Christenen

Het woord ‘christenen’ wordt door ons veel gebruikt. Het wordt gebruikt om aan te duiden wie de Heere Jezus volgen. In de bijbel komt de aanduiding ‘christenen’ slecht drie keer voor (Hand. 11:26, Hand. 26:28, 1 Petr. 4:16). Lukas schrijft in Handelingen 11:26 dat de discipelen in Antiochië voor het eerst ‘christenen’ werden genoemd. Hieruit kunnen we afleiden dat andere mensen de volgelingen van Jezus voor het eerst ‘christenen’ noemen. Zelf noemen zij zich dan nog niet zo. Het woord ‘christenen’ (Grieks: christianos) betekent letterlijk: zij die bij Christus horen. Het woord heeft een achtervoegsel dat uit het Latijn afkomstig is (‘ianos’). Dit wekt de indruk dat de aanduiding ‘christenen’ vooral door heidenen werd gebruikt om de volgelingen van Jezus aan te duiden. De niet-gelovige Joden zullen de volgelingen van de Heere vermoedelijk geen ‘christenen’ genoemd hebben. Zij ontkenden immers dat Jezus de Christus was.

In Handelingen 26:28 komt het woord ‘christen’ voor de tweede keer voor. We horen daar Agrippa zeggen: ‘Gij beweegt mij bijna een christen te worden.’ In dit woordje ‘christen’ klinkt minachting. Iemand die een christen is, behoort bij de gekruisigde Christus. Dit was voor de heidenen zeer eigenaardig: ‘Wie wil er nu bij een gekruisigde behoren?’ De aanduiding ‘christenen’ is aanvankelijk vooral een spotnaam geweest. Ze werd gebruikt door niet-christenen. Dit blijkt ook uit 1 Petrus 4:6. We komen daar de naam ‘christen’ voor de derde keer tegen. Nu wordt het door Petrus zelf gebruikt. Hij schrijft: ‘Maar indien iemand lijdt als een christen, die schame zich niet, maar verheerlijke God in dezen dele.’ Wanneer iemand ten onrechte lijdt, omdat hij een christen is, dan hoeft hij zich niet te schamen. De christennaam wordt hier direct verbonden aan het lijden om Christus’ wil. Petrus gebruikt de aanduiding ‘christen’ in positieve zin. Hij stelt dat de gelovigen zich voor de naam ‘christen’ niet hoeven te schamen, integendeel zelfs. Hoewel de aanduiding ‘christenen’ aanvankelijk kennelijk een spotnaam is geweest, is ze enkele jaren later voor de gelovigen zelf een erenaam geworden. Het is met de naam ‘christenen’ eigenlijk net zo gegaan als later met de aanduiding ‘geuzen’. Ook dat was aanvankelijk een spotnaam, maar voor de geuzen zelf werd het een eretitel.

De aanduiding ‘christenen’ heeft voor ons een rijke betekenis. In zondag 12 van de Heidelbergse Catechismus wordt gevraagd: ‘Waarom wordt gij een christen genaamd?’ Hier wordt een diep antwoord gegeven. We hebben de naam ‘christenen’ niet toevallig gekregen. Uiteindelijk geeft God Zelf ons deze naam. Een naam die aangeeft dat we Christus toebehoren. God geve dat we ook zó bekend staan. Dan zal deze naam ‘christenen’ een eretitel voor ons zijn, al brengt het lijden met zich mee. Laten we niet vergeten dat het inherent is aan de naam ‘christenen’ dat wíj om Christus’ wil lijden. Het is niet vreemd als een christen lijdt om Christus’ wil. Het is merkwaardig als een christen niet lijdt. Dit geeft ons stof voldoende om over door te denken: Draag ik de naam ‘christen’ wel terecht?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen