Helden
In een krant lees ik een artikel over een groot incident. De hulpverlener die aan het woord komt, omschrijft het verloop van de gebeurtenissen minutieus, en vooral gericht op wat hijzelf allemaal gedaan heeft. Wat me opvalt, is dat het verhaal in de ik-vorm is geschreven en vol staat met zijn goede daden.
Het incident was inderdaad groot. We hebben heel hard gewerkt als ambulancepersoneel, als brandweerpersoneel en als politiepersoneel. Er was sprake van (gecontroleerde) chaos, doordat er meerdere slachtoffers waren en de plaats van het incident niet bepaald gunstig was. De betrokken hulpverlener was tijdens het gebeuren niet ter plaatse, maar heeft van een afstand gecoördineerd.
Echte helden blijven meestal anoniem. Na een groot incident bespreek je heftige dingen liever met je collega's. Collega's die begrijpen waarover je het hebt en die niet met hun gezicht paginabreed in de krant staan en vertellen hoe goed ze wel niet gehandeld hebben.
Trouwens, wij als ambulancepersoneel hebben medisch beroepsgeheim en mogen over de aard, toedracht én over de toestand van een patiënt absoluut niets vertellen. Opvallend is dat over dit soort incidenten meestal mensen met sterren en balken op hun schouders geïnterviewd worden. Mensen die niet eens ter plaatse zijn geweest, of veel later ter plaatse zijn gekomen, toen de heftigheid al een tijdje voorbij was. Dat geldt ook voor de collega in het interview. Coördinatie is absoluut noodzakelijk, maar het is niet noodzakelijk om uitgebreid te communiceren.
En dan zijn er nog de 'deskundigen' die na zo'n incident opduiken in praatprogramma's en precies weten te vertellen welke fouten er gemaakt zijn en dat het allemaal nog veel erger had kunnen zijn. Dat zorgt weleens voor irritatie onder de echte hulpverleners, de mensen die met hun benen in de modder hebben gestaan. Vaak lezen wij als hulpverleners deze heroïsche verhalen liever niet. We halen onze schouders erover op, glimlachen erom en doen gewoon ons werk. De volgende melding dient zich aan, op naar een volgende 'heldendaad'.
Saai is een werkdag nooit politieagent Dolf Diender ambulancechauffeur Jan de In elk nummer van Terdege zij de lezers mee op pad.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van dinsdag 28 januari 2025
Terdege | 112 Pagina's