Paul-Jan

Tijdens de vakantieperiode en vlak erna krijg je in de ambulance veel te horen over de vakantiebestemmingen. Deze kunnen enorm verschillen. Voor sommigen is het een luxeoord ver weg, anderen vieren de vakantie thuis op hun balkonnetje. Uiteindelijk maakt het niet zo veel uit waar, maar vooral hoe je de vakantie doorbrengt.

We zijn onderweg naar de huisartsenpost waar een mevrouw met pijn op de borst naar het ziekenhuis moet worden vervoerd. Bij aankomst krijgen we de overdracht van de huisarts met het bijbehorende hartilmpje. Dit laat weinig bijzonders zien, „maar”, zo vertelt de huisarts „de patiënt heeft een positieve familieanamnese (er is een erfelijkheidsfactor aanwezig) en heeft de laatste weken veel stress gehad.” Bij de patiënt wordt in het ziekenhuis verder onderzoek gedaan om uit te sluiten of er een hartinfarct aanwezig is of dreigt. Wanneer de huisarts dit vermoeden heeft, wordt een patiënt met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht.

Mijn collega en ik helpen de dame van middelbare leeftijd op de brancard. We sluiten haar aan op de monitor en geven een waaknaaldje, zodat we als het nodig is meteen medicatie kunnen toedienen. Ondertussen stellen we haar op haar gemak door rustig te vertellen wat we doen en wat er verder gaat gebeuren.

Onderweg naar het ziekenhuis vertelt de vrouw over haar stress van de afgelopen weken. Zij en haar man waren op vakantie in Griekenland toen hij ineens ernstig ziek werd. „Bij ons vertrek was hij al niet zo it, maar we dachten dat het wel over zou gaan als we eenmaal op de vakantiebestemming zouden zijn.” Het tegendeel blijkt waar. Haar man raakt steeds vermoeider, krijgt minder gevoel in beide benen, tot hij er volledig doorheen zakt. Het kost haar de nodige moeite om de lokale arts te overtuigen van de ernst en pas uren later volgt er opname in het ziekenhuis. Hier blijkt dat haar man het Guillain­Barrésyndroom heeft. Dit is een ernstige aandoening van de zenuwen waarbij er volledige spierverlamming kan optreden.

„Het was een verschrikkelijke situatie”, vertelt ze. „Niet alleen de ziekte, maar ook de zorg in het ziekenhuis. Als familie van de patiënt moet je dit in Griekenland zelf regelen. Van wassen, verschonen tot aan eten geven toe. En niemand die hielp of iets uitlegde... Na vier weken mocht ik eindelijk weer naar huis.” In tranen zegt de vrouw dat ze gisteren zijn thuisgekomen, maar zijzelf sinds vandaag pijn op de borst heeft.

Inmiddels zijn we aangekomen in het ziekenhuis, waar een vriendelijke zuster ons opwacht. De gezondheidszorg in Nederland is zo slecht nog niet!

Paul-Jan Dekker verzorgt op deze plek een wisselcolumn. Volgende keer politieagent Johan Dubbeldam.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen