Johan

Er komt een anonieme melding binnen over kilo’s cocaïne die in een woning zouden liggen en vandaag of morgen naar twee andere woningen worden verplaatst. Na overleg met een officier van justitie besluiten we een instap te doen bij de drie woningen.

In mijn rol als hulpofficier van justitie krijg ik de verantwoordelijkheid over één instap. Met een aantal collega’s vertrek ik naar de boerderij die ik mij is toebedeeld. Zodra we met vier politieauto’s het erf oprijden, komt een man van rond veertig jaar enigszins verschrikt naar buiten. We delen hem de reden van onze komst mee, tonen onze ”machtiging tot binnentreden” en kijken in de woning zoekend rond. Als we diverse hoeveelheden hennep aantreffen, komt ook de rechter-commissaris ter plaatse en hij besluit dat we daadwerkelijk gaan zoeken. Bij ”daadwerkelijk zoeken” in plaats van ”zoekend rondkijken” gaan alle kasten, tassen en luiken open en wordt er dus grondiger gezocht. De rechter-commissaris mandateert de leiding over de zoeking aan mij en gaat weer verder.

Ik zie de man des huizes ondertussen toch wat gespannen worden, maar dat kan ook komen doordat zijn vrouw, die 39 weken zwanger is, steeds meer begint te piepen en te zuchten. Dat neemt op een gegeven moment zodanige vormen aan dat ik me enigszins zorgen begin te maken. Ze zal toch niet gaan bevallen terwijl wij hier een zoeking doen? Een collega met een drugshond komt ter plaatse en de man wordt al zenuwachtiger en zenuwachtiger. Of dat nu door ons zoeken komt of door het gedrag van zijn vrouw wordt me nog steeds niet duidelijk. Ik verzeker de man dat, mocht zijn vrouw gaan bevallen, een ambulance zo besteld is en ze onder politiebegeleiding naar het ziekenhuis kan. Ik zeg dat wel heel nuchter, maar ik denk maar één ding: Geen bevalling tijdens mijn zoeking!

Het zoeken met de drugshond gaat gestaag door. Ook de gereed staande babykamer wordt grondig onder handen genomen. De hond besnuffelt zowel het ledikant als de commode uitgebreid.

De vrouw gaat op haar bed puffen. Af en toe komt ze al kreunend langslopen, terwijl ze haar buik vasthoudt. Ik houd er rekening mee dat mensen in zulke situaties dingen ”faken” maar dit lijkt wel heel serieus.

Na een uur of drie is de zoeking afgerond. Via de telefoon leg ik de situatie uit aan de rechter-commissaris en ik vertel hem dat we de cocaïne niet hebben gevonden. De hennep laten we op dit moment even voor wat het is. En dan blijkt dat in de andere woning de kilo’s wel zijn aangetroffen. Plus 160.000 euro contant. Alles is in beslag genomen.

Johan Dubbeldam verzorgt op deze plek een wisselcolumn. Volgende keer ambulanceverpleegkundige Paul-Jan Dekker.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen