Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Koesteren

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Koesteren

2 minuten leestijd

Na de meivakantie is het zover. Mirthe gaat naar de basisschool. Zelf kan ze haast niet wachten en telt ze de nachtjes al bijna een jaar. Ik moet vooral even slikken bij het idee.

Opvoeden is loslaten, leert de theorie. Nu leert de praktijk het me ook. Linde, die haar tienerjaren heeft bereikt en steeds vaker even alleen op haar kamer wil rommelen. Luuk, die zelf zijn brood smeert…

De kinderen groeien op en ik kijk naar hen, en ik vraag me af waar de tijd blijft. Heb ik de belangrijke momenten wel genoeg gekoesterd? peins ik. Ik weet eigenlijk niet eens wanneer de laatste keer was dat ik Linde optilde en ronddraaide door de kamer. Zoals je eigenlijk vaak niet weet wanneer iets een laatste keer is. Het is goed om mezelf daaraan te herinneren. Als ik niet zo veel zin heb om ’s avonds voor te lezen. Of als er een kind om zes uur ’s morgens enthousiast naast mijn bed staat te springen. Dan helpt het besef van de tijdelijkheid van zo’n fase. Soms is die zomaar ineens voorbij. En natuurlijk, met alle uitdagingen die het moederschap meebrengt is het soms ook heerlijk dat dingen niet altijd duren. De nee-fase bijvoorbeeld. De gebroken nachten. Of de heuvelachtige weg van zindelijkheidstraining.

Die liet ik met liefde achter me. Maar het geeft me ook een beetje een treurig gevoel. Als een vreemd wiebelen van verlangen naar nieuw en weemoed over wat was.

En nu gaat Mirthe bijna naar school. Bijna elf jaar lang had ik overdag een kleintje thuis. En toen het werk afgelopen jaar steeds meer tijd ging vragen, was de verleiding groot om uit te kijken naar ”dagen voor mezelf”. Toch wilde ik het heel graag niet zo zien. Wilde ik liever bewust genieten van de dagen thuis. Memory spelen, samen was opvouwen, speeltuintjes aflopen. En dat doen we dan ook, nog eventjes. Ondertussen koester ik de dagen stilletjes. Nog één vakantie, en dan is het zover. Deo volente.

Dit artikel werd u aangeboden door: Terdege

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 25 februari 2025

Terdege | 136 Pagina's

Koesteren

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 25 februari 2025

Terdege | 136 Pagina's