Het woord Gods horen en bewaren

Tijdens de prediking van Jezus tot de schare is het geschied, dat een vrouw, die Zijn prediking beluisterde, in opgetogenheid uitriep: Zalig de schoot, die u gedragen heeft en de borsten, die gij hebt gezogen.

Kennelijk was deze vrouw zelf moeder en heeft zij met gespannen aandacht het woord des Heren aangehoord en is zij door de krachtige taal van Zijn prediking in het diepst van haar ziel gegrepen.
Zij gevoelt al het geluk van een moeder, die zulk een zoon mag bezitten, en geeft daaraan hartstochtelijk uiting.
Maar Jezus, hoewel Hij deze spontane uiting van moederliefde bij deze vrouw waardeert — want Hij berispt haar niet, maar aanvaardt tot op zekere hoogte de hulde daarin Zijn moeder gebracht — toont haar dat er toch nog een ander en groter geluk is dan die van een gelukkige, gezegende moeder.
Jezus spreekt hen zalig, die het Woord Gods horen en het bewaren. Wat is de zaligheid, die God in Christus bereid heeft voor het oog van alle volken. Het is een zaligheid, die reikt over dood en graf heen. Het is de zaligheid van het eeuwige leven.
Christus legt de nadruk op het horen en bewaren van het Woord Gods beide. Daaraan verbindt Hij de zaligheid.
Een gemakkelijke voorwaarde —, denkt ge misschien.
Neen! Een onmogelijke voorwaarde voor ons natuurlijk hart, dat tot op zekere hoogte het Woord Gods kan horen, maar tot het bewaren niet in staat is.
Men kan zelfs het Woord van God horen, diep bewogen worden tot schreiens toe, zonder dat het het hart raakt en vernieuwt.
Denk slechts aan Agrippa, die horend naar het Woord Gods uit de mond van Paulus sprak: Gij beweegt mij bijna een christen te worden.
Daarom moeten we zo voorzichtig zijn om elke ontroering van het gemoed onder het horen van het Woord als een bewijs van zaligheid aan te zien.
Zeker, die ontroering doet veelszins aangenamer aan dan de starre onbewogenheid, waarmee velen het Woord Gods aanhoren. Maar men zij op zijn hoede om zijn zaligheid niet af te meten naar of te gronden op gevoelsreacties onder het Woord.
Het horen van het Woord, waarop Jezus wijst, is het horen van het Woord als het Woord van God. Dan horen we in het Woord God persoonlijk tot ons het woord richten.
Dat persoonlijk element in het horen van het Woord, dat is het waar het op aan komt. Als dat persoonlijk element voor ons gaat spreken, dan horen we ons in het Woord bestraffen, vermanen en gezeggen. Maar ook vertroosten.
Dan verstaan we nog niet terstond dat dit het werk is van de Heilige Geest. Dat leren we pas later verstaan.
In de werking van de Geest gaat het naar het woord, dat de Heiland sprak tot Nicodemus: De wind blaast waarheen hij wil en gij hoort zijn geluid; maar gij weet niet vanwaar hij komt en waar hij heengaat. Zo is een iegelijk die uit de Geest geboren is.
Dan redeneren we niet langer of we dat Woord mogen of kunnen geloven. Dan moeten we geloven.
Dan gaan we niet achteloos aan het Woord voorbij, maar we horen het en bewaren het in de schatkamer van ons hart. We gaan het overdenken en bepeinzen.
In dat bewaren van het Woord ligt een wonderlijke kracht en troost. Dan wordt het onze persoonlijke ervaring:

Uw Woord kan mij, ofschoon ik alles mis,
door zijne smaak èn hart èn zinnen strelen.

Dat Woord Gods horen en bewaren betekent ook het doen van dat Woord, n.l. het aanvaarden en gehoorzamen in geloof. Het houdt ook in door het geloof in dat Woord Christus te bezitten, die de inhoud is van dat Woord. Of — om met Calvijn te spreken — die tot ons komt in het gewaad van het Woord.
Waarom is er zoveel geestelijke dorheid in menig begenadigd leven?
Zou het niet veelal zijn oorzaak mede hierin vinden, dat het horen en bewaren van het Woord teveel van elkaar in het leven wordt gescheiden?
Er is nog wel een horen en zelfs nog wel een horen in geloof, maar het bewaren, overdenken en bepeinzen van het Woord in de binnenkamer van huis en hart wordt teveel gemist.
Het Woord Gods gaat zo dikwijls het ene oor in en het andere uit.
En als het nog beroert, dan menigmaal alleen de oppervlakte van de wateren van het gevoel. Maar de innerlijke, diepe beroering van het hart door het Woord wordt te weinig gevonden.
Horen en bewaren van het Woord horen bijeen.
We moeten ons door het Woord willen laten oordelen. Indien het u veroordeelt, ga dan niet allerlei uitvluchten zoeken. Vooral geen vrome uitvluchten. Maar keer met die veroordeling tot uzelf, neen beter, wend u met die veroordeling tot de Heere en vraag Hem of Hij u door Zijn Geest een hoorder en bewaarder van Zijn Woord wil maken. Want zalig zijn zij, die het Woord Gods horen en bewaren.
En indien u door genade gekomen zijt tot dat horen en bewaren, dank dan uw God daarvoor. Het is een grote zegen, ja een bijzondere genade van God, indien wij Zijn Woord als een kostbaar kleinood bewaren in de schatkamer van ons hart.
Weet, dat het daar niet renteloos ligt. Maar het doet zijn stille werking.
Het versterkt het geloof, bezielt de liefde en wakkert de hoop aan.
Dan zult u in al uw klachten steeds hopen op dat onfeilbaar Woord.
Bent u een hoorder en bewaarder van het Woord? Of bent u een hoorder en — vergeter van het Woord?

Epe A. Ponstein

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen