Buitenland

Frankrijk

Zondag is in Frankrijk de eerste ronde van de parlementsverkiezingen gehouden, de eerste onder de nieuwe Grondwet. Er wordt in Frankrijk nog altijd gestemd volgens het districtenstelsel, waarbij een kandidaat de absolute meerderheid nodig heeft om rechtstreeks gekozen te worden. In de meeste districten zal dus nog een keer gestemd moeten worden, want slechts in 37 van de 465 districten is de beslissing gevallen. Bij de tweede stemming is een relatieve meerderheid voldoende.

Het is dus nog te vroeg om definitieve konklusies te trekken uit de Franse verkiezingen. Toch kimnen we ons globaal wel een beeld vormen van de verschuivingen die in Frankrijk bezig zijn zich te voltrekken. De rechtse partijen hebben in het algemeen grote winst geboekt, nog meer dan reeds werd verwacht, de partij van Soustelle, de U.N.R heeft die winst behaald op de voormalige gaullisten, alsmede op de poujadisten, die, als tegenstanders van de hoge belastingen, aanvankelijk grote opgang maakten, maar nu gereduceerd zijn tot 1 procent van het aantal stemmen en dus praktische van het publieke toneel verdwenen zijn. Ook de communisten hebben een zwaar verlies geleden. Het percentage daalde van 25 tot 19, maar daarmee zijn ze toch nog de grootste politieke partij in Frankrijk. Enige winst boekten de socialisten, doch niet zoveel als op grond van het communistische verlies verwacht mocht worden.

Er bestaat in Frankrijk geen opkomstplicht, maar ongeveer 77 procent van de bevolking heeft aan de verkiezingen deelgenomen, welk aantal bepaald aan de hoge kant is, hoewel kleiner dan bij het referendum van 22 september.

Hoe de nieuwe Kamer er uit zal zien, is dus nog met geen mogelijkheid te zeggen. Wel staat vast, dat de U.N.R. er een belangrijke plaats zal innemen en dat ze dus ook op de nieuwe regering haar stempel zal drukken. Het is echter zeer de vraag of ook deze partij sterk genoeg zal zijn om de Franse regeringskoers te helpen bepalen. Ze steunt immers voor een groot deel op ontevreden kiezers: mensen, die in 1951 massaal voor de Gaulle stemden, waarvan velen later in de armen van Poujade gevallen zijn en de oppositie sterk maakten. Op een aantal — al is dat aantal dan groot — min of meer onbetrouwbare kiezers kan de op één na grootste partij toch niet blijvend steunen.

Tijdelijk kan de nieuwe partij van Soustelle misschien een heilzame invloed op de regering hebben (hoewel ze de Algerijnse politiek wellicht niet gunstig zal beïnvloeden) maar op de duur kan ze toch niet op deze sterkte blijven. Het politieke leven in Frankrijk heeft dus nog steeds een wankele basis.

Berlijn

In het Westen zit men nog steeds met spanning te wachten op de Russische nota's over Berlijn. Deze werden eind vorige week reeds verwacht, doch het ziet er naar uit dat ze pas eind deze week zullen worden overhandigd.

Het staat intussen wel vast, dat de Russen van plan zijn, van hun kant een einde te maken aan de viermogendhedenbezetting van Berlijn, die nu reeds dertien jaar heeft geduurd. Ze zouden hun bezettingstroepen uit de voormalige Duitse hoofdstad willen terugtrekken, doch daarbij bedingen dat ook de Amerikaanse, Engelse en Franse troepen Berlijn zullen verlaten.

Het bestuur van Oost-Berlijn zouden de Russen dan overdragen aan de Oostduitsers zelf. Natuurlijk doet Rusland het voorkomen alsof het met deze daad een belangrijke bijdrage levert voor de vrede en de ontspanning in de wereldpolitiek. Propagandabiljetten spreken zelfs over de „teruggave van Berlijn aan de Oostduitsers" als „Kerstgescherik."

Het ligt voor de hand, dat, als Rusland zijn plan ten uitvoer weet te brengen, en de Westelijke mogendheden gaan daar niet op in, de Russen dan weer een argument hebben om. de publieke opinie in hun voordeel te beïnvloeden. De Duitsers hunkeren naar de eenheid van hun land en naar het einde van de verdeling van Berlijn, dus iedere poging om de bezetting op te hebben is hun sympathiek.

Maar het ziet er naar uit, dat het Westen voornemens is, het Russische voorbeeld te volgen. De Sowj et-Unie wil immers op deze wijze de Westelijke geallieerden tot onderhandelingen over Berlijn dwingen — onderhandelingen met Oost-Duitsland dan altijd — en de regering van Oost-Duitsland is nog door geen enkele Westelijke mogendheid erkend! Daarbij gaat Rusland uit van de veronderstelling, dat Berlijn de hoofdstad van de Oost-Duitse regering dient te zijn, maar tot op heden is het een nest van spionage en sabotage en een haard van de koude oorlog.

Zowel in Duitsland als in de gehele Westelijke wereld acht men de Russische plannen dreigend. Weliswaar verwacht men geen militair ingrijpen om tot het gestelde doel te komen, maar de Verenigde Staten hebben toch — niet nader genoemde — voorzorgsmaatregelen genomen om eventuele ongeregeldheden het hoofd te kunnen bieden.

Geruststellend voor de burgerbevolking is de Russische mededeling dat de handelsovereenkomst tussen Oost- en West-Duitsland (1955) zal worden gewaarborgd. Daardoor is het goederenverkeer van en naar West-Berlijn gegarandeerd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen