Twaalf baby’s in een jaar

Luiers verschonen, kraamvrouwen wassen, visite ontvangen: Karin draait er haar hand niet voor om. Baby’s hebben wat, vertelt ze in haar woonkamer in Teuge, vlak bij Apeldoorn. „Het zijn grote wondertjes die op de wereld komen en in alles van jou afhankelijk zijn. Ze hebben een hoge knuffelfactor.” Het was helemaal niet vanzelfsprekend dat Karin in de kraamzorg terecht zou komen. Hoewel ze vanaf haar zesde –na de geboorte van haar broertje– graag met baby’s wil werken, lopen haar stages niet soepel. „Ik was te verlegen. In die tijd hadden we nog piepers. Als de pieper ging, dacht ik: O nee, ik moet weer aan het werk.”

Na even wat anders gedaan te hebben, belandt Karin jaren later toch in de kraamzorg, bij de RST. Jaarlijks levert ze zorg aan ongeveer twaalf baby’s. Ze zou nu niet meer anders willen. „Het blijft bijzonder om een baby zich te zien ontwikke-len in de eerste levensfase. Ik doe er mijn best voor zo’n kindje een goede plek in het gezin te geven.” Karin, die parttime werkt, gaat eens in de paar weken „de wacht in.” Dat betekent letterlijk wachten op het belletje dat iemand op het punt staat te bevallen. Is het zover, dan moet de kraamverzorgende meteen in actie komen: binnen het uur moet ze in het gezin aanwezig zijn. „We zijn dus ook vaak bij de bevalling. Dan vullen we vast een kruik en leggen kleertjes voor de baby klaar. Na de geboorte checken we het bloedverlies bij de moeder en kijken we of alles met de baby in orde is.”

De eerste acht dagen na de bevalling komt Karin elke dag in het gezin. ’s Ochtends bespreekt ze hoe de nacht verlopen is, zorgt ze voor het ontbijt, controleert ze de baby en helpt ze de moeder met douchen. Vervolgens ruimt ze de kraamkamer op en verschoont ze het bed. Rond tien uur komt meestal de visite langs. ’s Middags maakt ze schoon, doet ze de was en zorgt ze voor de andere kinderen als die er zijn.

Coronavirus

Om de uitbraak van het coronavirus kan ook de kraamzorg niet heen, vertelt Karin. Tot nu toe hoefde ze nog niet in een gezin te helpen waar een vermoeden van coronabesmetting was. Standaard werkt ze wel met een mondkapje op en handschoenen aan als ze de kraamvrouw of de baby verzorgt. En ontsmet ze haar handen regelmatig met des infecteermiddel. De kraamtijd is behoorlijk anders voor gezinnen, ziet ze. „Vooral voor mensen die hun eerste kindje krijgen. Er komt alleen raamvisite nu. Dat is leuk, maar heel anders.” Karin probeert wat meer met de ouders te praten om er zo voor hen toch iets leuks van te maken. De rustiger tijd heeft ook voordelen: nu kunnen ouders de tijd nemen om aan hun kindje te wennen. In de zeventien jaar dat ze in de kraamzorg werkt, zag Karin het nodige veranderen. Vooral in het aantal uren zorg dat kraamvrouwen krijgen: 49 uur voor vrouwen die borstvoeding geven en 45 uur voor vrouwen die dat niet doen. „Vroeger kreeg iedereen 64 uur. Het is steeds minder geworden. De zorg spitst zich nu toe op zorg voor moeder en kind. Huishoudelijk werk kan ook door mantelzorg gedaan worden.” Het aantal uren nam af, het aantal taken bleef groot. De druk op de kraamzorg is daardoor best hoog, geeft Karin aan. „Zeker bij de generatie die 64 uur heeft meegemaakt. Zelf ervaar ik die druk ook wel. Je wilt in soms beperkte tijd alles toch zo netjes mogelijk achterlaten.”

Dubbelen

Bovendien lijken steeds minder meiden –want die zijn het toch vooral– zich aan te melden voor de opleiding tot kraamverzorgende. Dat leidt tot een groot aantal vacatures en daardoor tot meer werk

druk voor de kraamverzorgenden. „We moeten soms dubbelen. Dan hebben we ’s ochtends een gezin en ’s middags een ander gezin. En ik krijg ook sneller een telefoontje op mijn vrije dag, of ik wil bijspringen in een gezin. Dat gebeurt dus voor ik officieel de wacht inga.”

Karin ziet meerdere oor zaken voor het groeiend tekort aan kraamverzorgenden. Meisjes kunnen zich laten afschrikken door de verhalen over werkdruk die in de media verschijnen, denkt ze. Of ze hebben een totaal verkeerde voorstelling van het beroep. „Ze hebben vaak het romantische beeld dat ze veel zorg aan de baby gaan geven.

Maar in de praktijk is het 60 procent zorg voor moeder en baby en 40 procent werk in het huishouden. De stage is dan niet wat ze ervan verwacht hadden.”

Doordat ze bij de RST werkt, is Karin de meeste tijd aan het werk in christelijke gezinnen. Ze ervaart de gedeelde geloofsopvatting als een belangrijk voordeel in het verlenen van zorg. „Dat geeft vertrouwdheid en eigenheid. Het is voor mij makkelijker om bijvoorbeeld met ouders te bidden en mee te leven als het wat minder gaat.” Ze herinnert zich een pas bevallen vrouw die het allemaal niet meer zag zitten. Het was haar eerste kindje. „Toen ben aan haar bed gaan zitten; even alle aandacht voor haar. Aan het eind van de dag zag ze weer lichtpuntjes, aan het eind van de week had ze weer het gevoel dat ze het aankon. Het moedergevoel moet groeien. Dat heb je niet meteen na de bevalling. Zo heb ik dat zelf ook ervaren toen ik net bevallen was. Het is mooi om mijn eigen ervaring door te geven.”

KIJK OP TERDEGE.NL/KRAAMZORG VOOR EEN VIDEO

Samen verhuisdozen inpakken

Wat was de leukste/mooiste verrassing die je kraamverzorgster voor jou in petto had, vroegen we op Facebook en Instagram. Een greep uit de vele reacties.

ARJAN BLOK: Wij kregen tijdens de kraamweek in coronatijd elke morgen en middag ontbijt en lunch op bed voor ons en de twee boys. Heerlijk om zo als gezin samen te genieten op de roze wolk.

GERALDINE PUL-DE KORTE: Elke dag was het weer een verrassing met wat voor prachtige fruitcreaties onze kraamverzorgster Jolande aan zou komen :). Haast zonde om op te eten, zo creatief.

PETRA EMENS: Toen de kraamverzorgster bij ons kwam, lag ik te slapen. Ik was bevallen van een meisje met pikzwarte lange haren. De kraamzuster keek in de wieg en dacht dat de moeder van dat baby’tje wel een halfbloedje moest zijn! Toen ik wakker werd en de zuster mij zag schrok ze gewoon van het Hollands welvaren in het kraambed!

@SCHIPPERS_ANNE_: De tweede keer hadden we Wilma, en zij heeft ons geholpen met verhuisdozen inpakken want we gingen de week daarna verhuizen. Niets was haar te veel. Zelf zei ze dat ze zich die situatie voor altijd zou herinneren. Nou, wij ook, Wilma.

@TEUNN.VM: Onze opa overleed plotseling in het begin van de kraamweek. Onze kraamverzorgster is op de dag van de begrafenis extra geweest en heeft mij naar de begraafplaats gereden, zodat ik er toch even bij kon zijn. Ze is al wat ouder, had dit nog nooit mee gemaakt, maar vond het zo mooi om het te doen.

@GERIEKE_BAAN: We werden heerlijk verwend, ze bakte de heerlijkste pannenkoeken. Elke dag alle was schoon (van 10 man). Alsof je in een hotel zat in je eigen huis.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen