‘De HEERE is een vriend van wie Hem vrezen, Hij maakt hen vertrouwd met Zijn verbond’

Van hart tot hart

Psalm 25 is een intiem en persoonlijk lied. Het is geen massakoor waarin veelstemmig lof wordt gezongen, maar een fluisterende stem van iemand die zijn hart uitstort voor God. Als deze psalm in de kerk gezongen wordt, voel je aan alles dat er iets bijzonders gebeurt. ‘Het heilgeheim wordt aan Zijn vrinden, naar Zijn vreeverbond getoond’. Een heilige sfeer daalt neer, een stilte waarin God en mens elkaar ontmoeten. David, de dichter, is niet zomaar een gelovige, hij is iemand die leeft met God, die Hem kent zoals je een vriend kent. Dat proef je in elk woord. Er is hier sprake van een dialoog – van een mens die God zoekt, en van een God Die zich laat vinden.

De HEERE gaat vertrouwelijk om met wie Hem vrezen. Vertrouwelijk, dat is niet afstandelijk. Het is de nabijheid van echte vriendschap. Zoals twee mensen samen wandelen en de dingen van hun hart delen. Zoals een kind bij zijn vader of moeder beschutting zoekt. In die vertrouwelijke omgang ligt een geheim verborgen: God spreekt, en daarna mogen wij spreken. Daar worden geen notulen van gemaakt of een afsprakenlijst. Dat blijft tussen God en ‘de ziel die tot Hem vlucht’. Zoals bij Mozes – met wie de HEERE sprak als met een vriend – zo wil God ook met ons omgaan.

Binnenkant

Wij zijn in het dagelijks leven vaak gericht op de buitenkant: hoe we eruitzien, wat anderen van ons vinden. Maar God kijkt dieper. Hij ziet het hart, de binnenkant – de plaats waar verlangen, wil en vertrouwen wonen. Daar wil Hij zijn. Niet alleen in onze zondagse woorden, maar in onze stille gedachten. God verlangt naar ons hart, en Hij wil daarin wonen, werken en spreken.

Dat vertrouwen is niet gebaseerd op onze prestaties, maar op Zijn liefde. Het wonder van Psalm 25 is dat God, de Schepper van hemel en aarde, zich verbindt aan mensen. Niet omdat wij zo sterk zijn, maar juist omdat we zwak zijn. David spreekt in deze psalm over vijanden, maar ook over innerlijke strijd – schuld, schaamte, tekort. Toch weet hij: bij God mag ik komen zoals ik ben. Ik hoef niets op te houden. Alles wat er in mij leeft, mag ik voor Hem neerleggen. En Hij wijst niet af. Integendeel: Hij nodigt uit tot nabijheid, tot vergeving, tot geloof.

Verbond

De psalm zegt dat God hen vertrouwd maakt met Zijn verbond. Dat verbond is geen kille afspraak, maar een liefdesverklaring van God: ‘Ik zal jullie God zijn, jullie zullen Mijn volk zijn.’ Nog voordat wij Hem zochten, zocht Hij ons al. Nog voordat wij Hem konden liefhebben, had Hij ons al lief. Denk aan de doop: daar klinkt het al, dat God het eerste woord spreekt. Dat is genade.

Leven in vertrouwelijke omgang met God vraagt om overgave. Om loslaten van onze eigen plannen en paden, en het leren bidden met David: ‘Heere, leer mij Uw weg, leer mij Uw paden te gaan.’ Vaak maken wij een plan en vragen we daarna God om goedkeuring. Maar in het geloof is het anders. Je laten leiden, aan Zijn hand. In ontzag, niet uit angst, maar uit liefde. Zoals een kind met eerbied naar zijn vader kijkt, zo mogen wij met eerbied en vertrouwen naar onze hemelse Vader kijken. En wie zo leeft, leert dat het goed is om dicht bij God te zijn – omdat Hij dicht bij ons wil zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen