De beloften voor Israël

Niet in die zin dat het huidige volk van Israël vereenzelvigd kan worden met het volk Israël van toen. Al zou het alleen maar zijn omdat het land Israël niet alle Joden herbergt. Velen leven in de diaspora, vooral in de Verenigde Staten. En als het gaat om Gods beloften voor het Joodse volk dan hebben die betrekking op het gehele Joodse volk, waar ook in de wereld. Wat dit betekent voor de landbelofte? Daar zal ik afzonderlijk op ingaan.

Oude Testament

Het Oude Testament geeft ons aanwijzingen dat er na de overgang van de nationale naar de kerkelijke bedeling van het genadeverbond nog een bijzondere plaats voor Israël als verbondsvolk overblijft. Ik denk dan vooral aan teksten als Jeremia 31:8 en 33 en aan het visioen van de dorre doodsbeenderen uit Ezechiël 37. Daar gaat het niet alleen om een geestelijke vervulling in de levendmaking van dode zondaren, maar wordt ook een toekomstperspectief getekend voor het oude bondsvolk. Van de dorre doodsbeenderen wordt immers in vers 11 gezegd dat ze zijn het ganse huis van Israël. In vers 12 zegt de Heere dat Hij Zijn volk zal brengen in het land Israëls. Verder wordt in dit hoofdstuk ook nog gesproken over het samenbrengen van de tien en de twee stammen. Gelet op de huidige omstandigheden en de vele onzekerheden over waar de stammen zijn gebleven, zouden we tot de conclusie komen: de vervulling van deze profetie is onmogelijk. Maar zou God, Die de dingen die niet zijn, roept alsof zij waren, het Joodse volk niet kunnen roepen van de einden der aarde?

Hosea 1:11 duidt daarop: ‘En de kinderen van Juda en de kinderen Israëls zullen tezamen vergaderd worden en zich een enig Hoofd stellen, en uit het land optrekken; want de dag van Jizreël zal groot zijn’. Ook verwijs ik naar Zacharia 12:2 en 3.

Ik zou nog vele andere teksten uit het Oude Testament kunnen noemen. De kanttekenaren duiden daarbij veelal op een geestelijk-typologische betekenis van de beloften van wederkeer en genade.

Wilhelmus à Brakel en anderen spreken echter over een toekomstige vervulling van de oudtestamentische beloften. Daar voel ik me met alle voorzichtigheid bij thuis.

Nieuwe Testament

De apostel Paulus laat er in Romeinen 9-11 geen misverstand over bestaan dat er blijvende beloften zijn voor het volk van Israël. In Romeinen 3:1 en 2 spreekt de apostel over een blijvend voorrecht voor het Joodse volk. In Romeinen 9:4 komt hij daar uitvoerig op terug: ‘Welke Israëlieten zijn, welker is de aanneming tot kinderen, en de heerlijkheid, en de verbonden, en de wetgeving, en de dienst Gods, en de beloftenissen’. De zaligheid is uit de Joden. God laat Zijn heil de geschiedenis ingaan via de Jood. Dat ligt niet in eigen kwaliteit of prestatie, maar in Gods verkiezende liefde. Daarom ging Paulus op zijn tocht door de wereld altijd eerst naar de synagoge.

Gods beloften zijn onveranderlijk. Hoe ze vervuld zullen worden, is niet aan ons om daarover stellige uitspraken te doen.

Landbelofte

Opmerkelijk is dat na kruistochten, pogroms en Holocaust het Joodse volk weer een eigen thuisland heeft gekregen in Eretz Israël (het heilige land Israël) en dat land ondanks alle oorlogen nog bezit.

De apostel Paulus spreekt in Romeinen 11:25 over een verborgenheid. Het grotendeels seculiere gehalte van het Joodse volk in Israël maakt de gedachte dat de beloften van God hun vervulling zullen krijgen tot een nog groter mysterie. Wat zouden we beter kunnen doen dan Paulus navolgen: Broeders, de toegenegenheid mijns harten en het gebed dat ik tot God voor Israël doe, is tot hun zaligheid.

wordt vervolgd

1. De afzondering van Israël

2. De beloften voor Israël

3. De kerk en Israël

4. De toekomst van Israël

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen