Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Persoonlijke Herinnering 19

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Persoonlijke Herinnering 19

4 minuten leestijd

In de maand oktober van het vorige jaar overleed ds. W.C. Hovius. Hij mocht de leeftijd bereiken van 86 jaar. Jarenlang was het een bekende en gezaghebbende predikant in de Hervormd-Gereformeerde kring.

Ik had het voorrecht tientallen jaren met hem op te trekken in allerlei verband van organisaties binnen de gereformeerde gezindte (ik noem de bekendste van die, de SRP en de SGP). Een gedreven mens, met grote denk- en werkkracht. Het was duidelijk dat hij voor zijn opvattingen en standpunten oprecht zocht naar verankering in de Heilige Schrift en onze belijdenisgeschriften, waarbij hij zijn verbondenheid aan de traditie van Reformatie en Nadere Reformatie helder liet blijken. In de loop der jaren deden zich uiterst moeilijke momenten voor, die hem soms te veel werden, maar hij streed met open vizier met argumenten en nooit gericht tegen personen. Zeker, een strijdbaar en pittig karakter, maar integer en samenbindend.

Hij had nog maar kort preekbevoegdheid en zou voor het eerst als ‘beginnend kandidaat’ voorgaan in de Hervormde gemeente van Blauwkapel – Groenekan. Het moet ergens rond 1960 zijn geweest. Nóg zie ik hem achter de bekende dienstdoende ouderling D.E. de Kruijff binnenkomen. De Kruijff in de kracht van zijn leven, een forse gestalte met een gebruind gelaat, met achter hem aan een ietwat tengere gestalte van de jonge kandidaat. Het verschil was groot, maar voor het mogelijk ontstaan van meewarige gevoelens was geen ruimte. Want zodra kandidaat Hovius aan het woord kwam, vielen zijn talenten snel op. Sprekersgaven verbonden aan een indringende boodschap. Ik herinner mij nog goed hoe ik onder de indruk naar huis ging.

Een paar jaar later hoorde ik hem in Delft doordeweeks voorgaan in een zogeheten anti-kermisdienst. In de week waarin gewoonlijk in Delft op de markt voor de deur van de Nieuwe kerk kermis werd gehouden, belegden de Hervormd-Gereformeerde wijkkerkenraden twee doordeweekse diensten als tegenwicht. Ds. Hovius, naar ik meen toen al predikant in zijn eerste gemeente Nieuw – Lekkerland, was gevraagd te komen preken in de bomvolle historische Oude Kerk. Tekst was uit Psalm 84: 11: Want één dag in Uw voorhoven is beter dan duizend elders; ik koos liever aan de dorpel in het huis mijns Gods te wezen, dan lang te wonen in de tenten der goddeloosheid. Onvergetelijk!

Enkele jaren geleden zaten ds. Hovius en ik in een pauze van een vergadering bijeen. We hadden het over de Hervormde gemeente van Maartensdijk. In het verleden was hij er wel voorgegaan. Hij had herinnering aan een ouderling van die gemeente met wie hij iets unieks meemaakte. Het verhaal kwam er in geuren en kleuren uit.

Het was zo ongeveer zijn derde dienst nadat hij de bevoegdheid had ontvangen in gemeenten voor te gaan. Hij werd opgebracht door ouderling Bos, een eenvoudige tuinknecht, die in 1933 ouderling werd. Hij heeft dat ambt bekleed nagenoeg tot aan het jaar van zijn sterven, 1972. Over deze man zijn heel wat markante verhalen bekend, tot de dag van vandaag. De ouderen in onze gemeente spreken nog altijd (en terecht!) met achting over hem. Hij was nergens bij opgevoed, maar van Godswege ‘als een vuurbrand uit het vuur gerukt’. Een man met een beminnelijk karakter, die een stempel zette op het kerkelijke leven. Hij had voor iedereen een vriendelijk en tegelijk waarschuwend woord. Toen ouderling Bos gestorven was, werd hij in een rooms-katholiek periodiek getekend als iemand die kennelijk leefde vanuit ‘de vreze des Heeren’.

Ds. Hovius vertelde mij nooit te zijn vergeten hoe hij onder aan de preekstoel door de dienstdoende ouderling Bos de hand gedrukt kreeg. Uniek, nooit meer zo of vergelijkbaar meegemaakt.

Hij kreeg in ernst de woorden toegevoegd: Nu hoop ik maar dat je ze vanmorgen allemaal eens dood schiet. Hij zal gehoopt hebben dat er in alle eenvoudigheid veel pijlen zouden worden afgeschoten die morgen, die doel zouden treffen, daarbij denkend aan het Bijbelse voorbeeld uit 1 Koningen 22 : 34. Inderdaad, zo zal niet vaak een predikant zijn opgebracht.

Dit artikel werd u aangeboden door: Hersteld Hervormde Kerk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 3 juni 2021

Zicht op de kerk | 32 Pagina's

Persoonlijke Herinnering 19

Bekijk de hele uitgave van donderdag 3 juni 2021

Zicht op de kerk | 32 Pagina's