Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Driestar, voor het leven

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Driestar, voor het leven

7 minuten leestijd

De Driestar bracht hen bij elkaar. Ze deelden lief en leed tijdens hun opleiding tot leerkracht. Sommige studenten lieten elkaar echter niet meer los. Vier echtparen leverde klas 3E van lichting 1983 op. De Driestar, voor het leven.

Het verhaal begint in augustus 1980. Uit alle windstreken van Nederland kwamen ze bij elkaar in klas 1E van pedagogische academie (PA) de Driestar in Gouda. Havo- of vwo-diploma op zak en klaar voor drie jaar hoger beroepsonderwijs. Onwennig keken ze elkaar aan, nog maar 17, 18 of 19 jaar oud. Bert uit de Achterhoek, oud gereformeerd en een heel eind van huis. Gert uit Vlaardingen, de enige jongen van zijn groep met een ribbroek aan. Machiel uit Rotterdam, die op de brommer kwam. En Riekelt van Urk, dat tenslotte jarenlang een eiland was.

Zeker, ook de auteur van dit artikel zat in klas 1E. In het examenjaar van het voortgezet onderwijs had hij geen idee wat te gaan doen. Vriend Klaas Visser –nu predikant– ging naar de Driestar. Ga mee, zei hij. En zo gebeurde het dat de vaders Visser en Pasterkamp met hun zonen op een zomerdag in 1980 van Urk naar Gouda togen. De woorden die vader Visser toen bij aankomst op de Ronsseweg sprak, klinken nog altijd na. „Riekelt, zorg ervoor dat je hier twee dingen krijgt: een diploma en een vrouw.” Dat is beide gelukt.

WONDER

Klas 1E werd 2E en weer een jaar later 3E. En zoals in veel Driestarklassen door de jaren heen gebeurde –en ook nu nog gebeurt– vonden studenten elkaar. Voor het leven. Ter gelegenheid van het 75-jarig bestaan van de Driestar (zie kader) bracht Terdege vier echtparen uit klas 3E van lichting 1983 bij elkaar. Sommigen hebben elkaar 36 jaar niet meer gezien. Drie jaar deelden ze de opleiding, in 1983 kregen ze hun diploma, gingen aan het werk en een paar jaar later trouwden ze.

De stemmen zijn nog dezelfde. Sommige karakters veranderen niet. Machiel is nog altijd de regelneef, Jorien „verstandig en een tikje ondeugend” en Gert bedachtzaam en analytisch. Elkaar na zo veel jaar weer zien is wonderlijk. En een wonder. „We zijn er allemaal nog en als stellen nog bij elkaar”, zegt Carolien. Ze vertelt over haar ernstige ziekte („meerdere chemo- en radiotherapiebehandelingen”) en wat dat met haar persoonlijk deed. „Gods leiding heb ik van nabij ervaren. De Bijbel is gaan spreken.”

Machiel: „Er zit zo veel jaar tussen, maar de gesprekken gaan gewoon verder waar we toen zijn gebleven.” De twinkelende twintigers van toen hebben nu allemaal Abraham en Sara gezien. „Het vogelnestje in de ringen kan ik niet meer”, lacht Ellen. „Kon Riekelt vroeger al niet”, zegt zijn vrouw Jorien. „Weet je nog die keer dat hij in de gymzaal keihard tegen de kast aan knalde? Om te verbloemen dat hij er niet overheen kon.”

Drie van deze acht oud-Driestarianen werken in het onderwijs. Ellen twee dagen per week als groepsleerkracht op de Beatrixschool in Dordrecht.

Jorien is intern begeleider op de Rehobothschool in Kootwijkerbroek. En Machiel maakte net een carrièreswitch. Hij werkte 31 jaar (waarvan 25 jaar als adjunct-directeur) aan de Petrus Datheenschool in Rotterdam („wereldbaan in een wereldstad”), maar gaat verder als docent rekenen op het Hoornbeeck College in Gouda. Hij is eraan toe. „In het basisonderwijs zitten 4- tot 12-jarigen. Zo oud zijn nota bene mijn kleinkinderen.”

MOL

De E-klas van toen telde 22 studenten: 13 vrouwen en 9 mannen. De vervrouwelijking van het onderwijs had haar intrede nog niet gedaan. Het was ook nog de driejarige pedagogische academie, nu is de pabo vier jaar. Kleuterleidsters hadden hun eigen opleiding, de OK. Allemaal dames met daartussen soms een verdwaalde man.

Om toegelaten te worden tot de opleiding telde niet alleen een havo-diploma, maar ook een toelatingsgesprek met positieve uitkomst. „Ik kwam van een wereldse school”, zegt Gert. „Wat lees je zoal, kreeg ik als vraag. Terwijl ik meer van hands-on ben.” Riekelt kreeg zelfs twee gesprekken. Zijn motivatie om leerkracht te worden was mager, vonden de heren van de Driestar tijdens het eerste toelatingsgesprek. Goed gezien. Na ‘Gouda’ werkte Riekelt bij de SGP, stond een blauwe maandag voor de klas en ging toen richting journalistiek. „Mooi vak.”

De E-klas kreeg pedagogiek van docent Blaauwendraat, Nederlands van De Wit en biologie van Steur. „Bij een buitenles had iemand de opgezette mol uit Steurs lokaal meegenomen en tussen het gras gezet”, weet Nelly nog. „Toen Steur het beest zag, riep hij verbaasd uit: Hé, dat is onze mol.” Machiel onthield de tip van docent Van Wijk: „Altijd je leerlingen minstens één bladzijde voor blijven.”

De godsdienstlessen van P. Cammeraat maakten op iedereen indruk. „De man deed zijn Bijbel open en begon te vertellen. Hij heeft mij gestimuleerd om later belijdenis te doen”, aldus Carolien. „Dat was geen lauwekul wat hij vertelde. Cammeraat maakte het Woord persoonlijk. Daar kon je gewoon drie kwartier naar luisteren.” CuMa (cultuur & maatschappij) was voor Gert het mooiste vak. „De brede persoonlijke vorming gaf een goede fundering voor de rest van je leven.”

KRENTENBOLLEN

Twee van de vier stellen kregen tijdens de opleiding verkering. Gert en Carolien al snel. „De eerste dag voelde ik mij als een kat in een vreemd pakhuis. Ik kende helemaal niemand”, zegt Gert. „Een jonge meid vroeg aan me: We gaan wat drinken in de stad. Ga je mee? Sinds die dag hebben Caro en ik een klik. Mijn moeder maakte krentenbollen met kaas voor mij, Carolien kreeg altijd de helft. We zijn allebei niet echt Driestariaans en ook niet op het onderwijs gericht.”

Tussen ”Delfts blauwe” Jorien en Urker Riekelt klikte het in het tweede jaar. „Het begon docenten op te vallen dat Riekelt niet meer met deuren sloeg”, zegt Jorien. „Ik vond hem eerst maar een uitslover.” Riekelt ziet het als leiding dat hij zijn vrouw op de Driestar vond. „Op de lagere school deed ze twee jaar over klas 6. Anders had ik haar dus nooit gezien.”

Bert moest meer geduld hebben. „Iedereen zag en wist het”, zegt hij over zijn vele pogingen om Ellen aan de haak te slaan, „maar ze wilde niet. Als oudgergemmer uit de Achterhoek en randkerkelijk hervormde uit Oudewater waren we elkaars tegenpolen. Ik had me er al bij neergelegd dat het niks zou worden. Maar op een van de allerlaatste schooldagen zei ze dat het jammer zou zijn als we elkaar niet meer zouden zien. Toen pas is het begonnen.” Machiel en Nelly bedachten pas na de PA dat het leven zonder elkaar mogelijk toch wel saai zou worden.

Bert is „door de Driestar tot bloei gekomen.” Hij was voorzitter van de studentenvereniging Mozaïek, moest toespraken houden en stond in de kijker. „Op het vwo in Doetinchem zat ik bij wijze van spreken tussen de heidenen, nu bevond ik me midden in de kaart van kerkelijk Nederland.” Naar eigen zeggen is hij na de Driestar „buiten de refobubbel” beland. „Al voel ik mij als predikant wel een beetje onderwijzer. Als ik catechisatie geef of godsdienstles op openbare scholen, komen de competenties zeker van pas.”

Zijn vrouw Ellen staat twee dagen per week voor groep 5-6. „Ik ben enthousiast over mijn vak, maar de werkdruk is hoog. Daarom heb ik vorig jaar gestaakt, voor het eerst van mijn leven. Het gaat zo niet langer. Willen we jonge mensen naar de pabo krijgen dan moet er wat veranderen.” Op haar telefoon laat ze een foto zien van de staking. Ze draagt een T-shirt met de tekst: ”Een juf die na de rekenles is uitgeteld is niet grappig”.

75 jaar

De Driestar bestaat 75 jaar. Duizenden studenten genoten er hun opleiding. Het jubileum wordt op zaterdag 7 september gevierd met een grote reünie in Gouda. Ook verschijnt er een glossy. De Driestar is door Piet Kuijt in september 1944 gestart in Krabbendijke als kweekschool op reformatorische grondslag. Na de Watersnoodramp van 1953 vertrok de school uit Zeeland en vestigde zich in Gouda. Vanaf de jaren 60 werd De Driestar ook een school voor voortgezet onderwijs. In 1982 werd de school gesplitst in een scholengemeenschap voor voortgezet onderwijs (het huidige Driestar College) en een pedagogische academie (huidige Driestar hogeschool). Tegenwoordig vormen Driestar hogeschool en Driestar onderwijsadvies samen Driestar educatief.

Dit artikel werd u aangeboden door: Terdege

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 4 september 2019

Terdege | 114 Pagina's

Driestar, voor het leven

Bekijk de hele uitgave van woensdag 4 september 2019

Terdege | 114 Pagina's