Een milde regen

In het zuiden van het bijbelse Israël valt jaarlijks zo’n 30 millimeter regen. Dat is fors minder dan in het noorden, waar ongeveer 900 millimeter valt. Het regenseizoen begint in oktober en duurt tot april, maar de neerslag valt vooral in december en januari. Hooglied 2:11 verwijst naar die winterse regenbuien: „Want zie, de winter is voorbij, de plasregen is over”. De andere maanden van het jaar is het droog en heet, zodat de dichter van Psalm 32 noteert dat zijn „sap werd veranderd in zomerdroogten”. Israël kent dus geen vier, maar twee seizoenen: een zomer en een winter.

Droogte is een straf van God: „Zo Ik den hemel toesluite, dat er geen regen zij” (2 Kronieken 7:13a), terwijl vroege en late regen bij de zegen van Gods belofte hoort (Deuteronomium 11:14).

De Statenvertaling en de psalmberijming van 1773 noemen deze regen ”spade”, het middelnederduitse woord voor”laat”. Het is verwant aan het moderne Duitse woord ”spät”. In Psalm 72:11 (berijmd) heeft het ”vroeg en spâ” niets met tuingereedschap te maken. Het gaat om het vroeg én laat – altijd dus – loven van de Heere.

Voor de landbouw is die regen onmisbaar. Direct na de oogst valt de vroege regen, kort daarop gevolgd door de winterse buien, waarna in het voorjaar de late regen valt. Het land, dat door de zomerzon is gebakken, wordt door de vroege regen zacht en begint weer te bloeien.

Na een korte, droge tijd volgen de winterse buien, die niet zo mild zijn. Elia waarschuwt koning Achab om op te schieten, zodat de regen hem niet kan tegenhouden. En het wolkje, zo groot als de hand van een man, kleurt de hemel even later zwart (1 Koningen 18:44-45). Waarschijnlijk is het ook deze regen waar Jezus op doelt in het verhaal van de wijze en de dwaze bouwer. Zo’n winterregen waar ook Psalm 124 over gaat: „Toen zouden ons de wateren overlopen hebben”. Toch zijn ook deze stortbuien belangrijk, want met dit water werden drinkbakken gevuld (Spreuken 5:15) en een breuk in zo’n bak was een groot probleem (Jeremia 2:13). De winter wordt gevolgd door opnieuw een korte, droge periode, waarna de late regen valt op het graan dat dan al opschiet uit de grond. Het effect van die verschillende regenperiodes is merkbaar in de oogst: „Hij zal uden regen doen nederdalen, den vroegen regen en den spaden regen in de eerste maand. En de dorsvloeren zullen vol koren zijn, en de perskuipen van most en olie overlopen,” profeteert Joël, die daar de uitstorting van de Heilige Geest aan verbindt (2:23–24 en 28).

Een gebrek aan regen is dan een ramp: de aarde scheurt en de landbouwers bedekken hun hoofden van schaamte over de mislukte oogst (Jeremia 14:4).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen