De verkeerde veroordeeld
De strafzittingen van de rechtbank zijn, uitzonderingen daargelaten, openbaar. Regelmatig zit er publiek op de tribune, zoals een schoolklas of een groep studenten. Als er tijd voor een praatje overbleef, vroeg ik de aanwezigen vaak om een reactie op de uitspraken die ik had gedaan en of ze de straf te licht of te zwaar vonden. Eén reactie is me altijd bijgebleven.
Ik had een man, zijn broer en zijn vader veroordeeld tot een stevige taakstraf. Deman, Hendrik, had al enige tijd het gevoel dat zijn vrouw minder aandacht voor hem had. Hij moest regelmatig voor zijn werk op reis. De opmerking van een buurman dat er dan weleens een andere man over de vloer kwam, leidde tot argwaan.
Zijn vrouw erkende dat een collega soms wat dingen kwam afgeven, maar daar moest Hendrik niets achter zoeken. Desondanks deelde hij zijn bange vermoedens met zijn vader en zijn broer. Die zouden een oogje in het zeil houden. Ze constateerden dat ‘de collega’ er wel erg lang over deed om zijn koffie op te drinken. Hendriks vrouw bleef ontkennen dat er sprake was van een relatie.
Hendrik gaf aan dat hij weer op reis moest. Met een dikke kus nam hij afscheid van zijn vrouw. Het werd ook de laatste kus. Na een uur verscheen hij weer in de straat en jawel, de collega was weer langsgekomen om wat te brengen. Woedend stapte Hendrik binnen. Hij nam geen halve maatregelen. De ‘collega’ kreeg vliegles en zag de kamer in vogelvlucht. De vrouw vluchtte naar buiten en werd door vader en broer aangesproken. Dat was blijkbaar vooral gebarentaal, want haar oog was nadien nogal opgezwollen en ze had de nodige bloeduitstortingen.
Ik veroordeelde Hendrik, zijn vader en broer tot een geldboete. De ‘collega’ en de (inmiddels) ex van Hendrik eisten een zo forse en gecompliceerde schadevergoeding dat ik besliste dat ze daarvoor maar naar de burgerlijk rechter moesten. Met dat laatste waren de scholieren het wel eens. Met de geldboete niet. De ‘collega’ en de vrouw verdienden het om veroordeeld te worden. Zowel hij als de vrouw hadden het pak slag verdiend, vonden ze.
Wim Donker, echtgenoot, vader, opa. Was de oudste (politie-) rechter van rechtbank Den Haag.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van dinsdag 22 oktober 2024
Terdege | 136 Pagina's