagen waarop ik voor Talen op pad was, deden de kinderen het werk op het land, samen met een buurman."

Ruilverkaveling

„Stilzitten kan ik slecht. Ik ben nog actief voor het provin-ciaal bestuur van de SGP, de plaatselijke kiesvereniging, de ruilverkavelingscommissie, de vereniging Landmans Welvaart voor oud-leerlingen van de landbouwschool en het diaconaal maatschappelijk werk in Staphorst en omgeving. Voor Pro Faktoor rijd ik als vrijwilliger mensen met een beperking naar hun werk. Daarnaast ben ik buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand en parttime toezichthouder van de agrarische natuurvereniging Horst en Maten voor het natuurgebied Olde Maten. Dat is land van Staatsbosbeheer, waar voor de huurders allerlei regels aan verbonden zijn. Horst en Maten controleert of de agrariërs zich eraan houden. Ik zit ook nog op een koor, als ontspanning.

Vooral de ruilverkaveling kost me veel tijd en energie. Het verkavelen blijft hier een heet hangijzer, dat geregeld voor vervelende telefoontjes zorgt. Staphorsters zijn gehecht aan hun eigen land. Pakt de verkaveling voor de buurman voordeliger uit, dan geeft dat soms gespannen verhoudingen. Ook in mijn werk als raadslid voor de SGP ben ik meer dan eens onheus bejegend, maar ik durf elke Staphorster met open vizier te woord te staan. Deze mensen zijn me lief, al zal ik de Staphorsters niet idealiseren. We zijn van oudsher een vrijgevochten volkje; dat is niet iets om trots op te zijn. Daarom ben ik principieel tegen openbare protesten. Ik sta achter de boeren -de Nederlandse overheid heeft ons opgezadeld met regels die je alleen in internationaal verband kunt afsprekenmaar opstand tegen het gegeven gezag past ons niet."

Eikels

„We hebben ook zorg te dragen voor Gods schepping. Laten we kinderen al jong liefde voor de natuur bijbrengen. In oktober hebben we hier weer de jaarlijkse eikelactie gehad. Die organiseer ik sinds 2013. Als kind raapte ik eikels, onze kinderen deden het ook. Het is een mooie manier om de natuur te leren kennen en tegelijk een zakcentje te verdienen. Bovendien haal ik kinderen graag achter de computer vandaan.

Dit jaar hebben we twee zaterdagmiddagen ingezameld. De eerste zaterdag deden 114 kinderen mee, de tweede zaterdag 244. Dat leverde 20 ton eikels op. Een deel wordt gebruikt voor het opkweken van nieuwe eiken in Scandinavië, de rest gaat als voer voor het wild weg. Een broer van me weegt de oogst van elk kind, een neef regelt de uitbetaling. Ze krijgen 30 cent per kilo. Ja, het is een hele organisatie. Gelukkig krijgen we elk jaar hulp van een vast groepje vrijwilligers uit het dorp."

„Voor de SGP was dit een triest jaar. We moeten ons schamen voor de perikelen die we hebben gehad. Ik wil geen partij trekken, wéét ook lang niet alles, maar een partij die is gebaseerd op de Bijbel heeft een extra zware verantwoordelijkheid. Dat moeten we uitstralen. Zelf ben ik van kinds af aan geboeid door de wereldpolitiek. De presidentsverkiezingen in Amerika volg ik altijd op de voet. Ambities voor de plaatselijke politiek had ik niet. Dominee De Jong heeft me in 1997 gevraagd om me beschikbaar te stellen voor een verkiesbare plek op de SGP-lijst voor de gemeenteraad. Zo ben ik erin gerold. Net voor de brand had ik mijn raadslidmaatschap beëindigd, omdat ik na het verlies van mijn vrouw meer tijd voor de kinderen wilde hebben. De week erna zou het officiële afscheid zijn.

Oliekannetje

Wat mij in de politiek trekt, is de sociale kant ervan. Iets voor de mensen kunnen doen. De beginselen van de SGP draag ik van harte uit, maar ik wil er voor het hele dorp en de hele provincie zijn. Voor een sterke speech ben je bij mij aan het foute adres. Laat mij maar achter de schermen met een oliekannetje ervoor zorgen dat alles goed blijft lopen.

Ambtenaar van de burgerlijke stand werd ik dankzij w ethouder Wisse Bron. Pas heb ik nog twee nichtjes van me getrouwd, dat vind ik bijzonder werk. Ook door stelletjes van buiten Staphorst word ik soms gevraagd. Mijn toespraken beëindig ik in navolging van mijn gewaardeerde voorganger wijlen wethouder H. Kroll altijd met een berijmd psalmvers. Eén bruidspaar wilde dat niet; die toespraak heb ik besloten met "W at de toekomst brengen moge". Dat is ook een mooi lied.

Genade

Komend jaar hoop ik 70 te worden; een mijlpaal. Ik voel me goed, en weet me bevoorrecht vanwege de weldaden die ik nog mag ontvangen, maar het einde nadert. Twee keer ben ik al heel dicht bij de dood geweest. Dat was een bijzondere tijd, ook geestelijk, maar daarmee kun je het niet doen. Mijn schoonvader, die vier jaar onder dit dak heeft gewoond, was een godvrezende man. Toch zei hij altijd: „Ik moet nog wel door de doodsjordaan." Zo is het. We moeten het van genade hebben." •

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen