Jouw vragen

Mooi, beste vriendin, dat je deze vraag stelt. Wat is er eigenlijk mis mee als je in de aanloop naar je trouwdag seksuele gemeenschap met elkaar hebt? Is dat echt zo erg als je al enkele jaren verkering hebt en het huwelijk in zicht komt? Veel christelijke jongeren geven aan er weinig moeite mee te hebben. Tegelijk: van diezelfde jongeren zijn er ook velen die laten weten dat zij ergens toch ook wel weer aanvoelen dat het niet goed is. Diep in hun harten leeft de overtuiging dat ware liefde wacht. Een deel van hen kampt met schuldgevoelens. Zij hebben vooruitgegrepen op de gave die God heeft bedoeld voor binnen het huwelijk. Achteraf hebben ze er spijt van, zeker als zij met meer dan één jongen of meisje het bed hebben gedeeld. Aangrijpend!

Echt, niets is mooier dan wanneer je het geschenk van seksuele gemeenschap bewaart voor je huwelijk. Zo heeft God het bedoeld. Seksualiteit is een kostbare gave uit Zijn hand. Dat man en vrouw zich aan elkaar kunnen overgeven in hartelijke liefde, niet alleen geestelijk, maar ook lichamelijk, is iets wat heel bijzonder is. Vreugdevol ook. En teer. Dat vooral. Het grijpt diep in je leven in. Je begrijpt wel: die onderlinge overgave vraagt om vertrouwen. Om geborgenheid. Om veiligheid. En juist dat is wat het huwelijk tussen man en vrouw biedt. Juist daarom heeft de Heere het huwelijk ingesteld: als onverbreekbaar verbond van liefde en trouw, gesloten voor Zijn aangezicht.

De veilige kaders van het huwelijk zijn onmisbaar voor seksuele gemeenschap. Zonder die bescherming staat de Heere haar niet toe. Niet om ons geluk in te perken. Integendeel. Om ons geluk te stimuleren. Seksueel verkeer buiten het huwelijk om is niet goed. Het leidt tot ellende, berouw, pijn, verdriet en gevoelens van leegte en teleurstelling. De Heere Jezus leert het ons heel duidelijk: seksuele gemeenschap mag je alleen hebben als je getrouwd bent. „Daarom zal een mens vader en moeder verlaten”, zegt Hij, „en zijn vrouw aanhangen, en die twee zullen tot één vlees zijn, alzo dat zij niet meer twee zijn, maar één vlees.” (Matt. 19:5,6; Gen. 2:24).

Paulus zegt het net zo. Het is goed om niet te trouwen, schrijft hij in 1 Kor. 7. Maar als mensen zich in seksueel opzicht niet kunnen onthouden, voegt hij eraan toe: „laten zij trouwen” (1 Kor. 7:9). Laten zij trouwen, zegt hij, want zo krijgen zij ruimte voor seksualiteit.

Je verkeringstijd is er om toe te groeien naar een huwelijk, waarin je niet meer twee bent, maar één. Je gaat elkaar meer en meer leren kennen. Jullie harten openen zich hoe langer hoe meer voor elkaar. Je bent graag bij elkaar. Ook lichamelijk. Zo groeit het verlangen naar seksuele gemeenschap. Dat is begrijpelijk, zeker na drie jaar verkering.

Tegelijk is het goed je verlangens te beheersen. Het is een teken van volwassenheid als je met seksualiteit wacht . Het getuigt van karakter en een sterke persoonlijkheid, nodig voor een huwelijk, als je je niet laat leiden door jouw wil, maar oor en hart leent aan wat God wil. „Word niet overwonnen door het kwade”, zegt de Heere in Rom. 12:21, „maar overwin het kwade door het goede.” Hoe kom je ertoe? Door gelovig te vluchten naar Hem, Die zonde en ontucht overwon, Immanuël.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen