Lijden doe je samen

Vroeg of laat krijgen we allemaal te maken met lijden en verdriet. Nu ik dit schrijf, moet ik denken aan ”de gitzwarte nacht” in amsterdam afgelopen november. ik probeer me voor te stellen hoe het zou zijn wanneer niet de Joden, maar christenen in nederland eenzelfde gewelddadige actie zouden beleven na afloop van een christelijke bijeenkomst. Hoe zouden wij herstellen van onze emotionele pijn? Zouden we in staat zijn elkaar te ondersteunen en te bemoedigen?

Via de media krijgen we adviezen over hoe je je praktisch kunt voorbereiden op een eventuele oorlog of natuurramp. Het onderwerp ”lijden” krijgt meer en meer aandacht. In de ggz hoor ik dingen als: „We moeten leren sámen te lijden, door lijden te delen en te helpen dragen. We moeten leren het lijden te verduren.” Psychologen en psychiaters hebben hun handen vol om de wachtlijsten korter te maken. Telefonische hulplijnen spelen een belangrijke rol. Hier zie ik kansen voor de geloofsgemeenschappen liggen.

We leven in een tijd van individualisme. Ook in de kerk moeten we leren om samen te lijden. Laten we met elkaar actief nadenken over hoe we samen kunnen lijden, om als een zoutend zout, een stad op een berg, een licht op de kandelaar te kunnen zijn. Er wordt in veel kerkelijke gemeenten het nodige gedaan aan het praktisch bijstaan van mensen. Dat is zeker belangrijk. Er zijn echter ook mensen nodig die bereid zijn om naar het verhaal van een ander te luisteren, zonder oordeel. Mensen die willen bidden, wanneer de ander dat zelf niet meer kan of wil.

In de brieven van Paulus komen we steeds de oproep tegen om met elkaar samen te komen en te bidden, te mediteren en te zingen. Iemand zei tegen me: „Soms ben ik jaloers op de vervolgde kerk. Als ik lees hoe die mensen elkaar bijstaan, dan valt me op dat daar veel meer saamhorigheid is.” Laat de gemeente uit Handelingen 4 ons tot voorbeeld zijn. Je leest in dat Bijbelgedeelte over hun onderlinge liefde en hun onvoorwaardelijke vertrouwen op God.

Het gezamenlijke gebed wordt gezegend voor de kerk en de maatschappij. Het is de moeite waard om ons daar (opnieuw) in te verdiepen. De Heere Jezus zelf vertelde tegen enkele discipelen hoe zwaar het lijden voor Hem was en Hij vroeg om gebed: „Waakt met Mij” (Matth. 26:36-46). Matthew Henry schrijft bij deze teksten: „Hij spreekt hun gezelschap en hun aanwezigheid aan; Blijf hier en waak met Mij. Voorwaar, Hij was verstoken van hulp, toen Hij de hunne smeekte, die, zoals Hij wist, slechts ellendige troosters zouden zijn; Maar Hij wil ons hierdoor de weldaad van de gemeenschap der heiligen leren. Het is goed om de hulp van onze broeders te hebben.” Kohlbrugge schrijft: „Daaruit zien wij, dat de Heere begeerd heeft, dat Zijn geliefde discipelen Hem zouden ondersteunen en helpen, want Hij zegt niet: „Waakt”, maar: „Waakt mét Mij.” Zo heeft dan de Heere de zwakheid Zijner discipelen niet veracht. Hij denkt er in dit ogenblik ook niet aan, dat Hij tevoren gezegd heeft: „Gij zult in deze nacht allen aan Mij geërgerd worden.” Wij zien hier, hoe Hij de broederen in alles gelijk heeft willen zijn.”

Misschien herken je het bij jezelf: het liefst willen we de ogen sluiten voor het lijden van onszelf en van anderen. Om met elkaar mee te kunnen lijden, is het nodig dat we onze eigen gevoelens van machteloosheid, verdriet en angst kunnen doorvoelen en kunnen uitspreken. Alleen dan kunnen we anderen helpen om hun lijden te dragen. Het is ook noodzakelijk dat we om hulp durven vragen. individualisme of het isolement opzoeken, snijdt de verbinding met anderen door. We moeten leren herkennen dat we dan in de leugen ”ik moet het alleen doen” geloven. Het is belangrijk om de gemeenschap der heiligen op te zoeken. Lees ook wat hierover staat in de Heidelbergse Catechismus, vraag en antwoord 55.

Hoor de roep voor de geloofsgemeenschappen. Ben jij al een instrument in Zijn handen, om Zijn beeld in de wereld te vertonen? Door het recht te zoeken, de verdrukten te helpen, de rechtszaak van de wees en de weduwe te bepleiten? Laten we samen leren lijden, en bidden met en voor elkaar. Laten we naast elkaar staan, zonder de ander te veroordelen, en oprecht zijn in ons spreken (Jes. 1:15-20). Dan kunnen de wachtlijsten van de hulpverleners worden ingekort en de geloofsgemeenschappen bloeien en vruchtdragen. ik sluit af met een gebed uit het”Book of Common Prayer”: „Waak, lieve Heere, over wie werken, waken of wenen vannacht, en laat uw engelen hen behoeden die slapen. Zorg voor de zieken, Heere Christus; geef rust aan vermoeiden, zegen de stervenden, troost wie lijden, heb medelijden met wie beproefd worden, bescherm wie blij zijn, en dat alles omwille van uw liefde. amen.”

Wilma Trouwborst is psychosociaal therapeut in haar eigen praktijk. www.praktijk remonte.nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen