Opgaan, Blinken en Verzinken?

Nederland vroeger en Nederland nu Vooraf wil ik de opmerking maken dat wij allen behoren tot het volk van Nederland. Daarom moeten wij onze medeverantwoordelijkheid daarvoor kennen en ook erkennen dat wij medeschuldig staan aan alles wat er thans in ons vaderland plaatsvindt. Dat is op zich een zeer goede belijdenis, die de Heere ons in Zijn Woord ons gedurig weer inprent. Het is geen slecht teken als het mag gebeuren dat de liefhebbers des Heeren, dat kerk en staat, zich voor God in het stof buigen en zich verootmoedigen wegens de ongerechtigheden van land en volk. De boze natuur van ons mensen zegt: ‘Wat heb ik ermee te maken.’ Maar de rechte vreze des Heeren leert de mens zich één te gevoelen met het volk of de kerk waartoe men behoort en zich ook schuldig te weten voor de zonde en dwaling van dat volk of die kerk. Dit wil ik graag vooraf opmerken, want veelal wordt de gedachte geopperd in de zin van: ‘Ja, anderen doen maar en wij staan daar niet medeschuldig aan.’ Maar die gedachte is niet naar Gods Woord.Koning AsaIn verband met ons onderwerp zou ik graag enkele verzen willen aanhalen uit het tweede boek van de Kronieken, waarin gehandeld wordt over koning Asa. In het tweede en derde vers van het veertiende hoofdstuk lezen we van hem: En Asa deed wat goed en wat recht was in de ogen des HEEREN zijns Gods. Want hij nam de altaren der vreemden en de hoogten weg, en brak de opgerichte beelden, en hieuw de bossen af. We zouden dit in het kader van ons onderwerp het ‘opgaan’ van Asa kunnen noemen. Vervolgens lezen we in het negentiende vers van het vijftiende hoofdstuk: En er was geen oorlog, tot in het vijf en dertigste jaar van het koninkrijk van Asa. Het koninkrijk van Juda had rust en vrede. Dit zouden we het ‘blinken’ van Asa kunnen noemen. Maar dan lezen we in het negende vers van het zestiende hoofdstuk: Want den HEERE aangaande, Zijn ogen doorlopen de ganse aarde, om Zich sterk te bewijzen aan degenen welker hart volkomen is tot Hem; gij, dat is koning Asa, hebt hierin zottelijk gedaan; want van nu af zullen oorlogen tegen u zijn. Koning Asa had gesteund op de koning van Syrië en niet langer gesteund op de HEERE zijn God. Daarom kwam God met Zijn oordelen. We zouden dit het ‘verzinken’ van Asa kunnen noemen. Alleen wel met een vraagteken, want het betrof hier een Godvrezende koning. God laat nooit varen wat Zijn hand begon!Ondanks dat er nog aan verbondenIn 1973 verscheen er een boekje met als titel: S.G.P-ers over brandpunten. Het betrof een bundel interviews van Rik Valkenburg. In een van die interviews werden ook ds. E. du Marchie van Voorthuysen enkele vragen gesteld over de SGP in 1973, waaronder deze: “Wat vindt u van de wijzigingen van de Statuten, het vrouwenkiesrecht, het verzekeringswezen; de hele ontwikkeling dus in de partij?” Het antwoord van ds. Du Marchie van Voorthuysen luidde: “Het beangst mij wel eens of die hele ontwikkeling niet veroppervlakkiging en loslaten van sommige oude principia ten gevolge heeft en zal hebben. Dus ik volg die ontwikkelingen, zoals ik ook aan het hoofdbestuur heb meegedeeld, met liefdevolle argusogen.” “Maar”, luidde de volgende vraag, “u blijft zich er toch nog aan verbonden voelen? Ik blijf ondanks dat”, antwoordde de dominee, “er mij wel aan verbonden voelen.” 1Jaren later waren wij onder het gehoor van deze predikant in de Oud Gereformeerde Gemeente van Rouveen. Daar had hij als uitgangspunt voor zijn predicatie het hierboven aangehaalde gedeelte uit Kronieken. Toen deed hij een opmerking die ik nooit meer vergeten ben. De dominee zei: “In het vijf en dertigste jaar van zijn regering hield koning Asa Europese verkiezingen.” Asa steunde niet langer op de HEERE zijn God, maar op de koning van Syrië. Maar doen wij anders?Is er bij ons nog liefde tot de oude beginselen van de SGP? Het doet verdriet dat we er het woordje ‘oude’ aan toe moeten voegen. Liefde is wel eens omschreven als die onverbrekelijke band die partijen onvoorwaardelijk aan elkaar verbindt. En dan is het heel persoonlijk wat ik nu schrijf: ‘Dan voel ik mij toch vanaf mijn 26e jaar nauw verbonden aan die oude beginselen van onze Staatkundig Gereformeerde Partij.’ Het is naar onze mening in deze tijd dan ook belangrijk om bij die oude beginselen stil te staan en daarover iets te zeggen zoals het was in het verleden en is in het heden, ofwel over Nederlands opgaan, blinken en verzinken. 2 Nederland toen en Nederland nu.Een biddend volkEen zeker predikant was eens in een kleine woning op de grens van Overijsel en Friesland. Hij trof daar een ouderwets schilderij aan. Op dat schilderij waren onder andere drie personen in ambtsgewaad geschilderd. Het was een advocaat, een officier en een predikant. Aan de voet van die drie personen was een onderschrift te lezen. Onder de advocaat stond: ‘Ik pleit voor het land!’, onder de officier: ‘Ik vecht voor het land!’, en onder de predikant: ‘Ik bid voor het land!’. Het was in de dagen vóór het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Het is dan ook te begrijpen dat dit laatstgenoemde onderschrift op het schilderij de predikant bijzonder aangreep, want zijn voorname roeping werd zo duidelijk aangewezen: bidden voor land en volk. En dat is niet alleen een roeping van de voorgangers, maar wat zou het een groot voorrecht zijn als er nog vele ware bidders gevonden werden in wier hart die Geest woont over Wie de apostel spreekt in Romeinen 8 vers 26: En desgelijks komt ook de Geest onze zwakheden mede te hulp; want wij weten niet wat wij bidden zullen, gelijk het behoort, maar de Geest Zelf bidt voor ons met onuitsprekelijke zuchtingen. Onze historiebladen vermelden dat de vijanden van ons land soms meer bevreesd waren voor onze nationale biddagen - die toen nog door onze overheden werden uitgeschreven! - en het biddende volk van God dan voor onze wapenen. Zo was het toen!Door God wonderlijk verlostIn de inleiding op het hopelijk bij ons allen bekende boek De wonderen des Allerhoogsten van ds. Abr. van de Velde lezen we:“Indien enig land of volk de genadige wonderwerken Gods heeft ondervonden, indien enig land gebracht is in water en in vuur en door een hoge hand buiten en boven alle verwachting in een overvloedige verversing, indien bij gevolg enig land of volk oorzaak heeft om dienaangaande de grote God te verheerlijken, het is dit ons lieve vaderland. Zulks kan blijken zo wij onze diepe ellende en de lichamelijke en de geestelijke slavernij beschouwen waarin onze vaderen onder de antichrist en de Spaanse tirannie geweest zijn en waaronder zij hebben moeten zuchten. Hoe ook het mes op de keel heeft gestaan en wij zijn geacht geweest als schapen ter slachting. En hoe genadig, wonderlijk en langs onbegrijpelijke wegen de Heere ons buiten vermoeden van de gehele wereld verlost heeft. Hoe Hij onze vijanden ten staart en ons ten hoofd maakte en alleszins voor ons uittrok en Zijn heerlijkheid onze achtertocht deed zijn. Daarom moeten deze dingen nooit door ons vergeten worden. (…). Ja, onze God heeft Zich omtrent ons vaderland zodanig beziggehouden dat Hij onder alle landen het op een bijzondere wijze schijnt verkoren te hebben om het - ons ten goede - tot een voorwerp van al Zijn wonderen te maken. Zodat wij, dit aanmerkende, met de man Gods Mozes mogen uitroepen: ‘O verenigd Nederland, wie is u gelijk! Gij zijt een volk, verlost door de Heere, het Schild uwer hulp en Die een zwaard is uwer hoogheid (Deut. 33:29). En wederom met de koning David: ‘Wie is gelijk Uw volk, gelijk het Verenigd Nederland, een enig volk op aarde, hetwelk God is heengegaan Zichzelf tot een volk te verlossen, en om Zich een Naam te zetten en om voor u deze grote en verschrikkelijke dingen te doen aan uw land. (…).’ Want waarlijk, indien onder ons één zonde is die de Heere haat, het is deze dat wij Zijn wonderen en weldaden aan ons bewezen niet zijn gedachtig geweest.” 3Verkeerde voorstellingenIn onze tijd wordt aan de kinderen op de scholen het wonderlijk ontstaan en voortbestaan van ons land vaak op zo’n wijze voorgesteld dat Gods daden en de vastomlijnde strijd van de gereformeerde vaderen daarbij vertroebeld, ja, zelfs bespot worden. Een man als Petrus Datheen wordt meestal negatief belicht tegenover een overdreven positieve beoordeling van Willem van Oranje. Hoe groot Willem van Oranje ook geweest moge zijn, in het kader van Nederlands vrijheidsstrijd nam hij ten opzichte van de gereformeerde beginselen eerst een weifelende houding aan. En, om nog een voorbeeld te noemen, de politiek van Johan van Oldenbarnevelt wordt vergoelijkt en zijn verdiende doodstraf wordt door een humanistisch nageslacht als onchristelijk gebrandmerkt. Wij dienen echter de tachtigjarige strijd van onze gereformeerde vaderen in het juiste licht te stellen, gelijk Groen van Prinsterer in zijn Handboek der geschiedenis van het vaderland heeft gedaan. Het was geen revolutie, maar het was een strijd om God in vrijheid naar Zijn Woord te kunnen dienen. Daarvoor hebben onze vaderen goed en bloed overgehad. Zij hebben daarbij niet op prinsen vertrouwd, maar op de Heere gebouwd. Terecht werd in het ‘Woord vooraf’ op de Acta of handelingen der Nationale Synode, gehouden in Dordrecht (1618-1619), gesteld dat wij ons verlaten hebben op de kracht van Hem “Die Zichzelf hier eenmaal een stoel geplant” had en ons gedurende lange tijd ontelbare weldaden bewezen heeft, wat Hij op die wijze niet aan alle volken heeft gedaan.Door God gezegendDe Heere heeft vaak kleine middelen gebruikt om grote zaken tot stand te brengen. Daarvan spreekt onze gouden historie. Het is ongelukkig genoeg dat ons geslacht dit bijkans vergeten is en dat wij ons nu bakken uitgehouwen hebben, gebroken bakken, die geen water houden (Jer. 2:13). Door een handjevol geuzen heeft God ons verlost van Spanjes machtige heerschappij en romes sterke dwingelandij en in Zijn vrije gunst het licht van de waarheid Gods hier op de kandelaar geplaatst. Toen was er geen onbelangrijk deel van ons volk dat mocht wandelen in Zijn wegen en de Almachtige erkennen als de God van Nederland. Ons vaderland werd toen ook in het uitwendige door God gezegend. God maakte Nederland groot. Het stond in de Gouden Eeuw aan de spits der volken. Groot was de rijkdom en de welvaart van ons land. Het was de eeuw waarin spreekwoordelijk gesproken het goud ons toegroeide. Al was ook toen zeker niet alles goud wat er blonk. Dat realiseren we ons wel, maar dat neemt niet weg dat het toen in ons vaderland een geheel andere situatie was dan nu.Door ds. Kersten en ds. Zandt gewaarschuwdOns volk heeft in de loop van de tijd steeds meer de Heere verlaten. Het verval is ingetreden. Dwalende geesten hebben de overhand gekregen. De voortreffelijkheden van Gods Wet zijn als wat vreemds geacht en velerlei zonden zijn doorgebroken. Ds. G.H. Kersten en ds. P. Zandt hebben in de Tweede Kamer respectievelijk vanaf 1922 en 1925 hiertegen ernstig gewaarschuwd en dat op velerlei terreinen. Enkele voorbeelden wil ik daarvan geven.Zo werd tijdens de Algemene Beschouwingen over de Rijksbegroting voor het jaar 1929 door ds. Kersten onder meer dit gezegd: “Is de regering er blind voor dat de dagen van Noach terugkeren, waarin men eet, drinkt en vrolijk is en spottend en lachend, dansend en huppelend ten verderve gaat? Het is toch zichtbaar genoeg. Het zijn niet enkele personen en huisgezinnen die in dit kwaad doorbreken. Nee, mijnheer de voorzitter, het is een nationaal, zelfs internationaal kwaad geworden dat ontzettende verwoestingen aanricht. Zou de regering geen roeping hebben het volk te stuiten in de vaart waarmee het ten verderve holt? Dwingt bovenal Gods eer en Wet de regering niet middelen te beramen om het kwaad te beteugelen? En bovendien, de nood dringt. Het hiergenoemde kwaad gaat alle perken te buiten. Men leze maar eens wat aanhoudend de middernachtzending daarvan schrijft. Ik blijf ervan overtuigd dat het verval allerschrikbarendst is en ik geloof dat de minister het mij niet tegenspreken zal dat ook ons volk in de brute vertreding van al wat heilig is, zich rijp maakt voor het oordeel dat God over de zonde heeft geveld. En het is in dien ernst dat ik de regering ootmoedig wijs op haar dure plicht waartoe zij voor God gehouden is.” 4 TegenstandTegen de redes van de eerste SGP-voormannen kwam veel op in de Kamer. Niet zelden stond de SGP daar geheel alleen. Zij was dan in dubbele zin van het woord een enige partij. Een voorbeeld van tegenstand vond ik in het woordelijk verslag van de Tweede Kamervergadering van 8 maart 1929. Direct nadat ds. Kersten zijn principiële en zakelijke bezwaren tegen het wetsontwerp tot wijziging van de Ziektewet had uiteengezet, kwam de socialist J.H.A. Schaper (1868- 1934) aan het woord. Hij begon zo:“Mijnheer de Voorzitter! Het zij mij vergund bij uitzondering een enkel woord te wijden aan de laatste geachte spreker. Wij zijn zo langzamerhand gewoon hem te beschouwen als een curiositeit van onschadelijke aard, die wel een kameraad bij zich heeft, maar eigenlijk een man is waarnaar niet meer ernstig is te luisteren, omdat hij is een man met zeer ouderwetse ideeën, een man die komt met stramme denkbeelden.”Toen greep de voorzitter in. Hij zei: “Ik moet de geachte spreker verzoeken niet over de grens te gaan”, waarop Schaper hem vervolgens antwoordde: “Is er iets onparlementairs in wat ik zeg, Mijnheer de Voorzitter? Het betreft trouwens niet de persoon, maar zijn beginselen. Die beginselen betekenen eigenlijk - wij hebben het nu weer gehoord - een stem uit het graf. Wij hebben wel eens een zeker leedvermaak, zoals menselijk verklaarbaar is, in de oppositie die de heer Kersten voortdurend voert tegen de antirevolutionairen en de Christelijk-historischen.” 5 Zo ging het er toen aan toe.Godsgerichten vanwege onze afvalEen heel opmerkelijk stukje vond ik nog in de laatste rede die ds. P. Zandt op 4 oktober 1960 in de Tweede Kamer gehouden heeft. Hij zei toen onder andere dit: “Er wordt door ons in dagen van hoog geklommen spanningen tussen de volkeren geleefd. Dit karakteriseert de armoede van onze tijd. Als wij dit zeggen, zijn wij ons bewust tegenspraak te zullen horen. Nochtans herhalen wij het met alle beslistheid, al zal de tegenspraak niet meer in zulk een hevige mate zijn als in de dagen toen men te Parijs de menselijke rede tot godin verheven heeft. Ook al hebben wij, waarvan wij ons bewust zijn, niet op veel bijval te rekenen. Wie toch door zijn medemensen geprezen wil worden, moet zich ervoor wachten ernstige bedenkingen tegen de beschaving, verlichting en cultuur van onze tijd in te brengen. Desalniettemin is er met gegronde redenen zeer veel tegen aan te voeren. Daar is de eenmaal zo hoog op het schild verheven Volkerenbond. Algemeen heeft men er grootse verwachtingen van gekoesterd, tot zelfs de antirevolutionairen en Christelijk-historischen toe, die ook hun vertrouwen erin gesteld hadden en hebben. (…) Er heeft in deze organisatie een voortdurende verheerlijking van de menselijke rede en krachten plaats met een ergerlijke miskenning van God en Zijn geopenbaard Woord. Dit heeft ons belet er ooit onze instemming mee te betuigen. ‘Wie God verlaat, heeft smart op smart te vrezen.’ En wat van de hoge God afvalt, moet gewis en zeker vallen. Die afval viel al te constateren voordat de Eerste Wereldoorlog uitbrak. De gevolgen van deze afval zijn niet uitgebleven. Eerst brak er de Eerste Wereldoorlog uit, daarna ondanks de Volkerenbond de Tweede, waarbij ook ons land werd betrokken en welke nog veel verschrikkelijker was dan de Eerste. Deze beide oorlogen waren ongetwijfeld Godsgerichten. Dat zij te verwachten waren, is meermalen door ons in deze Kamer gezegd. Wij hebben dit niet gedaan op grond van eigen wijsheid, maar op grond van het onbedrieglijke Woord Gods, dat eeuwig zeker is. Doch er werd geen geloof aan geslagen door de toenmalige regering en ook thans niet. Men ging en gaat voort op de ingeslagen weg in verharding des harten, welke ten slotte in de vernieling zal eindigen. Dit doet ons de toekomst zeer donker inzien.” 6 De Tweede Wereldoorlog was een oordeel Gods over onze zonden. Dit heeft ook ds. Kersten recht gezien en dat heeft zijn houding tijdens die oorlog bepaald. Helaas is zijn houding - en wordt deze ook in onze dagen nog - met enige regelmaat veroordeeld. Ik zou u daarom willen aanraden om zijn boekje Mijn standpunt toegelicht nog maar eens te gaan lezen. Daar staat het duidelijk in wat hem voor ogen heeft gestaan.Tegen het internationalismeDs. Zandt zag dus in 1960 de toekomst van Nederland zeer donker in en dat om verschillende redenen. Onder andere omdat men in ons land hoge verwachtingen koesterde van de Verlichting en beschaving en daardoor ook van het internationalisme, waarvan de oprichting van de Europese Gemeenschappen (EG) een voorbeeld was en is. In het vervolg van zijn - hierboven aangehaalde - rede van 4 oktober 1960 merkte hij in dit kader op:“De huidige toestand moet wel een grote ontnuchtering zijn voor al degenen die in de mening geleefd hebben dat door verlichting en beschaving een soort van paradijstoestand op aarde te bekomen zou zijn. Hun verwachting dat het steeds excelsior [beter; DvdS] met de mensheid zou gaan, is door de huidige gang van zaken wel geheel de bodem ingeslagen. Dat behoeft niet de minste verwondering te wekken. Wie geloof slaat aan de uitspraak van de apostel Petrus: ‘En wij hebben het profetische Woord, dat zeer vast is, en gij doet wel dat gij daarop acht hebt, als op een licht schijnende in een duistere plaats, totdat de dag aanlichte en de Morgenster opga in uw harten’, zal zich daar ook niet over verbazen. Wel moet het inderdaad een bittere teleurstelling zijn voor al degenen die zo hoog met de beschaving en de verlichting zijn weggelopen, als zij de huidige gang van zaken beschouwen. Zij kunnen nu toch waarnemen dat er in stede van gebroken geweertjes raketten, atoom- en waterstofbommen gekomen zijn. Hoe arm en beklagenswaardig is toch het leven van al degenen die zonder God en Christus daarhenen leven! Hoe teleurgesteld komen zij met al hun hooggestemde idealen uit! Ook van het internationalisme koesteren talrijken grote verwachtingen, zo zelfs dat ze daaraan onze vaderlandse belangen willen opofferen, tot onze soevereiniteit toe. Wat wij daarvan tot dusverre gezien hebben, is allerminst geschikt om er warm voor te lopen. (…). Het is bekend dat wij altijd tegenstanders geweest zijn van het internationalisme en ook in het bijzonder van de Euromarkt, waarvan wij zelfs in dagbladen van voorstanders hebben kunnen lezen dat Nederland daarbij in de kou is komen te staan, inzonderheid ten aanzien van zijn landbouw, welke voor ons land van zo groot gewicht is. Wij worden daarbij geringeloord door de grote mogendheden, zodat wij maar naar hun pijpen hebben te dansen. Om dezelfde redenen hebben wij ons nooit kunnen verenigen met het vormen van een supranationaal parlement en een supranationale regering. Daarmede willen wij allerminst zeggen dat wij afwijzend staan tegenover elke samenwerking met andere mogendheden. Integendeel. Wij staan die samenwerking beslist voor en stellen haar op hoge prijs, wanneer dit geschiedt zonder krenking van onze beginselen, omdat wij daarbij onze nationale zelfstandigheid behouden, mede omdat we deze verkregen hebben in een oorlog die tachtig jaren daarvoor is gevoerd geworden. In dezen is het wel zeer merkwaardig, dat de Engelse en Franse regeringen van een supranationale regering niets willen weten en hun zelfstandigheid willen bewaren, zodat er naar de mens gesproken geen kans bestaat dat zulk een regering er ooit zal komen.” 7Die woorden sprak ds. Zandt toen, en wij weten ook wat er nu in Engeland speelt. Engeland wil als land uit de EU treden (brexit). Die Europese eenwording gepaard met het overhevelen van onze soevereiniteit is inmiddels veel verdergegaan. Wij worden nu geregeerd vanuit Brussel. Onze zelfstandigheid is helaas een heel beperkte geworden.Zondagsrust en zondagsheiligingHet is de vraag hoelang het nog zal duren dat ook in ons land, zoals in zovele andere Europese landen, op zondag gestemd gaat worden. Tot op heden worden alle verkiezingen nog op een doordeweekse dag gehouden. Dat mogen we nog hebben. Dit neemt echter niet weg dat het in ons land zeer ernstig gesteld is met de zondagsrust en zondagsheiling. De zondag is een zondedag geworden. In dat kader zei ds. Zandt in 1927 tegen de minister: “Daarom kan ik dan ook niet nalaten de minister op het hart te binden dat hij niet alleen door ten aanzien van de goedkope extra treinen op de zondag te beletten, maar ook door voorts ten aanzien van heel de dag de zondag te doen eerbiedigen, Gods ordonnantiën voor ogen zal houden en daarnaar zonder enig beding en zonder enig aanzien des persoons ook als regeringspersoon zal handelen. Een volk toch dat zijn zondag gaat missen, gaat ten gronde. Het heil van de staat, van elke staat, hangt nauw samen met het houden en nakomen van Gods geboden. Opbouwing in de vreze Gods eist zondagsrust, en die rust wordt niet bevorderd, indien er op zondag tallozen arbeiden en men sticht niet wanneer men op zondag meer dan ooit naar alle vier hoeken van de wind het volk doet uiteenstuiven en gelegenheid geeft tot allerlei vermaak, waarmee de zondag wordt ontheiligd. Wij staan hier op het publieke terrein van het leven. En juist op dat terrein dient de staat een voorbeeld te zijn, dat zijn gezegende werkingen op geheel het volk stellig niet zou missen. Daar komt bij dat zoals het thans bij de Spoorwegen gesteld is, menige flinke arbeider om der consciëntie wil verhinderd wordt om tal van betrekkingen bij de Spoorwegen waar te nemen. Er is gisteren bij de Posterijen en heden bij de Spoorwegen bepleit dat de zondagsdienst zoveel mogelijk als het maar kon, beperkt moet worden. Dit relatieve standpunt is uiterst gevaarlijk. Met dat ‘zoveel mogelijk als maar kan’ wordt de deur voor allerlei misbruik licht geopend. Dit standpunt is halfslachtig en uiterst rekbaar. Wie moet en kan nu uitmaken wat ‘zoveel mogelijk als het maar kan’ is, wat daaronder te verstaan valt? Mijnheer de Voorzitter! Ik ben van gevoelen dat de zondagsheiliging en -rust gegrond is op een volstrekt absoluut gebod Gods. De zondag is gegeven voor rust en heiliging. Bovendien, werd de zondag geëerbiedigd zoals het behoorde, hoevelen duizenden van beambten in dienst van spoorwegen, posterijen en andere takken zouden daarmee niet gebaat zijn. Ik hoop dat de minister in het vervolg met dit absolute standpunt van Gods Woord rekening zal houden.” 8 In onze tijd is het niet minder van belang dat de SGP met betrekking tot het handhaven van de zondagsrust en zondagsheiliging hetzelfde absolute standpunt overeenkomstig Gods Woord inneemt als ds. Zandt in 1927 (ook ten aanzien van de winkelopenstellingen op de zondagen) en de regering en andere overheden in ernst en bescheidenheid op die Goddelijke eis en het heilzame daarvan wijst.TheaterbonEnkele vragen wil ik nog stellen om daarmee enigszins het verschil tussen de SGP van vroeger en die van nu te laten proeven. Wat denkt u, zou in de tijd van ds. Kersten, ds. Zandt en ir. C.N. van Dis sr. een fractievoorzitter van een partij die de laatste resten van de ware gereformeerde religie wil opruimen, van hen een theaterbon aangeboden hebben gekregen? Nee toch. Dat is ondenkbaar! Maar dit jaar werd dit wel door de SGP-Jongeren gedaan. Op de laatstgehouden SGP-Jongerendag (5 maart 2016) mocht fractievoorzitter Pechtold van D66 namelijk zo’n bon van hen in ontvangst nemen. Zowel het ND als het RD maakte er melding van. 9 De tegenwerping dat met zo’n bon ook concerten bezocht kunnen worden, doet daar weinig aan toe of af, want het ligt niet in de lijn der verwachting dat Pechtold de bon op een Bijbels verantwoorde wijze besteed zal hebben, zo dit al mogelijk is.Plaats van de vrouwWat denkt u, zou de Bijbelse plaats van de vrouw niet meer overeenkomen met wat wij over de vrouw lezen in het Calvinistisch beginsel in deszelfs wording door Calvijn, in 1926 uitgegeven door een van de toenmalige SGP-voormannen ds. J.D. Barth, dan wat we nu in de SGP hierover vernemen en zien gebeuren. Inmiddels kunnen vrouwen volwaardig lid van de partij worden. Ook worden zij bij verkiezingen tot stemmen opgeroepen en heeft het eerste SGP-raadslid zich aangediend. Ds. Barth schreef destijds onder andere: “Waarin moest de schoonheid van een vrouw bestaan, anders dan in eerbare schaamte, onderworpenheid en zedigheid? ‘Niets is er dat de vrouwen meer betaamt dan een zachtmoedige en stille geest. Gelukkig is de vrouw wier bekleedsel is de zedigheid, die niet hier en daar langs de straat zwiert, maar het huis bewaart, uit liefde welke zij heeft voor haar man en kinderen.’ Zo sprak Calvijn. Hij begreep wat de Heilige Schrift zegt, dat de kloeke vrouw de kroon van haar heer is (Spr. 12:4), dat die een vrouw gevonden heeft, een goede zaak gevonden heeft en een welgevallen heeft getrokken van den HEERE (Spr. 18:22). Calvijn wees aan de vrouw haar eigen plaats aan, door God haar gesteld. (…) Aan de ordeningen des Heeren en de onderhouding daarvan, in het bijzonder wat de plaats van de vrouw betreft, kleeft de eer van het huwelijk, de welstand van het gezin, de welstand van kerk, staat en maatschappij. Ruk de vrouw van haar door God aangewezen plaats, werk mee tot de valse gelijkheid tussen man en vrouw, dat door sommigen feminisme wordt genaamd, daar het in werkelijkheid virilisme, dat is: vermannelijking van de vrouw is, en gij schendt de ordeningen Gods, gij verloochent het zuivere calvinistische beginsel, gij schendt de vrouw zelf in haar eer en werkt eraan mee dat het beginsel van de revolutie de overhand verkrijgt en de grondzuilen van gezin, van kerk en school en van staat en maatschappij aan het wankelen worden gebracht.” 10 Veel ontwrichtingen van huwelijken in onze tijd zijn mede een gevolg van het feit dat de vrouw de haar van God gegeven plaats aan de binnenkant van het leven, in het huisgezin, verlaten heeft.Oude taalVaak wordt de opmerking gemaakt: ‘Die oude taal wordt niet meer verstaan.’ Is dat wel zo? Dan is het wel wonderlijk dat zelfs jongens en meisjes van 5 en 6 jaar computertermen gebruiken die oudere mensen bijna niet kunnen begrijpen en/of uitspreken.Dat wordt wel verstaan! Dat is ook wel iets wat de aandacht mag vragen. Maar hoe het ook zij, voor ons allen blijft gelden: Hoort des HEEREN woord (Jes. 1:10a)! Dat geldt de Landelijke Stichting, dat geldt de SGP in al haar geledingen, in de Tweede Kamer, in de provincies en in de gemeenteraden, en dat geldt ook eenieder van ons persoonlijk!Bezoek aan de pausDit jaar is er door onze koning en koningin een bezoek gebracht aan de paus. De kleding moest voldoen aan de gestelde eisen voor een protestantse vorst: in het zwart. Hoe weinigen, ook in de SGP, beseffen nog dat dit een bezoek was aan de antichrist? Van vroeger af is ons dat voorgehouden. Ging dat bezoek waarmee eer bewezen werd aan de antichrist, ons nog ter harte? Een protest van SGP-zijde tegen dat bezoek was op zijn plaats geweest. Onwillekeurig denken we hierbij terug aan de ‘nacht van Kersten’, toen door de aanvaarding van een amendement van ds. Kersten het geld op de begroting voor Buitenlandse Zaken voor het gezantschap bij de paus geschrapt en de coali tie tussen RKSP, CHU en ARP gebroken werd.VluchtelingenprobleemAls er vroeger een vluchteling was, dan was dat een berooid iemand. Die had helemaal niets meer en gedroeg zich als gast in zijn gastland. Nu zijn ze nog maar net in Nederland gearriveerd of daar komt al de vraag, althans bij een deel van hen: ‘Mogen wij niet een betere huisvesting? Het bed waarop wij slapen is niet goed, de omstandigheden zijn lang niet zoals wij verwacht hadden.’ Dan denk ik toch: ‘Het is net andersom dan zoals het vroeger was. Toen moesten ze zich aansluiten bij het land en het volk waar ze naartoe gingen, maar nu is het in veel gevallen zo dat wij ons zouden moeten richten naar hen. Hoe lang zal het nog duren dat vreemden over ons gaan heersen? Vreemden die in veel gevallen valse godsdiensten aanhangen zoals het mohammedanisme. Het is van wezenlijk belang dat de SGP zich krachtig verzet tegen een vaste verblijfsvergunning voor buitenlanders die valse religies aanhangen.Ten besluiteHier en daar mag er nog een volk zijn dat met alle gebrek de mensen nog tracht te waarschuwen voor verkeerde wegen en tracht op te roepen tot een terugkeer naar Gods Woord en Wet. In dat kader wil ik dit artikel besluiten met een toepasselijk gedicht. Het is een gedicht met een heel korte titel. Er staat alleen het woordje ‘Vlied!’ boven. Het luidt als volgt: Donk’re dagen staan te komen Voor Europa, voor ons land. Ja, wij voelen en ervaren Reeds des Heeren slaande hand. Dikwijls zijn we reeds gewaarschuwd; Was het niet een Van der Groe Die ons deze tijd voorzeide? Riep hij ons niet luide toe? ’k Las nog slechts heel kort geleden Een geschrift van Masereeuw; O, hoe wijst ook deze ziener Op de dwaasheid dezer eeuw. Ja, hoe hebben Gods profeten Onder ’t Oude Testament, Jeremia en ook d’anderen, Deze tijden klaar gekend. Want zij zijn het die ons wijzen Op het naad’rend ongeluk, Op de tijd van onze dagen Met z’n donkerheid en druk. Hoort men thans ’t geroep niet klinken: ‘Vrede, vrede, geen gevaar’? Bouwt men thans niet aan een toren, Dag aan dag en jaar aan jaar? Tracht men niet wat God verdeelde, Met veel wijsheid en verstand Saam te brengen, saam te voegen, Trots veel schade en veel schand’? Zal het ijzer zich vermengen Met het leem of met de klei? Blijkt niet uit het hoop’loos pogen Van de mens de hoovaardij? Ziet, een kwaad komt van de zijden En het noorden dreigend aan; God zal d’ opgeheven schilden, In Zijn gramschap nederslaan. Babel moge zich verheffen, Belsazar in feestgenot Met des Heeren vaten spotten, Die het al regeert is God. Vlucht uit ’t Babel dezer tijden En ontgaat het nakend wee, Want een steen werd opgeheven En geworpen in de zee (Openb. 18:21). Denkt aan ’t woord, gebracht aan Baruch: Zoekt de grote dingen niet. Tracht uw kostb’re ziel te redden, Ziet hoe d’ avond neigt en vliedt! 11 Noten:1) R. Valkenburg, S.G.P.-ers over brandpunten, Veenendaal 1974, p. 772) Deze woorden komen uit een gedicht van Willem Bilderdijk dat als volgt begint: Wat verschijne, wat verdwijne, ’t Hangt niet aan een los geval. In ’t voorleden Ligt het heden; In het nu, wat worden zal. Opgaan, blinken, En verzinken, Is het lot van ied’re dag; En wij allen Moeten vallen, Wie zijn licht bestralen mag. Of de kronen Luister tonen, Volken, Staten, bloeiend staan, Langer stonde Duurt hun ronde, Maar hun avond spoedt toch aan (…)”.3) Abr. van de Velde, De wonderen des Allerhoogsten, Ede 1970, p. 7-8, 10 (herspeld)4) Handelingen Tweede Kamer, 1928-1929, 16 november 1928, p. 447 (herspeld)5) Handelingen Tweede Kamer, 1928-1929, 8 maart 1929, p. 1662-1663 (herspeld)6) Handelingen Tweede Kamer, 1960-1961, 4 oktober 1960, p. 70-71 (herspeld)7) Handelingen Tweede Kamer, 1960-1961, 4 oktober 1960, p. 71 (herspeld)8) Handelingen Tweede Kamer, 1927-1928, 8 december 1927, p. 958 (herspeld); De Banier, 29 december 19279) Zie: ‘Privévlucht naar Oekraïne zit D66 niet lekker’, in: ND, 17 maart 2016, en: ‘Parlementsvaria’, in: RD, 21 maart 201610) J.D. Barth, Calvinistisch beginsel in deszelfs wording, Woerden 1926, p. 67-68 (herspeld)11) Zie: De Banier, 27 januari 1934Fotoverantwoording:a) By Andersen Pecorone [CC BY 2.0] via Wikimedia Commonsb) By Pepijn Leupen (rights: D66) [CC BY-SA 3.0] via Wikimedia Commons

Uitgebreid zoeken

Uitgebreid zoeken

Standaard operator

Zoekwoorden

Datum

Bronnen

Opgaan, Blinken en Verzinken?

Nederland vroeger en Nederland nu

Artikel niet beschikbaar

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 december 2016

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 december 2016

Ook interessant voor u