Paul-Jan

De scheiding tussen dit leven en de dood is linterdun. Dat weet iedereen, en zeker degene die hier regelmatig mee geconfronteerd wordt. We kunnen van huis vertrekken zonder ooit terug te keren. Ook kunnen we thuis overlijden zonder enig signaal vooraf. Het is een kwestie van leven of dood.

Toch is er tussen dit leven en de dood door alle menselijke ingrijpen en techniek, een grijs gebied ontstaan. Dit kan allerlei lastige vragen oproepen. Bijvoorbeeld: is het zinvol om iemand met een uitbehandelde ziekte nog een ingrijpend onderzoek te laten ondergaan? Of: moet je bij iemand die aan dementie lijdt nog een grote ingreep doen? Voor medici is het niet altijd gemakkelijk om te beslissen of er wel of niet verder behandeld moet worden.

Ook in acute situaties kom je regelmatig voor lastige keuzes te staan. Moet je iemand die bij de longarts uitbehandeld is en benauwdheidsklachten heeft, nog wel naar het ziekenhuis vervoeren? Of die persoon die levenloos in zijn auto is aangetroffen, moet je die nu wel of niet gaan reanimeren? Zo zijn er veel meer situaties te bedenken waarbij je niet eerst kunt overleggen, maar direct moet handelen. Of juist niet.

Momenteel rijden we met spoed naar een vrouw van begin 80. Zij is thuis plotseling in elkaar gezakt. Haar echtgenoot heeft direct 112 gebeld. Onderweg krijgen we via de meldkamer te horen dat er geen eigen ademhaling is, zij is dus reanimatiebehoeftig. De meldkamercentralist geeft reanimatie-instructies aan de echtgenoot. Na ongeveer 7 minuten hard rijden, zijn wij ter plaatse om de reanimatie van de oudere man over te nemen. Erg knap van hem hoe hij dit gedaan heeft. Ondertussen vragen wij ook naar de medische voorgeschiedenis van zijn vrouw. Ze blijkt tot nog toe altijd redelijk gezond te zijn geweest.

Op het moment dat wij via het infuus de eerste adrenalinedosis geven, komt haar dochter binnen. Verschrikt overziet ze de situatie, en dan roept ze dat haar moeder dit nooit heeft gewild. „Ze heeft zelfs een niet-reanimeren-verklaring ondertekend”, vertelt ze geëmotioneerd. Terwijl wij doorgaan met de reanimatie van moeder, is de dochter druk op zoek naar de ondertekende verklaring... Ze vindt hem al snel en duwt hem onder mijn neus. Voor ons als ambulanceteam is dit een duidelijke reden om met de reanimatie te stoppen, wat we dan ook onmiddellijk doen.

Op het moment dat we alles willen afkoppelen, zie ik op de monitor ineens een hartritme verschijnen. De adrenaline heeft z’n werk gedaan. Maar of ik daar nu blij zo van word… Over dilemma’s gesproken.

Paul-Jan Dekker verzorgt op deze plek een wisselcolumn. Volgende keer politieagent Johan Dubbeldam.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen