Geluk gezocht

Bijna gedachteloos scrol ik over mijn facebooktijdlijn. Zonnige vakantiefoto’s, schimmige citaten, likeen-win-acties, bezinnende artikelen, i lmpjes met handige lifehacks die je leven voorgoed zullen veranderen. En dan ineens een nieuwskop. “Syrische jongen (14) pleegt zelfmoord op azc-terrein. Hij wilde per se in Nederland blijven.” Wil ik dit weten of zal ik toch maar voor die lifehacks gaan?

Ik kijk deze keer niet weg. Een jonger broertje vertelt in het artikel over de droom van de 14-jarige Ali om hartchirurg te worden. Hij laat een dik anatomieboek zien dat zijn broer aan het lezen was. Ali sprak vijf talen en beheerste het Nederlands ook het beste van het hele gezin, vertelt hij. Maar hier is geen toekomst voor Ali en zijn familie. Ze zijn namelijk eerst naar Spanje gevlucht. Daar mochten ze blijven en kregen ze een huis toegewezen — een kamer zonder ramen om precies te zijn. Onleefbaar voor een gezin van acht, aldus de vader, dus zocht hij een betere plek voor zijn kinderen om op te groeien en vroeg hij asiel aan in Nederland. Dat bleek een kansloze onderneming. Als ik het zo opschrijf, is dat best logisch. In Spanje is het geen oorlog. Als we alle gelukszoekers met open armen ontvangen, staat volgend jaar half Zuid-Europa en heel Afrika op de stoep. Regels zijn regels. Maar voor Ali, die in Syrië al het nodige had meegemaakt en lange tijd in onzekerheid leefde, was de beslissing van het IND een persoonlijk drama. Zijn droom viel in duigen. Hij zag geen toekomst meer.

Ik geloof niet dat er gemakkelijke oplossingen zijn als het gaat om migratie. Ik denk wel dat er al veel gewonnen zou zijn als we niet langer denigrerend spreken van ”gelukszoekers”. Alsof wij het alleenrecht hebben op comfort, welvaart en eindeloze mogelijkheden om onszelf te ontwikkelen. Alsof we niet allemaal op zoek zijn naar geluk, voor onszelf en voor de mensen die ons dierbaar zijn.

„Kan jij ook huilen?” vraagt Jolijn een paar dagen later uit het niets. „Ja hoor”, zeg ik. „Wanneer doe je dat dan?” wil ze weten. „Als ik een verdrietig verhaal lees, of als er iets ergs gebeurt.”

„Oké. Ik moet ook weleens huilen. Bijvoorbeeld als ik gevallen ben en ik heb een zere knie.” Ze gaat weer verder met spelen. Ik denk aan Ali. Zal zijn moeder ooit nog kunnen lachen?

Neline is getrouwd en moeder van Martha (6) Abel (5), Jolijn (3), Reinout (1).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen