Paul-Jan

De chauffeur en de verpleegkundige die samen de ambulancebemanning vormen, hebben ieder een aparte taak. De chauffeur is verantwoordelijk voor het besturen van de ambulance, de verpleegkundige is verantwoordelijk voor de patiëntenzorg. Nu ben ik geen chauffeur, en ik zou dat ook niet goed kunnen, maar tijdens de rit naar de patiënt let ik wel op.

Wanneer we met spoed naar een melding rijden, halen medeweggebruikers soms gevaarlijke capriolen uit om ons door te laten. Zo zag ik een automobilist die zich vastreed in een zachte berm, en iemand die zijn auto de andere weghelft op stuurde zonder zich om het tegemoetkomende verkeer te bekommeren. Ook gebeurt het regelmatig dat mensen juist lang voor je blijven rijden terwijl er genoeg uitwijkmogelijkheden zijn.

Bij spoedritten moet de chauffeur naast de optische signalen (blauwe zwaailampen) officieel ook de geluidssignalen aanhouden. U zult begrijpen dat dit in de praktijk niet altijd gebeurt. Op stille, uitgestrekte polderwegen is het niet nodig, en in de nachtelijke uren gelukkig ook niet overal. Soms wordt de sirene even stopgezet als dit veiliger is voor de medeweggebruikers zoals paardrijders. Op dit moment zijn we met prio 1 onderweg naar een melding. De verkeersdrukte is zodanig dat de sirene constant aan moet blijven. Zoals gewoonlijk kijk ik mee naar de situatie op de weg. Ineens valt mijn oog op een vrouw die met een grote hond langs de weg loopt. Wanhopig probeert ze de hond, die nogal wild op de sirene reageert, in bedwang te houden. Wanneer we de straat uit zijn, zie ik in de zijspiegel hoe de hond hoog opspringt en de vrouw omvertrekt. Ik vertel het aan de chauffeur, maar uiteraard moeten wij door.

Als we op het opgegeven adres zijn gearriveerd, blijkt dat de klachten van de patiënt meevallen. Onderzoek wijst uit dat de patiënt inderdaad niet mee hoeft naar het ziekenhuis. We kunnen deze rit met een huisartsadvies afhandelen en melden ons bij de meldkamer weer beschikbaar. „Dat is mooi”, zegt de centralist, „want ik heb een paar straten verderop een vrouw die gevallen is. Ze kan niet meer overeind komen, dus jullie hulp is gewenst.” Met een zeker onderbuikgevoel rijden we, dit keer zonder sirene, naar het opgegeven adres. Even later zien we een groepje mensen dat om een vrouw heen staat. Het blijkt de vrouw te zijn die zojuist door haar hond omver is getrokken. Een stevige man houdt de hond vast, die nu rustig is. Na een snel onderzoek zien we dat het been van de vrouw in een afwijkende stand staat. Deze patiënte moet wel mee.

Paul-Jan Dekker verzorgt op deze plek een wisselcolumn. Volgende keer politieagent Johan Dubbeldam.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen