De Kenienefokkers

„Je zou de geêuwziekte oak wel kriege, as je in mien plekke stieng", riep Klaos. „'k Hao sinds gistere geen load vettigheid of hartelijkheid geprove. Dat beroerde, suffe jong van m'n ­ 'k bedoel Jantje, d'n jongsten ­ most gistere om boodschappen bie Lies Viege en toen is dat nuchtere kalf de vetbonnen verlöre, 'k Hao z'n broekje zoo gerocht, dat de vonken d'r uutvloge, 'k hao m'n eige blind gezocht, tot 't donker wier, mar m'n bonnen binne en bluve kwiet. En zoodoende was 'k wel gedwonge, om vanmiddag m'n piepers in 't aerpelwaeter te soppen en daernet most 'k m'n mael doewe mit droag brood mit brune suker. Man, hou op, 'k bin zoo melig as 'n beschimmelde juttepere en 'k hao 't gevoel, of d'r 'n mierenist in m'n maege zit". „Neem m'n dan niet kwaelijk", zei Kees

„Neem m'n dan niet kwaelijk", zei Keesgoedig, „dan hao 'k niks gezeid. Dat is 'n leêlijke strop Klaos en daer kom nog bie, dat het tegenwoordig mit vet en butter toch al schroal overkomt".

„'k Zal es an m'n vrouwe vraege, of ze soms nog 'n bonnetje overhelt", zei Hans. „Want as je over 'n hortje peen mot gaen delve op 'n schepje brune suker, 'n lepel dunne strope of 'n snee zoete koeke, dan kan je op slag je ribben telle",

„'t Is 'n schraolen tied, jonges", begon Gerrit, „en noe je 't er toch over heit, 'k hao juust vandaege 'n mo^i plannetje bedocht. M'n moste mit z'n vuven 'n minke kenienen gaen fokke. Dan hao m'n van deze .winter tenminste wat hartelijks bie de aerpels en dan drieft d'r 'n oagje vet op de panne. Hoe dienke jule daerover?" „Geen slecht idee", riep Schele Piet, „'k

„Geen slecht idee", riep Schele Piet, „'k houwe wel van 'n boutje en ik vind dat m'n Gerrit z'n plan mar zoo gauw meugelijk uut moste voere".

„Jae, jae", zei Hans, „Gerrit is nog zoo stom niet. As m'n mit z'n vuven lederen aevend een bosje melkwiet, weêgblaeren of koalstronken uut 't land meebrienge, dat kost 't ons geen roaien duut. En as van 't najaer de sukerpeen en de beten gedolve worre, dan kanne m'n voorraed opdoewe voor de heêle winter".

„Ik voele d'r oak veul voor", riep Klaos, „dan hao m'n vet en vleisch zonder bon en dan hoef ik niet meer zoo te geeuwen, 'k Wou, dat 'k voor maarge al vast mar 'n vette ram in de panne had. Wat zou ik smulle!"

„'k Weet 't goed gemaekt, jongens", zei Kees, „'t plan is angenome en m'n tummere deze weke nog 'n paer flienke hokken. Ik hao nog wat planken stae en as jule thuus oak wat hout opscharrele, dan komt dat gauw genog voor mekaore. Maargenaevend pakke m'n de zaek trek an. Bie mien in 't schuurtje hao m'n de ruumte, gereedschap hao 'k in overvloed en dan zal je es zieje hoe gauw de fokkerieë op z'n poaten staet".

't Was m'n 'n drukte d'n aoren aevend bie Kees in 't schuurtje. Schele Piet kwam mit 'n ouwe deure en een paer schroatjes andraege. Klaos had de loap van 'n oud vaarkenskot ofgebroke, Gerrit had stilletjes 'n groate aerpelkiste meegesmokkeld en Hans kwam mit 'n krujewaegen losse rommel an en 'n rolletje iezerdraed voor de traelies. Kees wier mit algemeêne stemmen tot ar

Kees wier mit algemeêne stemmen tot architect benoemd, want die was ongetwiefeld 't handigste van alle vuve. En dat mot gezeid worre, d'r wier flienk gesjouwd en toen d'r drie daegen verloape warre, toen stieng d'r een paer moaie rume kenienehokken, kant en klaer, bie Kees in 't schuurtje, 't Was een lust, om d'r naer te kieke. *„Ziezoo", zei Klaos tevree, „noe 't voorna

*„Ziezoo", zei Klaos tevree, „noe 't voornaemste nog: de kenienen. Dat zal 'n probleem worre, want dat goed is tegenwoordig stik dier en slecht te kriege, 't Beste is, dat m'n d'r mit z'n vuven op of gaen en dan mot ieder prebeere, 'n stik of zes van die jonge spriengers op de kop te tikke. En dienk d'r om, jongens, laet geen rommel in je handen douwe, mar koapt kenienen van 'n weke of zesse en van 't goeie soort. Affijn, dat hoef ik je niet te verteile, je binne geen kinders meer. Ik gae strakjes naer Jan Lepel, die heit 'n renne vol van dat spul zitte. Gae joe dan nog es even bie Krien Blokstaert an. Piet. Die fokt d'n lesten tied Vlaamsche reuzen, zeldzaem graote monsters. Ze binne wel niet goedkoap, mar ik verzekere je 't is goeie waer voor je geld".

„Dan wee tik oak nog 'n adres", riep Gerrit. „Leen Spene van 'De Kaele nikker' heit verlee naejaer de eerste pries gehaeld in Oudurp op de tentoonstelling, omdat 'n 't zwaerste kenien ingestuurd had. 'k Pakke de fiets en 'k gae d'r trek op of'. „Weet je wat", zei Hans, „dan gae ik m'n

„Weet je wat", zei Hans, „dan gae ik m'n gelok es beproeve bie Merien Pikin. 't Is wel een zwak adres, want as 'n de kans kreeg, dan verkocht 'n je een jonge katte voor een halfwas kenien. Mar 'k bin gelokkig goed wakker en Merientje mot vroeg opstaen, om Hans in de luren te leggen".

En zoo trok 't heêle troepje d'r op uut, om de hokken gevuld te kriege.

En zoo waer, op 't leste van de weke spronge d'r bie Kees achter 't schuurtje dertig kenienen voor de traelies. Alle kleuren en tinten uut de kenienenwaereld kon je d'r anschouwe. D'r warre witte, zwarte, grieze, en bonte kenienen bie. 't Was beslist een aerdig gezicht en ze stienge mit d'r vuven wel een ure lang van d'n riekdom te genieten.

„'k Glaove zeker, dat Merien Pikin zes rammen in je viengers gestopt heit Hans", zei Schele Piet, „ze hao zukke dikke koppen. Dan heit dat smerige ventje je nog beet gehad, want hoe motte m'n dan laeter jongen fokke van dat soort, as d'r geen voedster bie is?"

„Loap naer de pompe", riep Hans kwaed, „hoe kan joe noe an de butenkante zieje, dat het zes rammen binne. Dan is joe wuuf oak 'n ram, want die hei een kop as 'n sleg­ ge"­

„Ho, ho! jongens, geen ruzie asjeblieft", zei Gerrit. „Maek noe geen heibel om zoo'n kleinigheid. Wat doet het d'r toe, of het voedsters of rammen binne. 't Voomaemste is, dat m'n deze winter een stikje vleisch op ons bord hao. Mar ik stae over wat anders te dienke. Jule wete net zoo goed as ik, dat hier in 't durp ieder naejaer zuvvel kenienen gestole worre. Arjaen Bobbel en Leun de Jatter loape noe al overal, rond te neuzen, waer de kenienehokken staen. As de beestjes over een paer maenden vet genog binne, dan kan je d'r zeker van weze, dat die smeeriappen op een goeie nacht de boutjes van achter de traelies pikke. En daer sleep ik lederen dag geen melkwiet of koalblaederen voor uut 't land en daer hao 'k m'n geld niet voor uut gegeve".

„Gerrit heit geliek, jongens", knikte Klaos, „an dat gevaer hao 'k nog nie gedocht. En toch motte m'n daer wel degelijk rekenieng mee houwe. Stel je voor, dat Kees op een ochtend de kenienen kwam voere en de hokken warre leeg. 'k Hoare Piet al raeze".

„Zou joe soms lache, as 't zoo was", riep Schele Piet. „'k Weet zeker, dat de kaarke te klein zou weze voor de verwaansingen en de uutdruksels, die joe d'r uut zou giete. Laete m'n mar eerlijk weze, m'n zouwe alle vuve een raore snuffert trekke. En daerom mot d'r wat op gevonde worre, dat die vervloekte kenienedieven geen haer van een vacht te pakken kriegen. „Dat 's makkelijk gezeid, mar hoe motte

„Dat 's makkelijk gezeid, mar hoe motte m'n dat ansteke?" vroeg Kees. „Ik kan die groate hokken niet in 't schuur

„Ik kan die groate hokken niet in 't schuurtje zette. Dat is veul te klein, daer hao 'k geen plekke voor. En daer kom nog bie, dat stienkt zoo meraekels, dat 'k de geite wel een gasmasker op kan zette. Daer komt dus niks van.

„En toch mot d'r wat op gevonde worre", begon Hans. „As m'n es een goeie waekhond kochte, om 's nachts een oagje in 't zeil te houwe. Geen prul, mar een beste waeker, die 't halve durp wakker maekt, as d'r onraed is".

„Dat zou een best middel weze voor iedere kenienefokker, behalve voor mien", antwoordde Kees. „Je weet, m'n buurman heit zoo'n beroerde keffer an de ketting legge. Dat mormel blaft soms heêle nachten tegen 't maentje en in 't begin had 'k daer vreêselijk veul last van. Mar een mens went overal an en daerom slaep ik tegenwoordig rustig deur. D'r is geen hond op heel de waereld, die mien 's nachts wakker blaft en m'n vrouwe net zoo min".

„'t Is jammer, dat je geen electrisch licht heit", zei Klaos, „want dan wist ik een prachtig middel, om de dieven onschaedelijk 'te maeken. Weet je nog, dat d'r een paer jaer geleje zuvvel hoenders gestole wiere in 't durp? Toen heit Jan Plume een draed an 't deurtje van de hoenderrenne laete maeke en as d'r mar eên 't gaes anraekte, dan gieng d'r in huus een belletje. Dat waarkte uutsteekend, want op een nacht wier Jan uut bed gebeld en toen 'n as de weergae naer buten vloog had 'n Arjaon Bobbel bie z'n lurven. Die zat d'r vies tussen, weetje 't nog? Hie heit toen een weekje motte bromme".

,,Je brieng m'n ineens op een idee", schreeuwde Kees, „jongens, ik weet al wat 'k doewe. Luustert es goed. Ik spanne lederen aevend, voor 'k naer bed gae, een dun. touwtje over 't paedje, dat langs de hokken loapt. En an ieder deurtje en desnoods an de traelies maek 'k oak een paer touwtjes vast. Die bind 'k netjes an mekaore, op zo'n meniere, dat een dief in 't donker altied tegen eên van die touwtjes an loapt. Het uuteinde steek ik onder 't raem deur en dat knoap 'k om den hals van een flesse, die 'k vlak voor de bedstee op een stoel zette. En de rest is zoo klaer as een klontje: Arjaon Bobbel en Leun de Jatter komme op een nacht, om onze kenienen te roave. Ze loape tegen eên van de touwtjes an, de flesse kantelt en valt mit veul bombarie op de grond. Ik bin op 't eige oagenblik klaer wakker en natuurlijk drie tellen laeter buten. Hoe vinde jule dat plan?"

„Zeldzaem, zeldzaem!" brulde Piet. „Butengeweun!" lachte Klaos en oak Gerrit en Hans vonde 't middel handig bedocht.

„'k Zou d'r maargenaevend mar daedelijk mee beginne", zei Hans. ,,De kenienen binne tegenwoordig zoo priezig, dat de dieven geeneens geduld hao, om tot 't naejaer te wachten".

„Dat is goed bekeke", riep Kees. Hie gieng even in 't schuurtje en kwam terug mit een kloene vliegertouwe. Mit d'r vuven wjer 't moaie plan gewikt en gewoge en eindelijk warre ze 't eens hoe de touwtjes het beste bevestigd moste worre. Ziezoo, de kenienen zatte voortan veilig, en mit een gerust harte gienge ze naer huus.

Kees was een wonder precies ventje en iederen aevend stieng de flesse as een trouwe wachter op een stoel naest z'n bed. Kees had het volste vertrouwen in z'n vernuftige alarm­wekker en hie gieng noait gerust slaepe, of hie most z'n eige overtuugd hao, dat het mecaniek secuur waarkte.

Een paer weken warre voorbie gegaen, zonder dat d'r wat biezonders gebeurde. Mar eens op een nacht, daer had je de poppen an 't dansen. Mit een schok wier Kees wakker en oak z'n vrouwe zat in drie tellen plat op 't gatje in bed. „Kees, Kees, de flesse is gevalle, gauw, gaet d'r op an, anders is het te laete". Kees stieng mit eêne sprong naest de bed

Kees stieng mit eêne sprong naest de bedstee en was in een ommezien bie de achterdeure. Voorzichtig en toch een beetje zenuwachtig schoof 'n de griengel weg, greep in z'n haest nog gauw de sliepplanke uut het achterhuus en keek deur een harre naer de hokken, 't Was een beetje schemerachtig, want het maentje gieng juust onder. Hie hoarde de keniene driftig deur 't hok sprienge en toen z'n oagen een weinig an 't halfduuster gewend warre, zag 'n tot z'n groate schrik een groaten hond, die prebeerde in te breken in eên van de hokken, 't Monster stieng op z'n achterpoaten en rukte woest an de plokke, zoodat het hok d'r van schodde.

„Dat is vast dat smerige ondier van Leen Sproete", schoot het as bie ingeving deur z'n hersens, „die loeder heit verlee weke bie Jan Lepel acht kenienen doadgebete en noe bin ik zeker an de beurte. Mar dat zal je slecht bekomme".

Kees liep op z'n teênen naer de hokken en d'n hond was zoo in z'n spelletje verdiept en jankte zoo woest en bloeddorstig, dat 'n daer in 't minst geen erg in had. Mit twee handen zwoaide Kees de sliepplanke in de hoagte en gaf d'n hond een slag in z'n lenden, dat 'n dubbel onder 't hok vloog. Dat gaf een spektaekel midden in de nacht. Sjonge, wat gieng dat beest te keer, want de klap was goed raek. Mar Kees vond het nog niet voldoende. Voor dat de roaver goed en wel op z'n poaten stieng, had 'n de tweede poeier al te pakken boven op z'n kop. Van angst vloog het dier tussen Kees z'n beêne deur en die zag net kans om een derde klap uut te deêle en toen het slachtoffer jankend en suf van de piene midden deur de aerpels de vlucht nam, goaide Kees in z'n drift de planke precies tegen de achterpoaten. Een kilometer vaorder hoarde Kees nog het klaegende gejank.

„Ziezoo", zei 'n lachend en hoagst voldaen over z'n heldendaed, „die komt voor de tweede keer niet meer terug. Die heit z'n buuk vol". „Stel je noe es voor,; dat ik dat middel mit

„Stel je noe es voor,; dat ik dat middel mit die flesse niet uutgevonde had, dan had 'k maargenochend dertig doaie kenienen op kanne raepe", riep Kees trots, toen 'n weer bie z'n groatje in de bedstee stapte. „Schele Piet wou gisteraevend m'n uutvinding nog kleinere en hie zei minachtend, dat het toch niet hielp. Mar dat is noe dudelijk gebleke. Hie heit het an de flesse te danken, dat 'n deze winter een kluufje op z'n bord kriegt". En Kees sliep in mit 'n tevreeë lach op z'n gezicht.

Toen ze d'n aoren aevend mit d'r vuven bie mekaore stienge, vertaalde Kees in geuren en kleuren z'n nachtelijk aeventuur. „Noe gae 'k toch oak gloave, datje een ver

„Noe gae 'k toch oak gloave, datje een vernuftige vent bint", zei Schele Piet eerlijk en voortan stelde Piet een onbegrensd vertrouwen in Keese z'n uutvinding. Hie had d'r thuus noait over gepraet en 't spreekt van zelf, dat d'r op straete of op de Koaie oak geen woord over gerept wier. Ze hadde van te voren mit d'r vuven ofgesproke, dat het een geheim zou bluve en dat was te begriepen. Stel je voor, dat 't heêle durp wist, hoe Kees Klompe deur middel van een onnoazele flesse de kenienedieven kon snappe. Of, wat nog erger zou weze, as Arjaond Bobbel en Leunus de Jatter d'r achter kwamme, hoe dat 'dievevalletje' precies waarkte, dan warre de kenienen op een goeien dag toch nog foetsie. Al zette Kees honderd flessen voor z'n bed

Al zette Kees honderd flessen voor z'n bed neer en al bond 'n d'r tien kloenen vliegertouwe an vast, die twee smeeriappen wazze gehaoid genog, om dat vernuftige mecaniek onschaedelijk te maeken. Nee, de vuuf vrienden hieuwe d'r mond

over de uutvinding en toen het voorval mit den hond beweze had, hoe secuur de zaek waarkte, toen had Kees z'n kammerao's nog es goed op 't harte gedrukt, toch vooral 't geheim van de flesse an geen mens te verklappe. „Daer kan je verzekerd van weze", had Schele Piet gezeid, „want je snapt wel, dat m'n alle vuve de komende winter ons boutje niet wille misse". Op een zondagmiddag zat Piet mit z'n

gezin an taefel. Hoe 't kwam weet ik niet meer, mar al gauw begon d'r een praetje over kenienenfokke. Piet zat vreêselijk op te scheppe over de zes Vlaemsche reuzen, die hie bie Krien Blokstaert gekocht had. „Je kan van Ouddurp tot De Plaete gaen zoeke", riep 'n trots uut, „mar zukke zeldzaeme monsters kom je nerges tegen. Ze groeie as koale en ze binne zoo vet as je moeder".

Dit leste zei Piet tegen Kees, z'n zeune, omdat die zoo ongeloavig zat te kieken, mit de bedoeling, om z'n vaoder een beetje te plaege. Daer had de kwaejoon nog al slag van.

,,As je 't niet geloaft, mot je mar gaen kieke", riep Piet driftig, „'k overdrieve geen greintje. En 't is geen wonder, dat je m'n woorden niet anneemt, want as je 't niet gezieje heit mit je eige oagen, dan is 't oak niet te geloave. As je voor 't eerste in 't hok kiekt, zou je zwere, dat d'r zes biggen in rond spronge, zukke monsters binne 't.

„Ho, ho, vaoder, je mot niet mit spek schiete", plaegde Kees. „'k Hao veriee jaere dat kenien van Leen Spene gezieje, waer 'n de eerste pries mee gehaeld heit en eerlijk waer, dat was een waereldwonder. Zoo groat in zoo vet binne die van joe heêlemaele niet, dat kan noait".

„Veriee jaere is noe niet", zei Piet kwaed, „mar op 't oagenblik mocht Leen Spene wensen, dat 'n zukke moaie beesten had as ik. Iedereen roept d'r over en lesten zei Jaop van Teune nog: „Zukke zie je nergens".

„'k Zou op de Kaoie mar niet te hard opscheppe over je kenienen", zei Kees.

„As Arjaon Bobbel of Leunes de Jatter, 't hoare of te weten komme, dan zit joe deze winter voor een leeg bord. Drie daegen gelee bin d'r bie Huub Kronkel nog twee gestole en van de daeders geen spoor te vinden".

Piet lachte geheimzinnig. „Laet ze mar komme", riep 'n, „op elk ure van de nacht. Ze kriege geen kans, om zelfs mar een stroatje uut 't hok te jatte. Nee Keesje, daer hao m'n terdege rekenieng mee gehouwe. As alle kenienen op 't durp gestole binne, dan zitte die van ons veilig achter de traelies".

Kees zag an z'n vaoders gezicht, dat d'r een geheim achter zat en hie wier brandend nieuwsgierig, om te wete, waerom juust de kenienen bie Kees Klompe geen kans liepe, om gestole te worren.

En Kees wist mar al te goed het middel om z'n vaoder an 't praete te kriege.

„Praetjes, vaoder, 'k geloave d'r niks van. As Arjaon Bobbel en Leun de Jatter het vannacht in d'r hoad kriege, om vannachtje kenienen in te pikke, dan binne je wonderdieren maargenochend spoorloos verdwene. D'r is geen mens gebore, die daer wat an verandert".

„En toch kriege de smeerlappen onze kenienen noait, noait te pakke", schreeuwde Piet driftig. „Meer kan 'k d'r niet over zegge, mar je kan d'r op an, dat de dieven een vule pupe zalle roake".

„'k Geloave d'r niks van", zei Kees onwillig, „dan zou d'r een wonder motte gebeure en zo onnoazel bin 'k niet, dat 'k zooiets anneme. Nee vaoder, as jule de kenienen niet zoo gauw meugelijk in 't schuurtje achter slot en griengel verhuze, dan ete jule mit Korsemisse geen bout".

„Wel, noe nog moaier", brulde Piet, ,dat brutaole jong geloaft z'n eige vaoder niet meer. Luuster dan es, koppig miraekel, dan zal ik je es uutlegge, hoe de vurke in de stele zit. Mar ik zegge je van te voren, zeit d'r geen woord over tegen een ander, want het is een geheim, begrepe?" „Ik kan zwiege as 'n doaie kikker", zei

„Ik kan zwiege as 'n doaie kikker", zei Kees, „vertel mar op". En Piet vertelde in geuren en kleuren de

En Piet vertelde in geuren en kleuren de uutvinding van Kees Klompe en hoe de flesse voor de bedstee een waerburg was tegen diefstal. Oak 't verhael over den hond van Leen Sproete kwam ter spraeke en Kees zat mit een ope mond te luustere. „Bin je noe overtuugd", zei Piet op 't leste

„Bin je noe overtuugd", zei Piet op 't leste tegen z'n zeune en Kees gaf daedelijk toe, dat Arjaon Bobbel en Leun de Jatter ongetwiefeld achter 't net zouwe visse. Mar de kwaejoon had op 't eige oagenblik

Mar de kwaejoon had op 't eige oagenblik een fijn plannetje gemaekt. Hie zou d'r maarge es mit Brammetje Pinne en Dries van Leen Kwibbe over praete. Jammer, dat het noe zondag was en daerom most 'n geduld hao tot den anderen dag. D'n aoren aevend nae de koffie vloog Kees naer de Koaie en zoo waer, Dries en Bram stienge d'r al.

„'k Hao goed nieuws", riep Kees al uut de vaorte, „d'r is waark an de wienkel. Kom

hier in dit hoekje staen, dan kanne m'n d'r es rustig over boame. En Kees vertelde de historie van de flesse, die iedere nacht bie Kees Klompe voor de bedstee stieng.

„En wat bin je noe van plan?" vroeg Brammetje op 't leste

„Wel joe lompe koekoek", riep Kees, „snap je dat nog niet? M'n gae vanaevend as Kees Klompe goed en wel onder de wol lei, de flesse omtrekke. Hoe vinde jule dat plan?"

„Prachtig, prachtig", lachte Dries, en hie danste in de rondte van de leut.

„Dat is noe es wat biezonders", riep Bram, „daer kanne m'n lol van beleve. Hoe laete gae m'n d'r op of?"

„Kees Klompe gaet om half tiene al naer bed, dus as wiele om half elve present binne, dan snurkt 'n al as een os. Ofgesproke? Zurgt datje op tied bint".

Kwart over tiene liepe de drie jongens over den Baggerdiek, waer Kees Klompe weunde. 't Was al knap donker en voor 't gemak had Brammetje een zaklantaern meegebrocht.

„Weet je, wat m'n doewe", begon Dries. „M'n legge voor de achterdeure bie Kees Klompe een staepel doornetakken. Gijs Dukel heit van 't voorjaer z'n doornehegge gekapt en dat stekelige goedje leit altied nog an de kante van den diek. Dat is mar een klein endje van Kees Klompe vandaen. As Kees in z'n drift naer buten stürmt, dan bluuft 'n in de doorns steke. 'k Weet zeker, datje nog noait zo gelache heit". Al gauw hadde de deugnieten den hoap

Al gauw hadde de deugnieten den hoap doorns bereikt. Voorzichdge zochte ze ieder een paer flienke takken uut en toen slope ze op d'r teênen naer 't huus van Kees Klompe.

De doorns wiere in een halve boog om de achterdeure geleid en toen liepe de kwaejongens stilletjes naer de kenienehokken. „Ziezoo", zei Kees, „noe zal m'n eerst es goed ofspreke. Ik zal an 't touwtje trekke en jule gaen al vast achter die alebessen zitte. Waer is je zaklantaern. Bram? Kiek, hier hei je al een touwtje en noe vooruut jongens, naer je plekke, 't Spul gaet beginne. Dries en Bram krope achter een aelebessebos en toen ze goed en wel zatte, gaf Kees een snok an 't touwe en hie hoarde binne 't huus vaeg het geluud van iets, dat mit een plof omviel.

„Kees, Kees, wordt wakker! De flesse, de flesse valt. Gauw, gauw, anders is 't te laete!"

De jongens hoarden gestommel en rumoer in 't huus. D'r kwam iemand op een drafje den trap of, de griengel van de achterdeure wier mit een schok opzieje geschove en woest wier de deure open gesmete.

„Schoelje, smerige dieven, bandieten, 'k zal je de hersens inslaen", brulde Kees Klompe bie voorbaet en hie rende de kante van de kenienehokken op. En toen had je 't lieve leven gaende. „Au, au, m'n poat, m'n knieje! Wat is dat

„Au, au, m'n poat, m'n knieje! Wat is dat noe! Au! au!" brulde de aarme kaerel. En dat was heus geen wonder, want hie was op z'n bloate voeten zoo in een hoap doorns terecht gekomme, dan is dat niet bepaeld een plezierig gevoel.

Z'n vrouwe die boven voor 't open raem stieng, merkte daedelijk, dat d'r wat gaende was. Ze vloog naer 't achterhuus en daer kwam d'r man al an gehikkeld. „Wat is d'r an de hand", vroeg groatje,

„Wat is d'r an de hand", vroeg groatje, „waer binne de kenienen, wat is 't er gebeurd?"

„De kenienen", gilde d'r man, „'k geve d'r niet om, al sterft den lesten, au, au!" De vrouwe stak een klein olielampje an en

De vrouwe stak een klein olielampje an en toen zag ze 't. Kees z'n voeten zatte onder 't bloed en toen ze goed keek, zag ze, dat d'r een groaten doorn in z'n kleine teê zat.

„As 'k wist, wie m'n dat gelapt heit", brulde Kees, „die leefde geen seconde meer. Kiek toch es naer m'n knieën, die binne zoowat lurp van de doorns".

Hie had zoo veul mit z'n eige te stellen, dat 'n an de kenienen niet meer docht. Mit een paer doeken om z'n knieën en z'n voeten gieng hie weer naer bed, raezend van kwaedheid en van de piene. Z'n vrouwe was echter zoo verstandig, om eerst mit het lampje naer buuten te gaen, om es bie de hokken te kieke.

Toen ze zag, dat daer alles in orde was, kroop ze oak onder de wol. De drie kwaejongens hadden van achter de

De drie kwaejongens hadden van achter de aelebessen aolles gehoard. Wat hadden ze 'n lol. Druk praetend en lachend over d'r aeventuur gienge ze naer huus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen