Tevredenheid

Het wordt ook wel de paradox van De Tocqueville genoemd: naarmate in een voortgaand proces van democratisering de sociale en maatschappelijke verschillen tussen bevolkingsgroepen kleiner worden, naar die mate wordt de ontevredenheid over de nog resterende (kleine) verschillen groter.

Dat roept bij mij als christelijke lezer de vraag op of dit in de kerk ook aan de orde kan zijn of zelfs is. Ik denk, eerlijk gezegd, dat we op zijn minst het risico lopen, mede onder invloed van de tijdgeest, die toch al meer de agenda van de kerk bepaalt dan ons lief is. Het roept in elk geval tot bezinning hoe we deze valkuil juist in de kerk kunnen voorkomen. Het antwoord is even eenvoudig als diep. De ware christelijke tevredenheid wordt daar geboren – als vrucht van de Geest- waar de zondaar het wonder van Gods genade leert kennen en daaruit mag leven.

Paulus schrijft in Fil. 4,11 dat hij tevreden is. Hij schrijft dat NB terwijl hij gevangen zit. Hij dankt de christenen in Filippi , met wie hij een bijzondere band heeft (Hand. 16) voor hun meeleven in gebed en voor de concrete blijken van liefde en ondersteuning die ze hebben gestuurd. Toch is het opmerkelijk dat de apostel niet schrijft dat hij tevreden is met wat hij heeft gekregen. Hij zegt dat hij heeft geleerd tevreden te zijn in wat hij is. Bedoelt hij de omstandigheden (HSV) waarin hij verkeert? Ja, maar niet dat het eigenlijk wel meevalt in de gevangenis. Het gaat dieper. Ondanks de omstandigheden is hij iemand die het eigendom is geworden van Iemand Anders. Dat is zijn enige troost en daar ligt de bron voor de ware christelijke tevredenheid. Zelfs in de gevangenis kan hij niet uit de handen van de Heere vallen.

Die christelijke tevredenheid is een groot goed, zij dient gezocht en bewaakt te worden in het persoonlijke vlak maar ook in het kerkelijke leven. Liever dan ons te laten raden door een oud-D66 senator kunnen we hieromtrent veel leren van de puritein Jeremiah Burroughs (1599-1646) die een boekje schreef over ‘Het zeldzame juweel van de christelijke tevredenheid’.

Democratisering die hand in hand gaat met individualisering is maatschappelijk gezien al een contradictio in terminis; democratisering en individualisme in de kerk is in Bijbels licht een tweevoudig kwaad dat de ontevredenheid aanjaagt. De christelijke tevredenheid gaat hand in hand met het gezamenlijk zoeken wat goed is voor de eer van God en voor het geheel van de kerk. En omgekeerd dient de kerk vooral de voedingsbodem voor de christelijke tevredenheid te blijven bewaken: de -persoonlijke en gezamenlijke - diepe doorleving van onverdiende genade.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen