Bekeuring en bekering

Op vrijdagavond 9 oktober 1992 moest ik in Loosduinen preken – dacht ik. Altijd als ik daarheen moest, had ik tevoren ter bevestiging telefonisch contact. Die week belde die man mij, maar ik was niet thuis. En zonder me ervan bewust te zijn, veronderstelde ik dat er een bevestigend telefoontje was geweest voor vrijdagavond. Die vrijdagmorgen werd ik half ziek wakker en dacht: Wat zou ik het van vanavond graag afzeggen, maar ja, dan kan de dienst niet doorgaan... Ik ga toch maar. En zo ging ik die middag op weg – niet erg lekker en me er niet van bewust dat er geen bevestiging van de ‘afspraak’ was gekomen.

Om halfzeven kwam ik in de Antonie Duyckstraat aan, waar een verbaasde voorzitter van de evangelisatie de deur opendeed. O, wat voelde ik me toen naar. Heel die lange reis voor niets gemaakt. Ik ging naar binnen en heb een bordje erwtensoep gegeten. Even lag ik op de bank om wat bij te komen, en toen moest ik die lange reis weer terug maken naar Genemuiden. Na nog een mok koffie (om wakker te blijven) ging ik naar beneden, waar echtpaar Pronk een boekwinkel had. Ik trof het boekje ”Levens van vromen” aan – over bekeringsgeschiedenissen uit de tijd van onze oudvaders. Dat kocht ik.

Op de terugweg maakte ik nog een verkeersovertreding (linksaf van de Scheveningseweg de Professor Teldersweg op), maar ach, dacht ik, wat maakt dat nou uit in dat grote Den Haag... Maar ja, net nu was er een politieagente die mij een –terechte– bon gaf. Niet bepaald blij gestemd was ik ruim anderhalf uur lang op weg naar huis, met de vraag: Waarom moet dat toch, Heere?

De volgende dag begon ik in het nieuw aangeschafte boek – en toen heb ik de Heere hartelijk mogen danken, in diepe verwondering, voor heel die mislukte en o zo nare vrijdagavondervaring. Want God kwam onder het lezen zo krachtig in mijn ziel, dat woorden zaken werden, hernieuwde beleving van achttien jaren daarvoor:

„Christina van den Brink had reeds als kleuter een begeerte naar de hemel en een schrik voor de hel.”

„Adriaan van de Roestijne mediteerde op weg naar school vaak over het opschrift van een gedenksteentje bij een boerderij: „De gedaante deser weereld gaat voorbij, 1684.””

„Cornelis de Korte –ook al vroeg bezet met „indrukken van dood en eeuwigheid”– zat soms eenzaam achter een deur om zijn onbekeerdheid te huilen.” En zo ging het door.

Het was goed om ‘voor niets’ die lange reis te hebben gemaakt, om op deze morgen zo bijzonder door Gods genade te worden bezocht, en te worden teruggeleid naar het begin van Gods opzoekende liefde in mijn leven.

Elspeet,

Ds. W. Pieters

O, wat voelde ik me toen naar. Heel die lange reis voor niets gemaakt

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen