Tante Wil deelt hartjes uit

In de centrale ruimte, de zogenoemde multiruimte, van begeleide woonvorm Espalier klinken overbekende kerstklanken. Bewoner Wil Hooijer is achter het Eminentorgel gekropen en speelt in ferme akkoorden het klassieke lied ” Komt allen tezamen” . Op kousenvoeten bedient ze de pedalen. Buurvrouw Wilma Kooij speelt mee op haar dwarsfluit. Buurvrouwen Tony de Jong en Heidi Rijksen, bewoner Annemieke en begeleider Marianne kijken genietend toe. Als de warme klanken wegsterven, veegt Wil een losgeraakte pluk haar uit haar gezicht. Ze schiet haar vooraf haastig uitgetrokken schoenen weer aan.

Over een paar weken is het zover; dan vieren de Espalierbewoners kerstfeest, samen met omwonenden van de woonvorm. Wil ziet er elk jaar weer naar uit en neemt haar rol als organist zeer serieus. Met haar 71 jaar is ze de oudste bewoner van Espalier. Sinds tien jaar bewoont ze een van de zorgappartementen van de woonvorm. Daarvoor woonde ze twee jaar op een van de drie woongroepen die Espalier telt.

KERSTCONCERT

Buurvrouw Wilma ruimt haar dwarsfluit zorgvuldig op en geeft Wil een compliment. Bijna tien jaar geleden maakte ze kennis met Wil en de overige zestien vaste bewoners van Espalier. „Het personeel van de woonvorm was zo open en hartelijk naar de buurtbewoners dat ik graag kennis wilde maken. Ik heb gevraagd of ze het leuk vonden als ik met een paar muziekleerlingen van me een klein concert zou geven. Ze reageerden heel enthousiast. We organiseren nu elk jaar een kerstconcert met kinderen uit de buurt voor bewoners, hun familie en de buurt.”

Wilma loopt elke maandagavond van haar woning aan de Meindert Hobbemastraat, pal achter Espalier, naar de Johannes Vermeerstraat. Ze drinkt elke maandagavond thee bij Wil in haar appartement. Eén keer per week musiceren ze en om de week doen de twee samen boodschappen. De betrokkenheid van Wilma biedt Wil gezelligheid, maar is ook nuttig en noodzakelijk; de ogenschijnlijk kwieke bewoner kampt met depressieve gevoelens en heeft baat bij structuur en afleiding.

APPELFLAPPEN

Anke, de zevenjarige dochter van buurvrouw Tony, schuift met haar tekenspullen aan de royale tafel in de multiruimte. „Zij staat regelmatig bij ons aan de deur” , glimlacht begeleider Marianne. „En ze is het vriendinnetje van tante Wil” , glundert Wil. Ankes moeder Tony is geregeld op Espalier te vinden. Ze woont met haar gezin een paar huizen verderop in de straat en runt samen met haar man een bakkerij in Veenendaal. Het overschot aan brood en banket vindt steevast een weg naar de woonvorm. Tony is blij met de nuttige bestemming en de begeleiders en bewoners idem dito. „We krijgen superlekker brood, appelflappen, schnittes, puddingbroodjes” , somt Wil op. „In het weekend genieten we met elkaar van al dat lekkers.”

Tony levert niet alleen brood, maar is vanaf de oprichting van Espalier -volgend jaar viert de woonvorm zijn 12,5-jarig jubileum-betrokken bij de bewoners. Op de eerste landelijke Burendag in de nieuwbouwwijk was Tony present en maakte ze kennis met personeel en bewoners van Espalier. Voor buurvrouw Heidi verliep de kennismaking nagenoeg hetzelfde. Ze woont tegenover Wilma aan de Meindert Hobbemastraat. „Nog voor mijn eigen huis werd opgeleverd, was ik al uitgenodigd voor een bezoek” , lacht ze. Samen met onder anderen Wilma en bewoner Annemieke zit Heidi in de buurtcommissie van Espalier. Bij nieuwe buurtbewoners bellen ze aan om hen uit te nodigen voor een bezoek aan de woonvorm. Ook organiseren ze creatieve avonden voor de buurt.

PSALMEN

Bewoner Annemieke Huijzer beweegt zich met haar rolstoel soepel door de multiruimte. Vanwege een stoornis in het autismespectrum woont de 35-jarige vrouw inmiddels ruim vijf jaar op de woongroep van Espalier. Wat ze van haar woonplek vindt? „Afschuwelijk” , grapt ze gevat. Begeleider Marianne schiet in de lach. Hoe tevreden Annemieke ook is met haar plek op Espalier, het spijt haar dat ze ver weg woont van haar familie in Sliedrecht. De betrokkenheid van de buurvrouwen vergoedt veel. Met buurvrouw Wilma drinkt ze regelmatig koffie en één keer in de drie weken gaan ze samen op pad. „Wilma probeert graag rolstoelvriendelijke routes uit” , grinnikt Annemieke ondeugend. Wilma kijkt enigszins verbouwereerd, schiet dan hartelijk in de lach. „Ik houd van wandelen in de natuur en dacht laatst dat ik een nieuw rolstoelvriendelijk pad had ontdekt, maar Annemieke zat dus te trillen in haar stoel. Gelukkig is » ze nergens bang voor.” Heidi stoot Annemieke aan. „Weetje wat jij moet hebben? Een rallyrolstoel.” Annemieke lacht en knikt om het hardst.

Samen met Heidi organiseert ze elk jaar vanuit Espalier een burendag. „Toen we voor de laatste burendag mensen uit de wijk uitnodigden, zei een buurman dat hij niet kon komen vanwege zijn werk. Hij zei toen dat hij elke zondagavond een rondje door de wijk loopt en ons dan psalmen hoort zingen. „Mag ik daar een keer bij zijn?” vroeg hij. Dat vond ik zo bijzonder. Hij is pas voor de eerste keer geweest en heeft de psalmen meegezongen.”

VITAMINE A

Een paar kinderen uit de straat slenteren over de stoep, richting de Rijndijk. Ze kijken door het raam, zwaaien vrolijk. Er is veel contact met kinderen uit de buurt. Annemieke geniet daarvan. Als dagbesteding doet ze vrijwilligerswerk bij Buitenhorst in Bennekom, een centrum voor kinderen en jongeren met autisme. „Ik ben creatief bezig met de kinderen, doe spelletjes met ze en leer ze nieuwe vaardigheden aan” , somt Annemieke moeiteloos op. Begeleider Marianne knikt instemmend. „Jij hebt een klik met kinderen en voelt hen goed aan” , glimlacht ze. „Van mij krijgen alle kinderen hartjes” , vertelt Wil. Het zoete snoepgoed is favoriet bij de buurtkinderen. „Maar je geeft ze vooral vitamine A: aandacht” , vindt buurvrouw Heidi. Wil glimlacht bescheiden. „Ik houd van kinderen en zij houden van mij, zo simpel is het eigenlijk. Ik pas ook wel op bij een gezinnetje uit de kerk. Als ik me niet fijn voel, maken de kinderen m’n dag weer goed.”

Begeleider Marianne zet een kop koffie voor haar neer. „Je hebt dat niet alleen met kinderen, maar met iedereen. Als je mensen ziet, spreek je ze even aan. Vanuitje eigen ervaring met sombere gevoelens voel je sterk aan wie in dezelfde situatie zitten.” Met de kinderen van Tony, Wilma en Heidi heeft Wil een bijzondere band. Heidi’s stem klinkt zachter als ze zegt: „Eén van onze kinderen zei pas: „Wij hebben zelf geen opa en oma meer, maar wij hebben tante Wil, zij is eigenlijk onze oma.” Dat vond ik zo mooi. Op Moederdag brengen ze tante Wil ook altijd een cadeautje.” De dochters van Wilma en Heidi bedachten een speciaal iets voor Wil: een emotiedoos. „Onze meiden zijn dol op tante Wil en ze vinden het best moeilijk als ze in de put zit. Ze wilden daarom graag iets maken wat haar zou helpen om zich weer goed te voelen. Als Wil zich down voelde, mocht ze iets uit de doos pakken. Dat was dan een briefje, of een kaartje of een foto van henzelf.”

KOEKHAPPEN

De bewoners van Espalier en de buurvrouwen delen lief en leed met elkaar. „Weetje ’t nog, toen ik geopereerd moest worden aan m’n heup?” Wil wijst naar buurvrouw Heidi. „Zij heeft zes weken lang voor me gekookt.” Heidi grimast. „Ik stuurde vaak een van m’n kinderen naar Wil toe met een bord eten. En dan maar hopen dat de aardappels, groente en jus netjes op het bord bleven liggen.”

De 65e verjaardag van Wil was een hoogtepunt voor heel de buurt. Wil straalt bij de herinnering. Ze wijst naar de buurvrouwen. „Zij hebben dat georganiseerd voor mij. Ik ben een soort oma voor de buurt, daarom wilde ik mijn verjaardag graag met kinderen uit de wijk vieren. Het was een heel spektakel, heel de straat stond op de kop.”

De buurvrouwen haalden alles uit de kast voor hun tante Wil. „Er kwamen 37 kinderen op haar verjaardag” , weet Wilma. „We hadden de straat versierd met ballonnen en allerlei spelletjes georganiseerd. Tegen de kinderen zeiden we: „We gaan nu de spelletjes doen die tante Wil vroeger als kind deed; oud-Hollandse spelletjes, zoals koekhappen.” Tante Wil schudt van het lachen. „De politie reed langs en zij deden zelfs even mee met touwtjespringen.”

GEDICHT

Het naderende kerstfeest is een bijzonder en samenbindend moment voor de bewoners van Espalier en de omwonenden in de wijk. Niet alleen oefent Wil al weken op haar kerstrepertoire als organist, ze is ook druk met haar zelfverzonnen traditie. Elk personeelslid van Espalier krijgt van haar een kaart. „Kijk, natuurlijk botst het weleens tussen mij en een begeleider, dat hoort erbij. Maar iedereen krijgt van mij een kaart met een gedicht.”

Annemieke veert op. „Wist je dat Wilma élk jaar een kerstkaart geeft aan élke bewoner?” Ze kijkt bewonderend naar de desbetreffende buurvrouw. „Ze schrijft voor iedereen een persoonlijk verhaal op de kaart.” Wilma glimlacht naar haar. „Ik vind het belangrijk om dat te doen, want ik weet dat op Espalier mensen eenzaam, verdrietig of depressief kunnen zijn. Mijn kinderen zoeken samen met mij voor iedereen een toepasselijke kaart uit. En die posten ze als het donker is, zodat het een verrassing blijft.” •

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen