De kerk en Israël

Enerzijds tussen degenen die van gedachten waren dat God Zijn oude bondsvolk, de Joden, om hun eigen schuld heeft verstoten, anderzijds zij die geloofden dat God nog bijzondere beloften in de Schrift had gegeven voor het Joodse volk en dat voor de wederkomst van Christus nog een massale bekering van het Joodse volk te verwachten is. De laatste opvatting vinden we vooral bij de puriteinen en bij een aantal Nadere Reformatoren.

Vervangingsleer

Heeft God Zijn oude bondsvolk verstoten en is de kerk in de plaats gekomen van Israël? Leert de Schrift ons de vervangingsleer? Aan het slot van de Generale Synode 2007 van de Gereformeerde Gemeenten constateerde de preses dat de Gereformeerde Gemeenten afstand hebben genomen van de vervangingstheologie. De decennia daarvoor was wel de gedachte algemeen dat Israël als symbolisch volk had afgedaan. Er bleven echter altijd wel mensen in onze gemeenten die geloofden dat God nog bijzondere beloften voor het Joodse volk zou vervullen. Daarbij wordt terecht vaak gewezen naar de vroegere predikanten ds. Fransen en ds. Fraanje.

Maar er zijn ook recentere voorbeelden van te geven hoe de Heere soms op een bijzondere wijze daarvan overtuigde. Ik denk dan aan wijlen ds. W.C. Lamain. Hij was er in 1942 vanuit de pastorie aan het Mijnsherenplein in Rotterdam getuige van hoe een Joods gezin met een pas negen uur geleden geboren kindje door de politie werd gearresteerd en afgevoerd. Lamain zag hen nooit weer terug. Hij vroeg zich zuchtend af: Hebben de Joden meer ernstig gezondigd dan wij? De volgende dag gebruikte hij de maaltijd bij een diaken in Ouddorp voorafgaande aan een preekbeurt daar. Aan tafel las de gastheer Romeinen 11. Ds. Lamain getuigt daarvan: ‘Nooit, nee, nooit in mijn leven heb ik dat hoofdstuk gehoord als op dat ogenblik’. Het verwondde zijn ziel, maar het vijftiende vers gaf hem ook hoop in zijn hart: ‘Want indien hun verwerping de verzoening is der wereld, wat zal de aanneming wezen, anders dan het leven uit de doden?’

Ik wijs in dit verband ook op de stimulerende gedachten van wijlen ds. R. Boogaard, die eens stelde dat een positieve toekomstverwachting voor Israël niet maar een visie is van hobbyisten of Israëlfans, maar dat het een zaak is die gegrond is in Gods Woord.

Geen twee wegen

Is er dan voor Joden een andere weg tot het heil dan voor christenen uit de heidenen? Gaat God met ieder zijn eigen weg, een weg voor Israël en een weg voor de kerk? Vraagt God van de Joden trouw aan de Thora (de vijf boeken van Mozes) en de daaruit gedestilleerde ge- en verboden? Maar van de christenen vraagt Hij geloof in Jezus Christus. Zo zouden beiden op weg zijn naar het komende Koninkrijk, ieder op zijn eigen wijze. Dat leert ons Gods Woord echter niet. Er is buiten Christus geen zaligheid, noch voor een Jood, noch voor een heiden. ‘En de zaligheid is in geen ander; want er is ook onder den hemel geen andere naam, die onder de mensen gegeven is, door welken wij moeten zalig worden’ (Hand. 4:12).

Evangelieverkondiging

Ligt er dan wel een taak voor de kerk? God zal toch Zelf wel zorgen voor de vervulling van Zijn beloften? Nee, juist het feit dat de Joden aangaande de verkiezing beminden blijven om der vaderen wil (Rom. 11:28) en dat de Heere hen natuurlijke takken van de olijfboom blijft noemen, moet ons bezetten met een hartelijke bewogenheid over het heil van de Joden. Hoe zullen we dat anders gestalte kunnen geven dan voor het werk onder hen te bidden en hen met liefde ervan proberen te overtuigen dat Jezus Christus de Messias is?

slot volgt

1. De afzondering van Israël

2. De beloften voor Israël

3. De kerk en Israël

4. De toekomst van Israël

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen