Johan

Het is een raar gezicht. Kwart over negen ’s avonds en een straatbeeld alsof het drie uur ’s nachts is. Zo gaat dat, nu er sinds 23 januari een avondklok geldt vanwege de coronacrisis. De handhaving van die klok is een taak voor zowel “handhaving en toezicht” als de politie.

De eerste personen die we controleren, zijn vakkenvullers van de lokale supermarkt.

Omstreeks kwart voor tien zien we een man ietsen. „Goedenavond, meneer. We controleren op naleving van de avondklok. Heeft u de verklaringen bij u?” Een beveiligingsmedewerker, schat ik in. En ja, meneer heeft nachtdienst. „Ik werk in de meldkamer van ons beveiligingsbedrijf. Bij alarmeringen stuur ik een auto naar de klant om te zien wat er gaande is. Ja, sinds die avondklok is het bij ons ook een stuk rustiger.” „Mooi, bedankt. En werk ze vannacht!”

Even later controleer ik een automobiliste. Een verpleegkundige? En ja... „Ik werk op de intensive care. Ik heb altijd zeven nachten achter elkaar.” „Zo, dat is pittig!” „Ja, maar dan ben je er wel van af. Daarna hebben we een week vrij”. Naast de benodigde formulieren zie ik een les drank. „Wordt een gezellig nachtje, denk ik?” zeg ik glimlachend. „Ja, zo’n les champagne openen we aan het eind van de zeven nachten met collega’s. Om te vieren dat we er weer af zijn”. Ook haar wens ik veel werkplezier

Vervolgens krijgen we de melding dat er een man in een voertuig zit die zich verdacht gedraagt. In een wat donkere straat treffen we inderdaad de auto aan. Erin zie ik een jonge man met een ballon aan zijn mond. Naast hem ligt een gastank. Hij is lachgas aan het gebruiken. „Ja, ik heb papieren, ik pak ze even.” Vervolgens zie ik dat hij tegelijkertijd weer een ballon leeglurkt. Met nog wegdraaiende ogen van het lachgas pakt hij zijn papieren.

De man heeft verklaringen dat hij taxichauffeur is en zodoende ’s avonds op straat mag zijn. Hij is nu echter niet aan het werk. Ik geef hem een bekeuring. Én een rijverbod. Lachgas gebruiken is nog niet verboden. Wel kan het gevaar opleveren in het verkeer. Hij mag het laatste stukje lopend naar huis.

Deze prent geef ik gemakkelijker dan die van een uur later. Een jongeman geeft aan zijn telefoon te zijn vergeten nadat hij vanavond bij zijn ouders was geweest. „Ik ben hem gaan halen, ik denk: ik waag die gok.” Ik geef hem een bekeuring voor het overtreden van de avondklok. De man neemt het sportief op. Ergens knaagt het aan me. Een boete, enkel en alleen om het feit dat je na negenen op straat bent. Handhaven is soms best lastig.

Johan Dubbeldam verzorgt op deze plek een wisselcolumn. Volgende keer ambulanceverpleegkundige Paul-Jan Dekker.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen