Jouw vragen

Vandaag de dag kom je nogal eens mensen tegen, ook in de kerk, die de drukte, de onrust en de stress in hun leven te lijf gaan met yoga en mindfulness. Zo hopen ze meer innerlijke rust en evenwicht te krijgen. Een van jullie vroeg me hoe onschuldig deze dingen zijn. Kun je zeggen: Baat het niet dan schaadt het niet?

Mensen doen aan mindfulness om verlost te worden van hun gepieker en hun stress en zich zo beter te gaan voelen. Om dat te bereiken worden er aandachtsoefeningen gedaan, die erop gericht zijn om je volledig bewust te zijn van wat je ervaart, voelt en denkt, zonder daar meteen op te reageren. Het zal je niet verrassen dat hier meditatietechnieken aan de te pas komen. Ik las van een deelnemer die op deze manier vooral geleerd had met zijn of haar eigen onhebbelijkheden te leven.

Een voor mij als leek vergelijkbare manier van zoeken naar innerlijk evenwicht is yoga. Ook hier gaat het om luisteren naar je eigen lichaam, om bewustwording, om zien en voelen wie je werkelijk bent. En dat zowel lichamelijk als mentaal, emotioneel en spiritueel. Het verstoorde evenwicht, de verstoorde innerlijke balans, moet zo hersteld worden. Zodat een mens met innerlijke kalmte en ontspanning leven kan en alle zorgen en spanningen het hoofd kan bieden.

Het zegt veel dat hier in onze tijd zo veel aandacht voor is. Kennelijk wordt menigeen in de tredmolen van het bestaan opgejaagd en door onrust gekweld. Het is ook opmerkelijk dat mensen dan toch weer vragen naar ”spirituele bronnen”. De seculiere wind is kennelijk menigeen te kil en te snijdend. Het komt aan op leven met aandacht, met meditatieve stilte, om niet ten on der te gaan aan alle druk, alle lasten, alle haast en vluchtigheid.

Op welke leest zijn yoga en mindfulness geschoeid? Heeft het eerste een onmiskenbaar hindoeïstische achtergrond, het tweede is afkomstig uit het boeddhisme. Nu zal menig beoefenaar ervan zich dat misschien am-per bewust zijn. Toch is het daarmee nog niet onschuldig. En kun je volgens mij hier dus niet van beweren: Baat het niet, dan schaadt het niet. Er zit duidelijk een spirituele, geestelijke kant aan deze wegen naar innerlijke rust. En de oefeningen die je aandacht moeten versterken of ontspanning moeten geven, zijn niet los te zien van de achterliggende gedachten over het goddelijke, over onszelf en over wat echte rust en wat ware innerlijke vrede is.

Belangrijk om te zien is dat deze manieren om rust te vinden een mens terugwerpen op zichzelf. Maar hoe zouden we dáár de rust vinden? Of het nu yoga of mindfulness betreft: het zijn manieren van zélfverlossing. Voortgekomen uit de dienst van andere goden, die een mens leeg en verloren laten. Terwijl het Evangelie juist de verlossing door een Ander verkondigt: de Verlosser van zondaren, Jezus Christus. Dé rust vind je alleen in Hem.

Dat meditatie en aandachtig leven heilzaam zijn, weten we. De Schrift zelf en de rijke christelijke traditie die daaruit voortgekomen is, zijn er vol van. De weg die daarin gewezen is, is deze: „Immers is mijn ziel stil tot God, van Hem is mijn heil” (Psalm 62). Hij schonk het heil in Zijn Zoon, Die dé Weg, dé Waarheid en hét Leven is. Wie andere wegen verkiest, verdwaalt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen