Afgeluisterd
Gasten die in dure auto’s rijden en prijzige kleding dragen. Ik kom ze nogal eens tegen, als straatagent. Wanneer m’n collega’s en ik hen controleren, weten we eigenlijk dat het foute boel is, maar we zijn nu eenmaal niet van de FIOD of de Belastingdienst.
Wat we wel kunnen doen, is in het systeem precies omschrijven waarmee deze gasten zich verplaatsen en wat ze dragen qua kleding en sieraden. Criminelen zoals deze vinden het heel vervelend als ze gecontroleerd worden door een politieagent, die ook nog eens op zijn gemakje alle papieren nakijkt, en uiteraard de auto en inhoud.
Langs een doorgaande weg controleer ik in mijn eentje een dikke auto met een Belgisch kenteken. Later zie ik dat de cataloguswaarde ervan bijna twee ton is. De heren erin zijn gebelgd dat ik hen controleer, want ze hebben haast. Dat laten ze ook luidkeels merken. Een van de mannen heeft inmiddels zijn advocaat aan de lijn, en met een duidelijk Vlaams accent eist hij mijn naam en dienstnummer.
Ik antwoord dat ik eerst alles ga noteren en dat ik dan mijn dienstnummer zal geven. Dan wil hij mij z’n telefoon geven, zodat ik zijn advocaat kan spreken, want die wil mijn naam hebben.
„Zeg maar dat hij naar het politiebureau Sesamstraat kan komen en kan vragen naar Lucky Luke met dienstnummer 1-1-2”, reageer ik. Wat ik niet weet, is dat de telefoon van de man op dat mo ment wordt afgeluisterd door de recherche. Ik word opgeroepen door de meldkamer. Er komt zo een telefoontje aan, en ik moet echt opnemen, is de mededeling.
Vervolgens krijg ik een onderzoeksleider van de recherche aan de lijn. Hij heeft de meldkamer laten weten dat ene ”Lucky Luke” hun verdachten heeft staande gehouden en vervolgens mijn telefoonnummer gevraagd. Het rechercheteam volgt deze zware criminelen. De onderzoeksleider vraagt mij of ik, om het onderzoek niet te verstoren, de heren zo snel mogelijk wil laten gaan, zonder argwaan te wekken.
Ik geef de heren hun papieren terug en zeg dat ik naar een dringende melding moet. Ik wens hun een heel fijne dag. Misschien tot ziens. In de bajes.
Saai is een werkdag nooit, voor politieagent Dolf Diender en ambulancechauffeur Jan de Vries. In elk nummer van Terdege nemen zij de lezers mee op pad
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van dinsdag 11 februari 2025
Terdege | 96 Pagina's