De laatste instantie

SSoms kan het gebeuren, dat wij onze ogen opheffen naar de wolken en bijna ongeduldig vragen: Heer, gaat de hemel reeds open? Heer, komt Gij niet spoedig? Maar Christus’ Kerk houdt zich afzijdig van allen, die geloven dat zij dit nu precies kunnen uitrekenen. Er zijn ook vroeger kwade tijden over de aarde gegaan.

Als wij geloven, dat dit nu toch wel de ergste zijn, dan is dat alleen maar, omdat wij het zijn, die ze beleven. Oorlogen, aardbevingen, pest en hongersnood hebben ons ook in vroeger eeuwen geteisterd. En toch was toen de dag van Christus nog niet aangebroken.

Misschien is de aarde nog maar heel jong en liggen er nog duizenden en duizenden jaren voor ons. Misschien is zij al heel oud en gaat zij nu wel spoedig haar dodendans beginnen. Wij weten dat niet en soms geloven wij, dat het ene het geval is en dan weer het andere. Maar als christenen weten wij, dat het geen einde zonder meer zal zijn.

Voor de ongelovigen is het leven op deze wereld een soort hondsdolheid, een waanzinnige wenteling om zichzelf. En het einde is dan de bevriezingdood van de wereldruimte of een explosie van deze aardbol, als zij tegen een ander hemellichaam aanbotst.

Voor ons christenen gaat Gods verborgen plan achter alle dwaasheden in deze wereld schuil en aan het eind van de tijden zetelt Christus op de rechterstoel. O zalige gedachte, dat de laatste instantie niet datgene is, wat “men” meent en evenmin het willekeurige gericht van de historie en evenmin het vage Niets.

De laatste instantie, dat is Christus, de Zoon van God, de Zoon des mensen.

Kaj Munk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen