Met Kerst een kledingstuk cadeau

Het voorschot van het kanseltje in Pijnacker zat niet aan de muur vast. Tijdens een preekbeurt van ds. A. Vergunst bewoog het vervaarlijk heen en weer. Struijk herinnert zich dat zijn vader, die koster was, ’s avonds vroeg naar de kerk ging: met een paar spijkers zorgde hij voor een stabielere preekstoel.

Ds. H. Ligtenberg sr. uit Rotterdam-West kwam vaak per trein naar Pijnacker om er te preken. Aan de ene kant van de kansel stond een harmonium, aan de andere kant de kerkenraadsbank. Omdat een lampje bij het orgel ontbrak, werd volgens de notulen besloten tot ‘een tikje op de rug van de orgelnist, omdat die soms niet bemerkt als wij in de kerk komen’. Later verhuisde het orgel naar achterin.

‘Een ouderling zei tegen mijn moeder dat ze haar baby maar moest meenemen naar een weekdienst’, zegt Struijks zus. ‘De predikant die kwam, kreeg ter plekke het verzoek de doop te bedienen’.

Kerk in eigendom

Na een woordenwisseling over de leespreken legde een van de ouderlingen zijn ambt neer. Een vervolggesprek had volgens de notulen geen goed resultaat: ‘Verder ging men tegen elkander in met woorden die kant noch wal raakten en niet waardig zijn om opgetekend te worden’. In 1952 werd vastgelegd dat de Gereformeerde Gemeente eerste recht van koop had als de weduwe Sonneveld overleed. Vanaf 23 december 1958 was de gemeente eigenaar van de woning (met het huisje dat ertegenaan stond) en de kerk. Dien Sonneveld, de ongetrouwde dochter van de overleden eigenares, mocht in haar ouderlijk huis blijven. Zij hield de kerk schoon. In 1959 werd het kerkgebouw gerenoveerd, in 1960 werd verwarming aangelegd.

Dr. C. Sonneveld (88) uit Nijkerk, zoon van ouderling A.J. Sonneveld, vertelt dat hij de samenzang begeleidde. ‘Eén man zat vreselijk langzaam te zingen, heel hard. Een ander probeerde juist het vlugger te laten gaan. Toen ben ik als organist gestopt’. J.M. Stout-Schouwstra begeleidde de samenzang vanuit het cijferboek. Ook kosteres B. Sonneveld bespeelde het orgel. Daarna waren de broers Hans en Jan Weerheim organist.

Moeilijkheden

Er was vaker tweespalt. De ambtsperiode van ouderling Sonneveld werd verlengd wegens gebrek aan een mogelijke tegenkandidaat, maar op 28 februari 1960 kondigde hij van de kansel af dat hij zijn ambt neerlegde. Hij werd een paar weken later weer gekozen, met vier van de negen stemmen (waarvan twee blanco), maar niet bevestigd. Zijn verdere leven heeft hij het er moeilijk mee gehad, zegt zijn zoon. ‘Zijn hart en ziel lagen in dat kerkje’.

Ds. H. Rijksen leidde nu steeds de vergaderingen. In de notulen werden soms meerdere onderwerpen in één zin behandeld: ‘De scriba vraagt om vooral niet te langzaam te zingen, en dat de vloer voorin de kerk nodig gerepareerd moet worden’.

De diakenen lazen nu tijdens de morgendiensten, waarbij ouderling C. Stout het gebed deed. Voor de catechisaties (aan kinderen vanaf 6 jaar) gebruikte Stout de aantekeningen van ds. J. Fraanje. Tijdens kerstbijeenkomsten las mevrouw Stout een verhaal voor. De kinderen kregen dan warme chocolademelk en ook een kledingstuk dat de vrouwenvereniging had gebreid.

In 1960 gaf het enige gemeentelid dat niet op De Saambinder geabonneerd was, zich tijdens een ledenvergadering op als abonnee, op aandringen van de kerkenraad. Toen had het kerkelijk weekblad in deze gemeente 100 procent bereik.

wordt vervolgd

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen