Tafelgesprekken

Welkom aan tafel in huize Jan Steen. Schuif gerust aan, we schikken wel wat in.

Eerst even een voorstelrondje. Aan het hoofd van de tafel –symbolisch dan, want we hebben een ronde eettafel– zit Jan, de liefste en beste programmeur van de wereld. Rechts van hem zit Reinout, in de kinderstoel. Hobby’s: de vaatwasser uitruimen, in keukenkastjes rommelen en eten. Links van Jan zit Abel, onze kleuter. „Een echte praatmachine”, zegt hij van zichzelf. En inderdaad, hij ratelt totdat hij rond zeven uur er bijna letterlijk bij neervalt. Dan is het acuut bedtijd.

Naast de praatmachine zit de moeder de vrouw: liefhebber van taal, huisvrouw en vanaf vandaag columnist. En daarnaast Jolijn, onze peuterpuber. O wacht, waar is Jolijn? „Jolijn?!” Ah, ze zit in een hoek van de kamer met de duplo te spelen. „Jolijn, kom eens aan tafel! We zijn aan het eten!” En dan hebben we onze oudste nog, Martha. Die hangt momenteel ondersteboven op haar stoel. Ik vermoed dat er een opengeslagen boek op de grond ligt. Maar hé, zij heeft in ieder geval haar bord leeg. Dat kun je van de anderen niet zeggen. Borden leegeten gaat hier eigenlijk alleen vanzelf als er pannenkoeken op liggen. Maar vandaag heb ik het gewaagd om rijst te koken. En dus hebben we als ouders al onze overredingskracht nodig en blijven de conversaties steken op het niveau van: „Daar komt een vliegtuig! Hap, naar binnen!” Met weemoed denk ik op dit soort momenten terug aan de filosofische tafelgesprekken op de studentenvereniging. Of aan het natafelen in ons studentenhuis, waarbij we elkaar soms in het hart keken. Of aan de levendige discussies thuis, waar de woordgrappen en de argumenten ons om de oren vlogen. Maar ik vervul mijn moederrol met verve: „Wat voor hap is dit? Een eend? Oké. Kwaak, kwaak... Hap, in de vijver! Goed zo!” Tussendoor snel zelf een hapje, en weer door. „Wat komt er nu? Een brandweer? Tètuuu, tètuuu, doe de deur van de kazerne maar goed open.” „Maar een brandweer zet zijn sirene alleen aan als hij op weg is naar een brand, niet als hij teruggaat naar de kazerne”, protesteert Abel. Ik glimlach. Het komt vast wel goed met die diep zinnige gesprekken hier aan tafel. Nog even een paar jaar doorbijten.

NELINE IS GETROUWD EN MOEDER VAN MARTHA (6), ABEL (4), JOLIJN (3) EN REINOUT (1)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen