Ds. K. Klopstra: Dienen op twee continenten

Reliëf

Dat preken reliëf moeten hebben, besefte ds. K. Klopstra pas later. Als kind kwam hij in de gereformeerde kerk echter wel in aanraking met dergelijke prediking. ‘Ik ben gereformeerd opgegroeid. In mijn kindertijd hadden we ds. Hellinga, hij bepaalde je bij de eeuwigheid. Hij sprak over hemel en hel, iets dat je in die tijd in de Gereformeerde Kerken weinig meer hoorde. Men noemde hem wel eens – geheel ten onrechte – een hel-en-verdoemenis-prediker. Als kind deed deze prediking mij iets. Daar is denk ik het zaad gelegd voor het predikantschap. In het laatste jaar van de basisschool mocht ik een boek uitzoeken uit de christelijke bibliotheek. Ik vond Snuf de hond van Piet Prins toen helemaal geweldig, maar toch koos ik voor De Christenreis van John Bunyan. Dat werd in onze kringen in die tijd niet meer gelezen, maar volgens mij was dit boek voor mijn oma wel belangrijk. De stad Verderf sprak erg tot de verbeelding, maar ook zijn verdere reis naar de Hemelstad.

Tropen

Gedurende de middelbareschooltijd was Klaas Klopstra een zelfstandige jongen, die vaak alleen zijn weg zocht. ‘Ik ging in mijn vrije tijd de rietlanden in, polsstokspringen.’ De overtuigingen uit zijn kindertijd raakten naar de achtergrond, maar het besef dat er iets niet goed zat, ging mee. Hoewel dit in de kerk niet bevestigd werd.

Klopstra ging ‘tropische bosbouw’ studeren en deed verschillende stages in de tropen. ‘Dit waren vormende jaren. Ook in theologisch opzicht. Ik las Francis Schaeffers The great evangelical disaster en leerde dat zodra je aan Genesis 1-3 gaat sleutelen, alles in elkaar stort. Ook las ik C.S. Lewis.’ In die periode leerde hij zijn huidige vrouw, Cora kennen. ‘Hierdoor ging ik bij ds. R. van Kooten naar de kerk. Die prediking sprak persoonlijk aan. Dat vond ik in eerste instantie soms confronterend, maar dat ging al snel over in waardering voor de eerlijke Schriftuitleg. Toen kwam het besef dat ik predikant moest worden. Hoewel ik van plan was om in Wageningen nog twee jaar te studeren, is het daar niet meer van gekomen. Dominee Van Kooten heeft dit goed opgepakt. Hij gaf ruimte aan de roeping, ondanks mijn gebrek aan theologische kennis. Opnieuw volgde ik de belijdeniscatechese; nu bij hem, terwijl ik reeds in de gereformeerde kerk belijdenis deed.’ De Heere hielp door de studie heen, ook het struikelblok van de talen werd genomen. Voor Klopstra een bevestiging van zijn roeping.

Gemeente

‘In ’99 ben ik predikant geworden van Nieuwland en Oosterwijk, twee gemeenten die bij elkaar liggen. Twee kleine gemeenschappen, waar ik tot 2004 predikant was. Toen raakte ik 95% van de gemeente kwijt. Aan de PKN-kerkorde kon ik mij niet onderwerpen. De vormende vicariaatsperiode bij ds. Van der Bas was hierop van invloed. We spraken veel over deze dingen. Mijn kerkenraad wilde voor een aanzienlijk deel de lijn van de Gereformeerde Bond volgen, twee jaar lang spraken we er telkens een uur over door tijdens de kerkenraadsvergaderingen. Uiteindelijk bleef ik met zo’n veertig gemeenteleden achter.’ De Hersteld Hervormde Kerk bood een steunfonds om predikanten zoals Klopstra in de periode na de scheuring op te vangen. Hij ondersteunde met pastoraal werk in Waardenburg. ‘In 2007 verhuisden we naar Elst, dat was een aanstelling in combinatie met IJsselstein en Leerdam. We hebben daar een mooie tijd gehad. Mijn vrouw Cora werkt heel verbindend.’

Overzee

Zending was nooit ver weg voor ds. Klopstra. ‘Ik zocht een vrouw die met mij naar de tropen wilde gaan. Toen ik Cora leerde kennen zei ze: ‘Als dat een roeping van God met je leven is, dan zal de Heere dat ook voor mij goedmaken. Ik hoop dat je het nooit zult doen vanuit hobby en interesse.’ Ik was gelijk weer verliefd op haar toen ze dit zei. Een vrouw als tegenover, die van je vraagt om te reflecteren op je eigen motieven; dat heb je nodig. In 2002 klopte de Gereformeerde Zendingsbond (GZB) bij ons aan voor de functie van Bijbelschooldocent in Eldoreth, Kenia. Afrika trok best wel. Toen ik uitlegde wat mijn probleem was met Samen op Weg, ging daar echter een deur dicht. Achteraf zei Cora wel: ‘Nu weet ik dat het een keer gaat komen.’ Voor de familie Klopstra was zending dus nooit ver weg, het speelde op de achtergrond als vraag mee in hun leven. In 2004 werd de predikant gevraagd om samen met Aart Willem Saly uit Soest de zendingscommissie op te zetten. ‘Stichting Stephanos klopte bij ons aan. Het werk voor de RPC waarin ds. Oomen participeerde hoorde volgens hen meer bij een kerk dan bij een stichting. Via stichting Stephanos hebben we toen geregeld dat ik daar ging lesgeven, zodat het een studiereis werd. Twee jaar later probeerde de Zending Hersteld Hervormde Kerk (ZHHK) daar een Bijbelschooldocent aan te stellen. Sommige predikanten vonden het een interessant idee, maar als puntje bij paaltje kwam zeiden ze ‘nee’. Zelf kon ik toen niet, door omstandigheden in de gemeente van Elst. Nadat ik vier jaar in Elst stond, heb ik aangegeven bij de commissie zending (ZHHK) open te staan voor een beroep naar deze functie. Bij het werk aan een Bijbelschool ligt mijn hart. 'De Afrikaanse manier van denken lijkt aan te sluiten bij die van mij.’

De periode in Malawi was niet in alle opzichten eenvoudig. Aan de Bijbelschool lag voor mij het accent op de vakken Nieuwe Testament en preekkunde. Dat was fantastisch mooi werk. Afrikaanse mensen hebben niet geleerd om begrijpend te lezen. Men leest dus een gedeelte voor in de kerk en gaat vervolgens over een kernwoord preken, bijvoorbeeld het woord ‘bidden’ als dit voorkomt in de tekst. Aan de Bijbelschool leerden ze nu echter zelfstandig de Bijbel te begrijpen en zich voorbereiden op de prediking. Dat gaf ook zelfwaarde aan de studenten.’ Het echtpaar Klopstra leerde door de omstandigheden de Heere vertrouwen op Zijn Woord. ‘Als je een roeping hebt, dan zal de Heere dat ook waarmaken. Dan hoef je niet zelf aan de weg te timmeren. Bij de eerste uitzending hebben we gemerkt dat de Heere alles doet op Zijn tijd en wijze. Hij opent wegen, anders loop je voor de Heere uit.’

Leren Luisteren

Inmiddels staat ds. Klopstra zeven jaar in de gemeente van Barendrecht, in combinatie met Leerdam. Prediking vormt zijn hoofdtaak, waarbij hij zorgvuldig leerde luisteren naar de tekst. ‘Preken is kijken wat er staat, dat heb ik van Van Kooten geleerd. Probeer afstand te nemen van je eigen gedachten en te luisteren naar wat de Heere hier te zeggen heeft. Van Ruler zei dat een preek wel eens een beetje uit het lood mag staan. Het Woord is altijd anders dan we met onze eigen gedachten kunnen vatten, zo krijgt de preek een scherp randje. Je vangt het niet in je denkvermogen, wie dat wel doet lijdt aan arrogantie.’ Klopstra leerde van Spurgeon een belangrijke les over het predikantenbestaan: wees jezelf.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen