Paul-Jan

Een kindje van 2 jaar is gevallen, heeft een blauwe huidskleur en ademt niet meer

Als wij op een zaterdagmorgen de ambulance aan het wassen zijn, is er in de indoorspeeltuin in Oud-Beijerland grote paniek. Een kindje van 2 jaar is gevallen, heeft een blauwe huidskleur en ademt niet meer. Het aanwezige personeel belt direct 1-1-2.

Enkele ogenblikken later gaan onze piepers af. We leggen de wasborstels aan de kant en rijden met spoed en met een half gewassen ambulance richting de speeltuin. Onderweg komt er via de mobiele dataterminal meer informatie over de toestand van de peuter: kindje ademt weer en lijkt bij te komen. Deze mededeling is voor ons als ambulancebemanning ook een opluchting, want op een kinderreanimatie zit niemand te wachten.

Bij aankomst worden we opgewacht door een personeelslid van Ballorig. Zij brengt ons naar het kindje, dat bleekjes bij moeder op schoot zit. Wanneer het ventje van ruim 2 jaar ons ziet, kruipt het nog dichter tegen zijn moeder aan. Dit gedrag is passend bij zijn leeftijd, dus ook hierover maken wij ons niet al te veel zorgen.

We stellen ons aan moeder voor, en al nasnikkend vertelt zij wat er zojuist is gebeurd. „Mijn zoontje was op de trampoline aan het springen, maar dat ging naar zijn idee niet helemaal goed. Daardoor werd hij boos en al huilend kwam hij naar mij toe hollen. Toen liet hij zich op de grond vallen en verstijfde. Hij werd eerst wit en daarna blauw en ademde helemaal niet meer” , vertelt ze ons met een betraand gezicht. „Ik begon heel hard te roepen en aan hem te schudden, en eindelijk begon hij toch weer te ademen.”

Tijdens het verhaal van moeder let ik goed op het kereltje. Zijn ogen staan helder en hij kijkt nieuwsgierig naar ons. Pas als mijn collega vraagt wat zijn naam is, duikt hij weer in de armen van zijn moeder. Bij navraag blijkt dat hij nooit zoiets heeft gehad en ook geen medicatie gebruikt. Dan weet ik zo goed als zeker de diagnose: ”breath holding spells” . We leggen aan de moeder uit wat het inhoud. Het zijn aanvallen waarbij kleine kinderen hun adem inhouden. Vaak gaat er een driftbui of een andere heftige emotie aan vooraf. Meestal huilt het kind eerst heel hard en stopt dan bij een uithaal ineens met ademen. „Maar wat kan ik hier aan doen?” vraagt de bezorgde moeder. Wij vertellen dat je hier helemaal niets aan kunt doen. Hoe je als ouder ook kunt schrikken, zo’n aanval kan geen kwaad. Je kind zal niet stikken, maar gaat vanzelf weer ademen.

Moeder is nu enigszins gerustgesteld. Nadat ik de huisartsenpost heb ingelicht, zie ik het kereltje het ballenbad inkruipen. De trampoline laat hij voorlopig links liggen.

PAUL-JAN DEKKER VERZORGT OP DEZE PLEK EEN WISSELCOLUMN- VOLGENDE KEER POLITIEAGENT BRAM VAN DUIJVENVOORDE

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen