Klazina werd op haar 23e stiefmoeder van vier kinderen

Ze hoeft er niet over na te denken of ze wil meewerken aan een interview. Klazina van Ingen-van Vliet (1984) doet het graag. Niet om zelf centraal te staan, maar om te vertellen over de wonderlijke leiding in haar leven. „Gods voorzienigheid heb ik zo duidelijk gemerkt in grote en kleine dingen in mijn leven. Dat mag ik niet stilhouden. Die wetenschap geeft me ook elke dag weer kracht om door te gaan.” Daarom valt het niet zwaar om stiefmoeder te zijn. Of om tijdelijk in een stal te wonen.

„Een huiselijke stal, dat wel”, lacht Klazina. „Sinds de zomer wonen we in het ouderlijk huis van Leendert, in Zegveld. Zijn ouders zijn kleiner gaan wonen op het erf. Als het nodig is, zullen we hun mantelzorg verlenen in de toekomst. Van ons nieuwe huis is de bovenverdieping al opgeknapt, maar beneden moet nog veel gebeuren. Daarom leven we op de deel achter het huis.” En dan nuchter: „Dat is eigenlijk prima. De kinderen hebben hier heerlijk de ruimte om te spelen. Ze glijden op hun wavebord door de kamer. Er komt veel familie over de vloer en vorige week was hier nog een kledingbeurs. We laten het allemaal gebeuren en we genieten ervan.”

Het typeert Klazina. Ze past zich aan, is flexibel. Tevreden met hoe de dingen komen. Misschien heeft dat te maken met het gezin waaruit ze komt: ze is er één van de veertien. „Ik was al jong gewend om aan te pakken. Later, als kraamverzorgster bij de SHG, kwam dat goed van pas. Veertien jaar geleden begon ik in de gezinnen.” Het werk had vanaf het begin haar hart. En zou haar leven voorgoed veranderen.

VRIENDSCHAP

„Ik weet nog dat ik op een zaterdagochtend gebeld werd”, begint Klazina haar bijzondere levensverhaal. „In de kraamzorg was het rustig, maar in de gezinszorg kwamen ze mensen tekort. Of ik naar een gezin in Nieuwkoop wilde, waarvan de moeder ernstig ziek was. Het jongste kindje uit het gezin was zes weken oud.”

Even zwijgt ze. „Ik vond het zo’n heftige situatie. Maar ook spannend wat ik zou aantreffen. Achteraf denk ik: wat was ik nog jong. Drieëntwintig jaar oud. Maar ik ging, want er moest iemand gaan.”

Ze trof een bijzonder ziekbed aan. „Ik ontmoette Wilma, een blijmoedige vrouw. Ze was pas moeder geworden van een vierde kindje. Meteen na de geboorte van Gerco, in september 2007, werd er leverkanker bij haar geconstateerd. Het kwam bij haar bijnierschors vandaan en het was de vraag of de chemokuren zouden aanslaan.” Klazina staart voor zich uit, ziet de momenten voor zich alsof het gisteren nog was. „Er ontstond een heel goede band tussen Wilma en mij”, vertelt ze. „Wilma ging mij zien als een vriendin. Ikzelf deed vooral mijn werk. Natuurlijk legde ik daar liefde in, maar dat vond ik niet meer dan normaal. Pas achteraf besefte ik hoe bijzonder het is dat Wilma het de naam van vriendschap gaf. Dat draag ik nu mijn leven lang mee.”

OMHELZING

De chemokuren hadden geen effect, er kwam geen hoop op herstel. „Ondertussen was ik weer als kraamverzorgster aan de slag. Toen de SHG opnieuw belde of ik hulp wilde verlenen bij de familie Van Ingen, ging ik meteen. Het gezin had de hulp zo hard nodig. De jonge Leendert was toen 6 jaar oud, Minella was 4 jaar, Yvonne 2 jaar en Gerco vijf maanden. In de week dat ik er was, hadden Leendert en Wilma een gesprek over hoe het verder moest met het gezin. „Trouw maar met Klazina, dan komt het goed”, zei Wilma. Het was haar blijk van waardering. Daarom kwam Leendert het aan mij vertellen. Maar ik wist echt niet wat ik moest zeggen. Wilma leefde nog, dus dan denk je helemaal niet over zulke dingen na. Daarom kon ik Wilma ook echt niet geruststellen toen ze haar zorgen uitte over hoe het verder moest met Leendert.”

Het gesprek valt stil. Leendert (1976) is erbij komen zitten aan de keukentafel. Zijn werkkleren nog aan, een kleine glimlach op zijn gezicht. „Ikzelf moest er ook van griezelen hoor. Ik zag het echt niet zitten.” En dan grijnzend: „Het was ook zo’n wijsneus. Ze was nog maar 23, maar ze gedroeg zich alsof ze 30 was.”

Klazina is aan hem gewaagd, kaatst meteen terug: „En ik zeg weleens tegen de kinderen: Ik hield veel eerder van jullie dan van papa!”

Het gesprek dat Klazina met Leendert had, deelde ze nog diezelfde dag met haar ouders en de SHG. De SHG besluit haar over te plaatsen naar een kraamgezin. Via de telefoon spreekt ze nog één keer met Wilma. „Op 23 januari 2008 is ze overleden. Ik weet nog precies bij welk gezin ik was toen ik gebeld werd. Enkele dagen later, op zaterdag, was het condoleren.

Samen met Leendert heb ik bij de kist gestaan. Hij liep zomaar mee uit de rij en gaf me een omhelzing, omdat hij wist hoe moeilijk ik het ermee had.

Woensdag was de begrafenis. Ik zie Yvonne en Minella nog springend naast Leendert lopen, bij het graf vandaan. Ze waren nog zo jong.”

LIEFDE

Een heftige periode volgde, herinnert Leendert zich. Iedereen rouwde op zijn eigen manier. „De een hield alles binnen, de ander was ontroostbaar: „Nu heb ik geen mama meer.” Ik belandde in een soort overlevingsmodus. Klazina was hier soms als gezinshulp. Maar aan haar denken als mijn toekomstige vrouw, dat kon ik echt niet.” Ook voor Klazina is het een onwennige tijd. „Ik kon natuurlijk niet vergeten wat er gezegd was, maar ik probeerde het gezin wel los te laten.” Toch komen de twee niet los van elkaar. „Op het moment dat ik dacht: Dit wordt nooit wat, begon er liefde te ontstaan”, vertelt Leendert. „Ik ging echt van Klazina houden. Alleen was zij nog niet zover.”

Klazina lacht. „Hij heeft me een paar keer moeten vragen. Mijn opa was net overleden en er waren zo veel verschillende emoties bij elkaar. Maar enkele weken later kon ik hem echt vrijmoedig mijn jawoord geven. Toen wist ik: nu is het goed.”

Op 2 oktober 2008 trouwden Leendert en Klazina. Veel te snel, vonden sommige mensen. Maar een gezin kan niet zonder moeder, zeiden anderen. „We hebben het naast ons neer kunnen leggen”, vertelt Klazina. „We mochten echt geloven dat de Heere ons bij elkaar had gebracht. Natuurlijk was het niet allemaal makkelijk. Het verdriet was nog vers, ikzelf nog erg jong. Maar onze families hebben ons meteen als nieuw gezin aanvaard. Wilma’s ouders ook, dat vond ik heel bijzonder. Ik vergeet nooit meer dat de vader van Wilma tegen mij zei: „Er is een lege plaats gekomen, maar die mag jij vervullen.” Dat gaf zo veel rust.” De zorg voor de kinderen was niet waar Klazina het meest tegenop zag, vertelt ze eerlijk. „Ik was vooral bang voor de overstap van de hersteld hervormde gemeente in Maartensdijk naar de christelijk gereformeerde kerk in Nieuwkoop. Maar ook die angst werd weggenomen. Er bleek helemaal geen groot verschil te zijn tussen de gemeenten. Ik voel me hier zo thuis. Dominee Heemskerk trouwde ons uit Psalm 85:8.

„Toon ons Uw goedertierenheid, o Heere, en geef ons Uw heil.” Dat heeft de Heere waargemaakt. Daar kun je klein onder worden.”

PUBERTEIT

Met vallen en opstaan probeerden Leendert en Klazina een nieuw ritme te vinden met de kinderen. „Ik trok in bij Leendert, zodat de kinderen in hun vertrouwde huis bleven wonen. Pas later hebben we wat aan het interieur veranderd. Omdat ik zo’n goede band had gehad met Wilma, voelde het niet alsof ik in het huis van iemand anders leefde. Wel werd ik soms verdrietig als ik naar de kinderen keek. Dan dacht ik: Wilma hoort hier te zitten. Maar toen ik dat weer eens dacht, kwam er in mijn hart: haar is een beter lot bereid. Ik mocht haar niet terugwensen, want dit was de weg van de Heere. Heel duidelijk besefte ik: ik ben niet de echte moeder van de kinderen, maar ik mag er wel als een moeder voor hen zijn.”

Dat is niet altijd makkelijk, weet Klazina inmiddels uit ervaring. Ze staart voor zich uit en formuleert voorzichtig. „Toen de kinderen klein waren, vonden we toch wel makkelijk onze weg. Voor de kinderen was ik eerst zuster Klazina, toen mama Klazina en later gewoon mama. Nu in de puberteit merk ik dat onze band weer kwetsbaarder is. Pubers komen moe uit school, zitten soms vol frustratie en roepen dan: „U bent mijn moeder niet!” Of ze vragen zich af of Wilma wel echt gezegd heeft dat wij maar met elkaar moesten trouwen. Eerst trok ik mij dat persoonlijk aan. Nu weet ik dat zij in zo’n heftige tijd van hun leven zitten. Dan is het logisch dat hun verdriet van vroeger weer helemaal bovenkomt.”

VERWONDERING

Elf jaar zijn Leendert en Klazina nu samen. Jaren waarin ze verdrietige en blijde momenten deelden. „In 2010 werd alles me te veel”, vertelt Leendert openhartig. „Ik begroef me in mijn werk en kreeg angsten. Toen ben ik ingestort. De rouwverwerking begon op dat moment pas echt.”

Onverwachts kregen we ook veel vreugde in de tijd erna”, vult Klazina aan. „In 2012 is Annemijn geboren en in 2014 onze Hendrik. Ineens lag ikzelf in het kraambed. Moeder worden is zoiets wonderlijks. Gelukkig gaat het onderling tussen de kinderen heel goed.” En dan lachend: „Annemijn denkt soms diep na over ons gezin. „Leendert is de oudste van ons gezin, maar ik ben ook de oudste”, zegt ze dan.”

Buiten slaat een oktoberregen neer. Het is guur weer. Binnen brandt de kachel. Nog één ding moet Klazina van het hart. „Drie jaar geleden heb ik de Heere persoonlijk mogen leren kennen. Ik weet nog hoe ik die avond op ons bed zat. Ik kon wel zingen: ’s Heeren goedheid kent geen palen. „Moest ik nou hiervoor met jou trouwen?” vroeg ik Leendert. Ineens vielen de dingen op hun plek. In de tijd voor mijn bekering had Psalm 52 mij vaak bemoedigd. Halverwege het berijmde zevende vers staat er: „’k Verwacht Uw trouwe hulp van boven.” Maar nu kon ik ook de zinnen ervoor volmondig zingen. „Mijn God, U zal ik eeuwig loven. Omdat Gij ’t hebt gedaan.”” Even kijkt ze naar Leendert. Haar Leendert. „Ik kan me zo verwonderen dat wij echte liefde hebben gekregen voor elkaar. En toch voel ik een liefde die nog groter is. De liefde voor de Heere, die stijgt daar bovenuit.”

”Houd het gesprek over de vorige ouder open”

Stiefouderschap is geen makkelijke taak, maar wel een bestemming waarover de Heere Zijn zegen geeft. dat ervoer klazina in de afgelopen jaren. ”tijdens een oudermorgen op school zei een moeder tegen mij: ”dat is toch zeker wel een hele opgave, zomaar moeder zijn van een gezin van vier kinderen?” toen kon ik uit de grond van mijn hart zeggen: ”nee, als er liefde is, dan is het geen opgave.” en zo ervaar ik het nog steeds.”

Klazina wil andere stiefouders meegeven om vooral het gesprek over de vorige ouder levend te houden. ”na ons trouwen hebben we de kinderen heel bewust een foto van Wilma gegeven voor op hun slaapkamer.

Met elkaar hebben we mooie lijstjes gekocht. vanaf het begin was het heel normaal om over ”oude mama” te praten. dat is belangrijk voor de verwerking van kinderen.”

dat neemt niet weg dat het verdriet sporen trekt in het gezin. daar moet je als stiefouder goed op letten, zegt klazina.

”Minella heeft veel last gehad van verlatingsangst. dat was een stukje van haar rouwverwerking. gerco heeft er verdriet over dat hij zijn eigen mama nooit gekend heeft. de verhuizing naar Zegveld afgelopen zomer was in ons gezin ook weer zo’n moment dat het verlies bovenkwam.

”Nu laten we mama achter”, zei een van de kinderen. dan is het goed om stil te staan bij vroeger en samen te praten over Wilma. op de dag dat wij onze trouwdag herdenken, pakken we niet alleen ons eigen trouwalbum, maar ook dat van Leendert en Wilma.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen