De Huidige SGP en de EU: Quo Vadis?

“Boven en buiten het concept van de natiestaat zal het idee van een nieuwe gemeenschap in een nieuwe ruimte gegeven door de geschiedenis ons omvormen tot een nieuw spiritueel rijk… Het nieuwe Europa van solidariteit en coöperatie tussen de volkeren, een Europa zonder werkloosheid, economische en monetaire crisissen, een Europa van de planning en verdeling van arbeid, met de meest moderne productiemiddelen en een continentwijd systeem van handel en communicatie - ontwikkeld op een gemeenschappelijke basis - tot zijn beschikking, zal een verzekerde fundering vinden en een snel vergrotende welvaart, [als] eens de nationale economische barrières zijn weggenomen.” 1 U zult misschien denken dat dit citaat afkomstig is van een prominent voorstander van de Europese gedachte of van een Europese commissaris. Echter niemand minder dan de Oostenrijkse jurist en nazipoliticus Arthur Seyss-Inquart (1892-1946), die in 1940-1945 rijkscommissaris van bezet Nederland was en door het Nederlandse verzet aangeduid werd als Zes-en-een-kwart, is degene die deze uitspraken heeft gedaan. In de Tweede Wereldoorlog werd namelijk door de nazi’s al volop nagedacht over de Nieuwe Europese Orde. In 1941 vaardigden Hitler en Mussolini een communiqué uit waarin stond dat de Nieuwe Europese Orde de oorzaken zal verwijderen die in het verleden tot oorlogen hebben geleid. Het doel ervan was het bewerkstelligen van een Europese vrede onder leiding van het nationaalsocialisme en fascisme. Wat Mussolini en Hitler door middel van oorlog niet is gelukt, lukte de Europese elite wel door middel van geld en creatie van economische groei. In dit artikel willen we, na eerst in het kort de geschiedenis van de EU globaal geschetst te hebben (1), nader ingaan op de opstelling van de huidige SGP ten aanzien van EU en in het Europees Parlement (2) en ten slotte op een aantal bezwaren tegen de Europese Unie (3).1. De geschiedenis van de EUTijdens de Tweede Wereldoorlog zijn er alleen al binnen de huidige landen van de Europese Unie zo’n achttien miljoen mensen om het leven gekomen, onder wie zes miljoen Joden die voornamelijk hun einde vonden in concentratie- en vernietigingskampen. Dit is twee derde van de toenmalige Joodse bevolking in Europa en een derde wereldwijd. Dat Hitler van plan was om de Joden uit te roeien, staat al te lezen in zijn boek Mein Kampf. Ook wilde hij door de oorlog ‘Lebensraum’ (leefruimte) voor de Duitsers creëren in de Sovjet-Unie en Oost-Europa. Het resultaat is geweest dat heel Europa in 1945 in puin ligt en bloedt uit duizend wonden. Eind 1945 weet heel Europa één ding zeker: ‘nooit meer oorlog’, ‘nie wieder’, ‘ne jamais’ of ‘never again’. Winston Churchill komt daarom in 1946 in Zürich met een plan voor een nieuwe eenheid: een Verenigde Staten van Europa. Dit plan krijgt enigszins gestalte in het jaar 1950 in het zogenaamde Schuman-plan. De twee aartsvijanden Frankrijk en Duitsland moeten gaan samenwerken. In 1951 wordt door Frankrijk, West- Duitsland, Italië en de Benelux de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS) opgericht. Dit leidt in 1957 tot een nog verdergaande samenwerking tussen die landen. Het Verdrag van Rome wordt gesloten en de Europese Economische Gemeenschap (EEG) is een feit. De EEG bestaat dan uit de landen België, Nederland, Luxemburg (Benelux), West-Duitsland, Frankrijk en Italië.In 1973 treden Denemarken en Groot-Brittannië toe en in de jaren tachtig van de twintigste eeuw treden Spanje, Portugal en Griekenland toe. In de loop der jaren krijgt de economische samenwerking tussen de Europese landen steeds meer de gestalte van een politieke samenwerking. In 1992 wordt de EEG een Europese Economische en Monetaire Unie (EMU). Ook worden vanaf die tijd de grenscontroles opgeheven voor personen, goederen en diensten (Schengen-akkoord). Volgens de economen zullen deze maatregelen bijdragen aan economische groei. De Europese eenheidskaravaan trekt verder. In 2004 wordt de Europese grondwet in Rome getekend, nadat de euro in 2002 ingevoerd is. De euro wordt inmiddels door 18 landen gebruikt. Dit noemen we de eurozone. De economische samenwerking manifesteert zich nu in een politieke samenwerking. Ondanks dat de meerderheid van de Nederlandse bevolking in 2005 tegen de Europese grondwet stemt, wordt in 2007 door de Europese regeringsleiders het Verdrag van Lissabon getekend, waarin Nederland via een achterdeur ten diepste alsnog onderworpen wordt aan de Europese grondwet. Daarmee is feitelijk de adviserende stem van het volk niet openlijk, maar op een slinkse manier terzijde geschoven.De lidstaten van de Europese Unie bepalen gezamenlijk hoeveel bevoegdheid ze per beleidsterrein overhevelen naar Brussel. Als ze veel bevoegdheden aan de Europese Unie afstaan, noemen we dit communautair beleid. Daarentegen als ze weinig bevoegdheden afstaan, spreken we van intergouvernementeel beleid.Ten grondslag aan de Europese Unie ligt het solidariteitsbeginsel. Dit betekent dat de rijkere Europese lidstaten de armere Europese lidstaten helpen. Het budget van de Europese Unie bedraagt zo’n 140 tot 150 miljard euro. Dit is één procent van het Bruto nationaal inkomen van de hele Europese Unie. Dit geld wordt door de lidstaten aan de Europese Unie betaald. De lidstaten halen dit geld binnen door BTW-heffing (deze heffing moet minimaal 15% zijn).2. De SGP en ‘Europa’2.1. De SGP in het EPIn het verleden hebben we verscheidene artikelen over de Europese eenheidskaravaan geschreven. Ook hebben we de SGP opgeroepen om niet deel te nemen aan de Europese Parlementsverkiezingen en de samenwerking met bepaalde partijen niet aan te gaan. Zo hebben de ChristenUnie en de SGP bij de vorige verkiezingen gezamenlijk campagne gevoerd. Snel na die verkiezingen gingen de heer Belder (SGP) en de heer Van Dalen (CU) hun eigen weg. De heer Belder sloot zich aan bij de eurosceptische EFD-fractie (Europe of Freedom and Democracy), omdat hij vanwege het vrouwenstandpunt van de SGP bij de minder eurosceptische fractie van de Europese Conservatieven en Reformisten (ECR) niet welkom was, maar de heer Van Dalen wel.De heer Belder gebruikte vervolgens zijn vetorecht in de EFD-fractie om Vlaams Belang buiten de deur te houden om reden dat anders de fractie wel een heel rechts-extreem luchtje kreeg. De EFD-fractie heeft echter dit ‘luchtje’ sowieso al: Lega Nord ruikt wat dat betreft ook niet bepaald proper. Ondanks het feit dat we in het nummer van In het spoor van oktober 2009 uitgebreid hebben stilgestaan bij de partijen waarmee de SGP samenwerkte, is er voor zover wij weten van geen enkele kant een poging gedaan om deze samenwerking te stoppen. Binnen de SGP werd wel onderkend dat er eigenlijk niet samengewerkt moest worden met deze partijen, maar niemand stopte de samenwerking. Natuurlijk is het zo dat democratie betekent dat er samengewerkt moet worden, maar de taak van de SGP is toch in de eerste plaats om het land terug te roepen tot de Wet en de Getuigenis.Voor de komende periode wil de Europese SGP-fractie weer gaan samenwerken met de CU. Sinds dat de SGP de juridische belemmeringen voor het kandideren van vrouwen uit de weg heeft geruimd, lijkt de fractie van de Europese Conservatieven en Reformisten geen moeite meer te hebben met het toetreden van de SGP tot die fractie. Een veeg teken voor de SGP en voor die fractie! Ook vragen wij ons af hoe de SGP een toetreding tot die fractie zal kunnen verantwoorden, gezien het feit dat de Britse conservatieven voor toetreding van het mohammedaanse Turkije tot de EU zijn.2.2. Minder moeite met ‘Europa’Inmiddels is de samenwerking tussen de SGP en de CU in de Tweede Kamer der Staten-Generaal ook weer iets hechter. Sinds de heer Van der Staaij de achterbank van Rutte I heeft verlaten en Rutte II samen met de CU gedoogt, hebben beide partijen weer wat meer oog voor elkaar. Samen met D’66 steunen ze de PvdA en de VVD met hun bezuinigingsbeleid, dat door Brussel gedicteerd wordt. Ondanks het feit dat de heer Van der Staaij op zich goed voorbereide redes houdt en daarin zo nu en dan verwijst naar Gods Woord (zo stak de bijdrage van hem aan de Algemene Beschouwingen van 2013 op zich goed in elkaar met de sprankelende humor over de reizen van de fractievoorzitters en een oproep om als Nederland de Ark der Behoudenis te zoeken) en ondanks het feit dat de SGP door gedoogsteun te verlenen aan het kabinet Rutte II veel voor het gezin heeft bereikt (ook dat mag zeker gezegd worden), is het jammer dat ook de SGP zich lijkt neer te leggen bij het door Brussel gedicteerd beleid. De bezuinigingen die in Nederland moesten worden doorgevoerd, zijn een rechtstreeks gevolg van de kredietcrisis en de miljardensteun aan Griekenland. Eigenlijk weet niemand waarom Europa Griekenland financieel zo steunt. Is dat alleen vanwege de euro of zitten er mogelijk meer belangen achter? Zo zijn er mogelijke aanwijzingen dat er grote olie- en gasvondsten zijn gedaan in de Egeïsche en Ionische Zee. Volgens schattingen kunnen deze vondsten Europa in de toekomst behoorlijk wat geld gaan opleveren.Opnieuw is de heer B. Belder de hoogst geplaatste SGP’er op de gecombineerde CU/SGP-eurolijst, namelijk op positie twee, terwijl de CU’er P. van Dalen op één staat. Eerder had de heer Belder weliswaar aangegeven te willen stoppen, maar na rijp beraad gaat hij toch door.Als voorzitter van de Israëlgroep in het Europees Parlement heeft Belder het een en ander kunnen bereiken voor Israël. Daarin heeft hij op zich een nuttige en zinvolle rol vervuld. Hij maakt zich hard voor de zaak van Israël. Een nobel streven, dat wel ja. De Joden zijn immers de beminden, om der vaderen wil (Rom. 11:28). Uit het Joodse volk is de Heere Jezus geboren en in Hem is het behoud van Zijn volk gelegen. Vele opiniebijdragen zijn door de heer Belder en zijn fractiemedewerkers in het Reformatorisch Dagblad geschreven. Vaak over Israël en het Midden- Oosten. Dit trekt de aandacht en beïnvloedt de publieke opinie in de SGP-achterban. Elke keer als het om de vraag gaat of men wel of niet moet gaan stemmen voor het Europees Parlement wordt aangehaald dat de SGP toch wel heel goed werk doet in Europa en niet in de laatste plaats wordt dan Israël aangehaald. Maar dat de SGP ondertussen een helder anti- Europabeleid mist, een krachtig streven mist om de Europese supranationale organen af te schaffen en de op vele beleidsterreinen aan Europa overgedragen soevereiniteit geheel terug te draaien, lijkt de meesten in de SGP-achterban te ontgaan. Ook hebben inmiddels heel wat personen uit de SGP-achterban op uitnodiging van de huidige SGP-eurofractie een reis naar Straatsburg of Brussel gemaakt om daar onder meer de Europese gebouwen te bewonderen. Kortom, het lijkt erop dat de SGP in het algemeen veel minder moeite heeft gekregen met het fenomeen ‘Europa’. Het lijkt alsof de oikofobie ook de SGP te pakken heeft. Oikofobie is door de filosoof Thierry Baudet omschreven als een ziekelijke neiging om het eigene te vernietigen en de moderne ideeën te omhelzen.Steeds minder SGP’ers lijken te begrijpen waar het in Europa nu daadwerkelijk omgaat. Zij laten zich verblinden door enkele positieve zaken aan de oppervlakte. Zo is het op zijn minst laakbaar dat er vanuit de SGP maar weinig krachtige protesten meer gehoord worden tegen de Europese eenheidskaravaan. Sterker nog: door deelname aan het Europese gebeuren bouwt men ten diepste aan die voortgaande Europese integratie mee. Velen durven zelfs met Calvijn in de hand te beweren dat een Europese Unie positief is voor het Christendom. Ik vraag het mezelf af… wat is er dan positief aan? God en Zijn geboden worden én in de EU-grondslagen én in de praktijk geheel miskend. Anderen beweren dat het Christendom altijd internationaal actief is, dus waarom niet in Europees verband? Maar internationaal actief zijn wil nog niet zeggen dat men maar klakkeloos in ieder verband moet participeren. Zouden zij die Godvrezend waren, meegeholpen hebben aan het bouwen van de Toren van Babel? Groen van Prinsterer hamerde er in de negentiende eeuw al op dat juist in de beginselvastheid, in de getrouwheid aan het beginsel, de kracht ligt. Echter, wanneer heeft de SGP er in het Europarlement nu klip en klaar voor gepleit om Gods Woord tot richtsnoer te maken van het beleid? Al diverse malen is in dit blad aangetoond dat daar in de praktijk bitter weinig van terecht komt, mede omdat de spreektijd kort is. Sporadisch kan iets dat in die richting gaat, gevonden worden. Desgevraagd gaf drs. B. Belder zelf onlangs daarvan een voorbeeld, dat dateert van 17 januari 2013. Tijdens het debat in het EP over het geweld tegen vrouwen in India zei hij: “Vanuit mijn Christelijke geloof ben ik overtuigd van de heilzaamheid van het Bijbelse beeld van de mens, voor India en Europa: ons lichaam is een tempel van de Heilige Geest, wie dat schendt, man of vrouw, raakt God Zelf. Juist dit besef zou de cultuur, de samenleving van India en Europa beschermen, ja verrijken!” 2 Helder is deze verklaring niet, daar alleen het lichaam van een ware gelovige een tempel van de Heilige Geest is. Een ander voorbeeld is zijn resolutie tegen een abortusrapport.Verder moet ook van het gezamenlijke Europese verkiezingsprogramma van CU en SGP voor de komende periode helaas gezegd worden dat het met betrekking tot het terugroepen tot God en Zijn geboden en het verheffen van Gods Woord tot richtsnoer van het beleid bitter weinig bevat; men komt in het gehele programma bijna niet verder dan enkele opmerkingen over naastenliefde.2.3. Tegenwerping: het wordt niet meer begrepenIn het algemeen gesproken - er zijn gelukkig nog positieve uitzonderingen - is het een trend geworden binnen de SGP (zowel landelijk, provinciaal als plaatselijk) om niet meer vanuit het principe of beginsel zijn betoog op te bouwen, maar dit achteraan te laten komen of maar amper meer te noemen, met als gevolg dat veel SGP-redes in feite gedegradeerd zijn tot slechts zakelijke betogen. Ter verdediging daarvan wordt wel aangevoerd: “Tja, het wordt toch niet meer begrepen.” En dat klopt ook: als niemand meer een principieel geluid laat horen, weet ook niemand meer wat een principieel geluid is. Dus wordt het niet meer begrepen. Maar de taak van de oudste politieke partij van ons land is om ons land terug te roepen tot God en Zijn Woord, tot de Wet en tot de Getuigenis. O land, land, land hoort des Heeren Woord. Zo heel af en toe sijpelen opmerkingen over het teveel ontbreken hiervan door in een ‘Opgemerkt’ in het Reformatorisch Dagblad of in andere onder ons bekende bladen. Maar in het algemeen wordt dit helaas niet onderkend. Overigens is het ook verontrustend dat veel predikanten zich hierover niet meer duidelijk uitspreken. Mogelijk nog wel op de preekstoel, maar niet in de pers. Als predikanten ervan overtuigd zijn dat er een drievoudig snoer is tussen God, Nederland en Oranje ofwel tussen kerk, Oranje en vaderland, waarom horen we daar dan zo weinig over? Daarover te spreken wordt wel steeds moeilijker. De opdracht om op te roepen tot terugkeer naar het Woord des Heeren is niet de makkelijkste opdracht. Het levert spot, smaad, hoon en laster op. Maar het is wel een noodzakelijke opdracht die noch de kerk noch staatkundig gereformeerde politici in raden, Staten en Kamers mogen laten liggen in ons land. Het is in deze hoopgevend dat de SGP-fractie te Kampen uit de college-onderhandelingen is gestapt vanwege de handhaving van de zondagsrust. De andere Kampense Christelijke partijen (CDA en CU) hebben geen moeite met een (beperkte) openstelling van de winkels op zondag in Kampen.3. Bezwaren tegen de Europese Unie3.1. De EU een tweede toren van BabelHet gebouw waarin het Europees Parlement in Straatsburg vergadert, is ontworpen naar Pieter Brue gels schilderij ‘De Toren van Babel.’ De torenbouw van Babel wordt beschreven in Genesis 11 vers 1-9. De toenmalige mensheid komt bij elkaar in de vlakte van Sínear om een toren te bouwen. Sínear is de Griekse naam voor Babylonië. Bab-ilu is de Akkadische aanduiding voor ‘poort van de goden’ of ‘poort van de idolen of afgoden.’ Het Babylon uit de Openbaring van Johannes duidt hierop. De torenbouwers van Babel zeiden: Komaan, laat ons voor ons een stad bouwen en een toren, welks opperste in den hemel zij, en laat ons een naam voor ons maken; opdat wij niet misschien over de ganse aarde verstrooid worden (vers 4). “Eerzucht, de begeerte om zich een naam te maken in de wereld, vuurt de mensen aan tot grote en moeilijke ondernemingen en leidt dikwijls tot hetgeen kwaad is en beledigend voor God”, aldus ds. M. Henry. “Het is rechtvaardig in God om die namen te begraven in het stof die door de zonde bekend zijn geworden. Deze Babelbouwers hebben zich dwaselijk zeer veel onkosten getroost om zich een naam te maken, maar zelfs dit doel hebben zij niet bereikt, want wij vinden nergens ook maar één enkele naam van deze Babelbouwers in de geschiedenis vermeld.” 3Zij wilden een toren bouwen welks opperste in den hemel zij. Dit duidt een trotseren van God aan. De kanttekenaren zeggen dat dit ‘een geheel goddeloos en stout voornemen was alsof zij, God en alle mensen ten trots, zulk een werk wilden maken waardoor zij zich tegen alle geweld mochten verzekeren.’ Ditzelfde streven is terug te zien in de Europese Unie. Door het vormen van een eenheid denkt men buiten God om oorlog en problemen uit te kunnen bannen en een machtige en stabiele unie waarin vrijheid, gelijkheid en broederschap heerst, te kunnen vestigen.3.2. De EU bedreigt de natiestatenVeel topmensen in de Europese Unie hebben het internationalisme als dogma. Zij streven naar een centraal geleide Europese uniestaat. Zij die daar tegen zijn, vereenzelvigen zij met conservatisme, populisme en fanatiek nationalisme. En allen die met hen er voor zijn, beschouwen zij als evenwichtig, verstandig en vooruitstrevend of progressief. Zo wordt dan door de Europese elite bewust een tweespalt gecreëerd in de verschillende Europese landen. Een tweespalt tussen degenen die vóór een centraal geleid Europa zijn en degenen die daartegen zijn. Deze laatsten worden weggezet als mensen die er niet veel van begrijpen en onder invloed staan van populisten zoals Geert Wilders met zijn PVV in Nederland, Marine Le Pen met haar Front National in Frankrijk, Filip Dewinter met zijn Vlaams Belang in België, Bart DeWeever met zijn N-VA in België, Nigel Farage met zijn UKIP in Denemarken, de Lega Nord in Italië, de FPÖ in Oostenrijk, Jobbik in Hongarije en noem maar op.De niet door directe verkiezingen gekozen organen van de Europese Unie zoals de Raad van Ministers, de Europese Raad en de Europese Commissie bepalen voor een belangrijk deel het beleid van de Europese Unie. Daarnaast hebben de vele (top-) ambtenaren die de EU in dienst heeft, een niet te onderschatten invloed. De invloedrijkste ambtenaren van de EU zijn de zesendertig directoraten-generaal van de Commissie en de leden van het Comité van Permanente Vertegenwoordigers op het niveau van de Raad. In de praktijk zijn zij de échte wetgevende macht van de EU. 4 Dit betekent dat er relatief veel macht berust bij een kleine, selecte groep van eurofielen die er stap voor stap op aansturen een politieke unie te verwezenlijken. Telkens als zich een geschikte gelegenheid voordoet, trekt de EU weer een gedeelte van het beleid en de soevereiniteit van de lidstaten naar zich toe. Zo bedreigt de EU het voortbestaan van de nationale staten, waaronder ook het voortbestaan van ons land. Niet zozeer in het Europarlement (in de praktijk versterkt het Europarlement maar al te zeer de centraliserende tendensen van de Europese Commissie), maar in Den Haag kan hiertegen een vuist gemaakt worden. Juist daar moeten we onze stem laten horen.Nu is het een gegeven dat de meeste Europeanen zich nauwelijks druk maken om de vraag wie hen eigenlijk bestuurt. Het enige dat bij veel mensen telt, is de vraag: ‘Heb ik werk en inkomen? Word ik geamuseerd? Heb ik brood en spelen? Betaal ik niet teveel belasting?’ Deze versimpeling van de werkelijkheid moet ons benauwen. Immers wie maakt zich dan druk om het dreigend gevaar van de Europese superstaat? Laten we ons zo gemakkelijk inpakken? Als het materieel maar goed gaat, komt de rest vanzelf wel, denken velen.3.3. Economisch voordeel twijfelachtigVaak wordt aangevoerd dat alle EU-landen economisch gezien alleen maar beter zijn geworden van de Europese Unie. De Europese Unie zou ons land veel voordeel en voorspoed hebben opgeleverd en wij zouden veel slechter af geweest zijn als wij buiten de EU waren gebleven. Hoewel dit op het eerste gezicht aannemelijk lijkt, is het toch de vraag of deze aanname in werkelijkheid juist is. Want Zwitserland en Noorwegen zijn buiten de EU gebleven en die beide landen gaat het thans economisch voor de wind. De Zwitserse bevolking stemde in 1992 tegen opgaan in Europa. Dit was tegen de zin van veel Zwitserse politici. Zij waarschuwden de Zwitserse bevolking om toch vooral voor te stemmen, maar de Zwitsers stemden tegen. Vanaf die tijd groeit de Zwitserse economie en dalen de rentevoeten. In Noorwegen zien we ongeveer hetzelfde: de Noorse olie- en gasbaten worden opgenomen in een nationaal fonds. Dit fonds heeft inmiddels al zoveel vermogen dat elke Noor op papier miljonair is. Nederland daarentegen heeft forse economische problemen. Om alle huidige eurolanden binnen de euro te houden heeft onder andere Nederland inmiddels miljarden aan steun overgemaakt aan een Zuid-Europees land als Griekenland. Nederland behoort sowieso tot de nettobetalers binnen de EU. Het betaalt jaarlijks zo’n vier miljard meer aan de EU dan er voor terugkomt. Kortom, het economisch voordeel van de EU voor Nederland wordt steeds twijfelachtiger.Maar ook voor landen als Roemenië en Bulgarije levert de EU echt niet alleen maar voordeel op, zoals wel wordt gedacht. Zeker niet voor de kleinere bedrijven daar. Europa wordt in Roemenië gezien als de vertegenwoordiging van het grootkapitaal. De Europese Unie is volgens veel Roemenen de politieke tak van de grote multinationals die op deze manier de bedrijven opkopen en ontmantelen. Een voorbeeld hiervan is een chocoladefabriek in Brasov. ‘Nadat Roemenië toegetreden was tot de Unie, kwam er goedkope chocolade uit Oostenrijk met als gevolg dat de Roemeense chocoladefabriek zijn chocola niet meer kwijt kon en uiteindelijk voor een appel en een ei overgenomen werd door de Oostenrijkse multinational’, aldus Atilla Kiss, universitair docent te Oradea en bestuurslid van de Studium Academicum. De Europese Unie brengt dus niet alleen maar economische vooruitgang, maar helpt hier en daar ook regionale bedrijven om zeep.Een ander negatief gevolg van het neo-liberale Europese beleid is het volgende. “‘In een stadje in Roemenië stond een tot voor kort bloeiende textielfabriek al geruime tijd leeg. De naaisters zijn namelijk na de toetreding tot de Europese Unie massaal naar het westen getrokken, omdat daar meer te verdienen valt. Waarschijnlijk is een groot deel daarvan beland in Canada Real bij Madrid, de grootste sloppenwijk van Europa. Hier wonen 40.000 mensen illegaal in krotten. Ontheemde Europese vrouwen in het westen, een vernielde sociale structuur in Roemenië. Maar (…) het probleem is economisch gezien opgelost. Chinese vrouwen zijn, met achterlating van hun kind(eren), voor meerdere jaren naar Roemenië getrokken om de lege plekken in te nemen. Ze verdienen daar vijf keer zoveel als in China. Ontheemde Chinezen in Europa, vernielde gezinnen in China. In Nederland hebben wij zo onze eigen ervaringen met ontheemde Molukkers, Surinamers, Turken en Marokkanen. Sinds enkele jaren zijn de ontheemde Polen een nieuwe loot aan de vruchtbare stam en in Bulgarije en Roemenië staat een nieuwe ontwrichtende emigratiegolf klaar om richting het westen te rollen.” 53.4. Te weinig publieke controleEffectieve controlerende voorzieningen om Europese supranationale organen in hun centralistisch beleid te controleren en te corrigeren zijn binnen de EU onvoldoende voorhanden. Wie denkt dat het Europees Parlement deze taak effectief kan uitvoeren en uitvoert, heeft het mis. Het Europees Parlement heeft onvoldoende controlerende bevoegdheden en macht om een vuist te kunnen maken. Zo is alles geënt op uitbouw en verdere integratie binnen de EU en niet op het minimaliseren van de EU. Europa wordt bestuurd door een bureaucratisch monster. De Europese Raad en de Raden van Ministers spelen de op hun besloten vergaderingen genomen beslissingen over beleidslijnen door aan de Europese Commissie die vervolgens de aanzet geeft tot de eigenlijke wetgeving. Voor de Europese Commissie werken zo’n 33.000 ambtenaren die de reglementen samenstellen (een beginnend beleidsambtenaar bij de EU verdient ongeveer € 4300 bruto per maand). Honderden permanente commissies vergaderen dagelijks. Dit gehele proces staat onvoldoende onder publieke controle.3.5. Nederland slechts een vijfde wiel aan de wagenEuropa is geen dictatuur van één persoon, maar in Europa hebben verscheidene machtigen de macht. Europa is een oligarchische systatuur; het systeem, de bureaucratie samen met de Europese regeringsleiders van de grote landen hebben de macht. Is het u opgevallen dat de woordvoerders over de crisis waarin Europa zit, president Hollande en bondskanselier Merkel waren? Slechts twee personen. Van wie hebben zij hun mandaat gekregen om maatregelen te nemen. Toch niet van de Europese kiezer? In feite zien we gebeuren dat grote landen als Frankrijk en Duitsland de dienst uitmaken. Nederland als klein land is slechts een vijfde wiel aan de wagen, zoals ds. P. Zandt destijds al opmerkte.De machthebbers van de Europese Unie bepalen steeds meer het beleid in Nederland. Zo moet onze jaarlijkse rijksbegroting goedgekeurd worden door de Europese Commissie, waarbij als eis wordt gesteld dat het financieringstekort van Nederland niet meer dan 3 procent van het bruto binnenlands product (bbp) mag bedragen. Dat is van de totale geldwaarde van alle in Nederland geproduceerde eindgoederen en diensten gedurende een jaar.Het feit dat er allang twijfel bestaat over de degelijkheid en fraudeongevoeligheid van de EU-boekhouding 6 inzake het EU-budget, dat in 2013 zo’n 150 miljard euro bedroeg, maakt de ‘EU-heerschappij’ over onze financiën des te schrijnender.Op 27 maart 2013 werd bekend dat de EU ruim 11 miljard euro extra nodig had om onbetaalde claims uit 2012 te kunnen bekostigen. De Raad van Ministers besloot die aanvulling voor een groot deel toe te kennen. Nederland stemde, net als enkele andere landen, tegen. Maar dat was niet genoeg om het besluit te blokkeren.Naar verwachting zal Nederland hierdoor nog eens minimaal 350 miljoen euro extra moeten afdragen aan de Europese Unie.Een laatste voorbeeld. Het grootste deel van de Nederlandse bevolking is tegen opname van Turkije in de Europese Unie. Toch gaat achter de schermen het proces om Turkije, dat voor het grootste deel tot Azië behoort, lid te laten worden van de Europese familie geleidelijk door. Zo zijn bijvoorbeeld Turkse ambtenaren sinds oktober 2011 gedetacheerd bij de diensten van de Europese Commissie te Brussel. Zij mogen daar het Europese beleid meebepalen. Dit ondanks de toenemende islamisering die in Turkije is waar te nemen.Kortom, als we binnen de EU blijven, worden we genoodzaakt te dansen naar de pijpen van de grote landen.3.6. Europese onderwerpingHet gaat er steeds meer op lijken dat de Europese Unie een onderwerpingsysteem wil creëren waarin de Europese burgers weinig meer in te brengen hebben. Men wil uniforme regels, maar men vergeet dat elk Europees land zijn eigen geschiedenis en wetgeving kent. Men wil eenheid, maar men vergeet dat cultuurverschillen niet binnen jaar en dag op te lossen zijn, zelfs niet binnen een enkele generatie. Men wil gezamenlijke criminaliteitsbestrijding, maar men vergeet dat het nog decennia zal duren voor alle juridische systemen op één lijn liggen. In ieder geval krijgt ons land steeds meer te maken met berovingen en diefstal van Oost-Europese bendes. Dit is gekomen door de open-grenzen-politiek van de Europese Unie. Die open grenzen zijn alles behalve een succes. Vreemd genoeg vertoont de Europese onderwerpingspolitiek tot op zekere hoogte overeenkomst met de politiek van Adolf Hitler. Hij wilde een sterk Europa tegen het bolsjewisme. Een kleine elite had het in Duitsland voor het zeggen. Die elite bepaalde wat er in Europa moest gebeuren. U kunt dan denken aan Heinrich Himmler, Hermann Goering, Joseph Goebbels en vele anderen topnazi’s.Overigens had Adolf Hitler nog verdergaande plannen. Hij wilde een groot Duits Rijk met alle Duitssprekenden in een land en vervolgens de andere volken onderwerpen aan dat groot Duitse Rijk. Eigenlijk is nazi-Duitsland de voorloper van de Europese Unie, hoe vreemd het misschien ook in uw oren klinkt.De machthebbers van de EU streven ten diepste naar één munt en één volk onder hun leiding. Eén Europees volk bestaat er niet, één Europese munt in veel EU-landen al wel. Het halsstarrig vasthouden aan die euro heeft ons inmiddels al heel veel geld gekost. Volgens de Duitse topeconoom Wilhelm Hankel is “de zogenaamde redding van de euro via een stabiliteitsfonds en stabiliteitsmechanismen (…) pure zwendel. Het bijeengebrachte geld redt noch de euro, noch de staten van de eurozone die onder een immense schuldenlast gebukt gaan. Het zorgt er alleen voor dat de uitstaande bankkredieten en vorderingen van de financiële instellingen ten aanzien van probleemlanden hun waarde behouden.”Ook merkte hij op: “Nooit is het Europa meer voor de wind gegaan dan in de jaren vóór de invoering van de euro. En uiteindelijk zal men naar dat systeem van nationale valuta en wisselkoersen moeten terugkeren, daar is geen ontkomen aan: staat en munt laten zich niet zomaar scheiden! Het is de enige mogelijkheid om nationale welvaart (een basisvoorwaarde voor democratie) te koppelen aan Europese of mondiale integratie. Zonder een stabiele munt waarvoor elk land individueel verantwoordelijk is, hoeft men geen gestage economische groei te verwachten en zeker geen Wirtschaftswunder zoals Duitsland na de Tweede Wereldoorlog aan de wereld getoond heeft. Alleen met een nieuw en verbeterd Europees Monetair Stelsel (EMS) analoog aan het pre-eurotijdperk, kan Europa zijn toekomst veiligstellen en zich vlot in de wereldeconomie van de 21 ste eeuw inschrijven.” 7 In plaats van terug te keren tot de nationale munten zoals de gulden, bouwt de EU juist verder aan de centralisering door onder andere de nationale reddingsfondsen van de banken binnen een termijn van 8 jaar op te laten gaan in een Europese bankunie. Onze financiële en politieke afhankelijkheid gaat zo steeds verder verloren.Besluit‘De Europese Unie is een feit’, zo wordt maar al te vaak opgemerkt. Men wil ermee zeggen dat we de Unie daarom maar stilaan moeten aanvaarden of - nog erger - moeten omhelzen. Het laatste lijkt het geval bij de SGP. Er is een toenemend begrip voor de Europese supranationale organen waarneembaar in de onder ons bekende bladen en periodieken. En dat terwijl de Europese ‘Toren van Babel’ steeds hoger wordt en de zeggenschap in eigen land steeds minder. Een krachtig geluid tot opheffing van het Europees Parlement en reducering van de Europese Unie tot handelsverdragen en dergelijke is op zijn plaats. Men kan in dezen beter een wolf in het bos zijn dan een geketende hond. Dit geldt voor ons Nederland en voor de SGP. “Het volk dat aan zijn ere niet minder trouw wil zijn dan aan het Woord des Heeren, wordt ooit zichzelf weer, heel en gans, of gij zulks wenst of niet. (…) Veel droefs kreeg het te dragen, Veel stormen te doorstaan. Bewaard trots alles en trots allen Bleef het geloof: Dat staten kunnen vallen, Maar volken nooit vergaan.” 8 Noten:1) J. Laughland, ‘Fascisten en federalisten’, in: W. van Rooy, R. Hauman en S. van Rooy, Europa wankelt. De ontvoering van Europa door de EU, Kessel 2012, p. 542) J.A. Schippers (red.), Europa op een kruispunt, 2014, p. 158-1593) M. Henry, Veklaring van het Oude Testament, dl. 1, Kampen 1995, p. 86 (citaten zijn herspeld weergegeven)4) R. Hauman, ‘Burger versus Bestuur: de Europese Unie als eliteproject’, in: W. van Rooy, R. Hauman en S. van Rooy, Europa wankelt. De ontvoering van Europa door de EU, Kessel 2012, p. 2895) C. Guikers, Vlinderlicht, Gedachten over een echt vrije samenleving, Nijmegen 2013, p. 506) R. Conquest, ‘De idee Europa’, in: W. van Rooy, R. Hauman en S. van Rooy, Europa wankelt. De ontvoering van Europa door de EU, Kessel 2012, p. 437) W. Hankel, ‘Europa, na de schipbreuk van de euro’, in: W. van Rooy, R. Hauman en S. van Rooy, Europa wankelt. De ontvoering van Europa door de EU, Kessel 2012, p. 1548) Kort Manifest. Tijdschrift van het Vormingsinstituut Wies Moens vzw, 32 e jrg, nr. 208, januari-februari 2014, p. 2

Uitgebreid zoeken

Uitgebreid zoeken

Standaard operator

Zoekwoorden

Datum

Bronnen

De Huidige SGP en de EU: Quo Vadis?

Artikel niet beschikbaar

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 mei 2014

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 mei 2014

Ook interessant voor u